Monday, April 27, 2015

ခရီးအ႐ွိန္ မဆံုးေသးတဲ့ မီးအိမ္ေလးတစ္လံုး (အပိုင္း ၂)


အခန္း(၃)
ဖန္မီးအိမ္၏ ခရီးအစ

မိခင္စိတ္တဲ့၊ အင္မတန္ ထူးဆန္းလွပါဘိျခင္း၊ အံ့ၾသစရာလည္း ေကာင္းလွပါ၏။ စိတ္ပညာ႐ွင္မ်ားက မိခင္စိတ္၏ ဆန္းၾကယ္မႈကို စမ္းသပ္ခန္းတြင္ ႀကြက္ျဖဴေလးမ်ားျဖင့္ စမ္းသပ္ကာ သက္ေသ ထူခဲ့ၾကသည္။ ႀကြက္ျဖဴေလးမ်ားမွာ လူ႕စိတ္ႏွင့္ အနီးဆံုးတူၾကသည့္ သတၱ၀ါေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ မိခင္စိတ္၏ ဆန္းျပားမႈကို ႀကြက္ျဖဴေလးမ်ားႏွင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း စမ္းသပ္ခဲ့ၾကသည္။

အစမ္းသပ္ခံ ႀကြက္ျဖဴ အမတစ္ေကာင္ကုိ တစ္ေန႔ႏွင့္ တစ္ညခန္႔ အစာမေႀကြးပဲ ထားလိုက္သည္။ သည္ေတာ့ အဲ့သည့္ ႀကြက္ျဖဴအမေလး ဘယ္ေလာက္ထိ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနမလဲဆုိတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ ေပေတာ့၊
အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ အတြင္းထဲကို အဆိုပါ အစာအငတ္ခံ ထားသည့္ ႀကြက္ျဖဴမေလးအား ထည့္ထားလိုက္သည္။ အျခား ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာေတာ့ အဲ့သည့္ ႀကြက္ျဖဴမေလးရဲ႕ ရင္ေသြး ႀကြက္ေပါက္စေလးကို ထည့္ထားလိုက္သည္။ သည္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ႏွစ္ခုကို ေလွ်ာက္လမ္းေလးတစ္ခုျဖင့္ ဆက္သြယ္ ေပးထားသည္။ ထိုေလွ်ာက္လမ္းေလးသည္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ႏွစ္ခု၏ အေပါက္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေလွ်ာက္လမ္းကို လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ လႊတ္ထားလိုက္သည္။ ထိုအျပင္ ႀကြက္မႀကီးဘက္က ေလွ်ာက္လမ္းထိပ္ အေပါက္၀တြင္ ႀကြက္မ်ား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ ဒိန္ခဲေလးတစ္ခုကိုလည္း ခ်ိတ္ထားလိုက္ ျပန္ေသးသည္။

စမ္းသပ္မႈက သတ္မွတ္ထားသည့္ အခ်ိန္ေရာက္ပါက ႀကြက္ေပါက္စေလးကို အပ္အေသးေလးႏွင့္ ထိုးဆြ လိုက္မည္။ ႀကြက္ေပါက္စေလးက နာက်င္သည့္ ေ၀ဒနာေၾကာင့္ ေအာ္မည္။ ထိုအခါ တစ္ဖက္မွာ ႐ွိတဲ့ မိခင္  ႀကြက္မႀကီး ဘာလုပ္မည္နည္း၊-ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္လြန္းလို႕ ဒိန္ခဲကိုပဲ အငန္း မရ စားမလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ တဖက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲက မိမိရင္ေသြး၏ စူးစူး ၀ါး၀ါး ငိုေႀကြးသံေၾကာင့္ ဒိန္ခဲ့ကို စြန္႔ၿပီး ရင္ေသြးထံ ေျပးသြားမလား- သည္ ႀကြက္မႀကီး၏ ေ႐ြးခ်ယ္မႈကို စမ္းသပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းႀကြက္မႀကီး ဘယ္အရာကို ေ႐ြးခ်ယ္မည္နည္း၊ စိတ္၀င္စားစရာပင္ ျဖစ္သည္။

မိမိ ရင္ေသြး၏ ငိုသံေၾကာင့္ တစ္ဖက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္စီ အေျပးသြားမည္ ဆိုပါက လွ်ပ္စစ္ လႊတ္ထားေသာ ေလွ်ာက္လမ္းကို ျဖတ္ရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဓါတ္လိုက္မည္။ ရင္ေသြး ငိုသံကို ဥပကၡာျပဳကာ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈေၾကာင့္ ဒိန္ခဲကို စားမည္ဆိုက ဘာမွ အႏၲရယ္မ႐ွိ၊ ေအးေဆးပဲ၊

ဒါေပမယ့္ ႀကြက္မႀကီးသည္ မိမိရင္ေသြးထံ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံု ရသည္။ ေလွ်ာက္လမ္းေပၚ ေျပးတက္တိုင္း ဓါတ္လိုက္လို႕ ေနာက္ျပန္လန္လန္ က်သြားခဲ့ရသည္။ ဒါကို သူမႈ ပံုမရ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ သည္ႀကြက္မႀကီး ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနလွၿပီ၊ သို႔ေသာ္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းႏွင့္ မိခင္စိတ္တို႔ လြန္ဆြဲၾကရာ၊ မိခင္စိတ္က အႏိုင္ရလိုက္ပါေတာ့သည္။ ဤ်သည္ပင္လွ်င္ မိခင္စိတ္၏ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံလို စိတ္ကို ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈက အႏိုင္ မယူႏိုင္ ဆိုသည္ကို သက္ေသျပေနပါသည္။
မိခင္စိတ္ဟူသည္ လူႏွင့္ တိရိစၦာ မကြာျခင္းလွပါ။ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေသာ တိရိစၦာမ်ားသည္ မ်က္ရည္က်တတ္ၾက၏ဟု ဆိုၾကပါေသးသည္။

အဖ ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္ဇိန္ထုန္းဂေရာင္ အသက္(၁၁)ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ ဗန္းေမာ္သို႕ ပညာသင္ရန္ ေရာက္လာသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးဇိန္ထုန္း ဂန္- ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႕ ျခင္းျဖစ္သည္။ အစ္မတစ္ေယာက္ႏွင့္ ႏွမတစ္ေယာက္တို႔လည္း ပါၾကသည္။ ဦးဇိန္ထုန္းဂန္္အဖို႕ကား သမီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ သားတစ္ေယာက္ကို ရပ္ေ၀းသို႔ ပို႕ထားလိုက္ရမည္ ဆိုေတာ့လည္း အေတာ္ပင္ ခံစား ရေပမည္။ သည္သား -သည္သမီးကို ေနာက္ဆံုးေတြ႕ရျခင္း ဆိုသည္ကိုေတာ့ မည္သူမွ သိၾကမည္ မဟုတ္ေခ်၊

အေၾကာင္းမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးဦးကို ဗန္းေမာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း- သီလ႐ွင္ေက်ာင္းသို႔ ေမလဆန္းက ပို႔ခဲ့ေသာ ဦးဇိန္ထုန္း ဂန္သည္ ဂြၽန္လဆန္းတြင္ ေသဆံုးသြားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။-
ေ႐ႊေတာင္ႀကီး ပ်ိဳၿပီ ဟု ဆိုရမလို ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဒၚလဇုန္ထုအဖို႔မူ ခင္ပြန္းသည္ မ႐ွိေတာ့ေသာ္လည္း အားမငယ္ပါ။-တက္မ႐ိွရင္ လက္ႏွင့္ ေလွာ္မည္ေပါ့၊ ပန္းတိုင္ကိုေတာ့ လွမ္းကိုင္ႏိုင္ဖို႔သာ အဓိက မဟုတ္ပါေလာ့၊ သူတို႔အေဖ ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ သာသနာျပဳ သူေတာ္စင္မ်ား ျဖစ္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားမည္။

ဟုတ္ပါသည္။ ဖခင္ ဓမၼဆရာႀကီး ဦးဇိန္ထုန္းဂန္ အေနျဖင့္ မိမိ ရင္ေသြးမ်ားကို  သာသနာျပဳ သူေတာ္စင္မ်ား ျဖစ္ေစခ်င္သည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔မို႕ေၾကာင့္ပင္ မိမိ မ်က္စိမမိွတ္မီ လပိုင္းအလို၊ မိမိ၌ ေ၀ဒနာမ်ား ခံစားေနရသည့္ၾကားက မိမိ ရင္ေသြးသံုးဦးကို ဗန္းေမာ္သို႔ ပို႕ေဆာင္ ေပးႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
သည္အခ်က္ကို ဇနီးေကာင္းပီပီ ေဒၚလဇုမ္ထု သိသည္။ ဦးဇိန္ ထုန္းဂန္ က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသမား၊ ဘာမွ ထိန္ခ်န္ မထားတတ္၊ သူမွားရင္လည္း မွားတယ္ ၀န္ခံဖို႔ မေႏွာင့္ေႏွးတတ္၊ ရင္ထဲမွာ ဘာဆို ဘာမွ ထိန္ခ်န္ မထားတတ္ပါ။ အခုကိစၥလည္း ေဒၚလဇုန္ထု သိသည္။ မိမိ ခင္ပြန္းသည္ မက်န္းမာသည့္ၾကားက သားနဲ႔ သမီးႏွစ္ဦးကို ဗန္းေမာ္ပို႕သည္ကို သိေနသည္။ သိဆို သူနဲ႔ ေပါင္းသင္းလာတာ အခုဆို သားသမီး ခုႏွစ္ဦး၊ တစ္ဦးက ရင္မွာ လြယ္ထားေနရဆဲ၊-

အခုေတာ့ မိမိ ခင္ပြန္းမ႐ွိေတာ့သည့္ လံုခပ္႐ြာေလးတြင္ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့၊- ထို႔ေၾကာင့္လည္း ခင္ပြန္းသည္ တိမ္းပါးၿပီး မ်ားမၾကာမီမွာပင္၊ ဗန္းေမာ္ႏွင့္ ၁၅ မိုင္ခန္႔သာ ေ၀းသည့္ ျမစ္ႀကီးနား-ဗန္ေမာ္ လမ္းမႀကီး ေပၚက ဆယ့္ငါးမိုင္ အမည္ရသည့္ ႐ြာႀကီးသုိ႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ေနထိုင္ခဲ့သည္။ တစ္႐ြာ မေျပာင္း-သူေကာင္းမျဖစ္ဟု ဆိုထားသည္ မဟုတ္ပါလား၊ ကေလး႐ွစ္ေယာက္ အေမ၊ ကေလးေတြ ေက်ာင္းစရိတ္၊ စားစရိတ္၊ ပညာေရးစရိတ္ေတြ ပံုမွန္ ပို႕ႏိုင္ဖို႔က အေရးႀကီးေနမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဒါမွလည္း မိမိ ရင္ေသြးမ်ား သူတကာအၾကား မ်က္ႏွာငယ္ရမည့္ အျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ ေ၀းမည္သာတည္း၊

ေဒၚလဇုမ္ထု တစ္ေယာက္ ကေလးေတြကို ခ်စ္ပံု၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးပံုက အတုယူစရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ကေလးေတြ ဗန္းေမာ္က ျပန္လာရင္ ျမဴးေနေတာ့တာပါပဲ၊ အထူးသျဖင့္ သူအေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ အၾကည္ႏူးဆံုး အခ်ိန္တစ္ခု႐ွိသည္။ ကေလးေတြ ႀကိဳက္တတ္တဲ့ စားစရာေတြ ခ်က္ၿပီး မိသားစု ၀ိုင္းဖြဲ႕ စားေသာက္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့၊
မိမိ ခင္ပြန္းမ႐ွိသည္ ေနာက္ပိုင္းသည္ ကေလးေတြကို ဖခင္လို တစ္မ်ိဳး- မိခင္လို တစ္ဖံုနဲ႕ ျပဳစုခဲ့သည္။ ကေလးေတြကလည္း လိမၼာၾကပါသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေလွ်ာက္လည္လိမ့္မ႐ွိ၊ အိမ္မႈ ကိစၥအ၀၀ကို မိခင္အား ကူညီလိုက္- ဖခင္စာအုပ္စင္က ဘာသာေရး စာေပေတြကို ဖတ္လိုက္နဲ႔ ေႏြရာသီ အားလပ္ရက္ကို အေကာင္းဆံုး အသံုးခ်တတ္ၾကသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္၏ ဖခင္သည္ ဓမၼဆရာျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း သားသမီးတို႔၏ ဘာသာေရး မ်ိဳးေစ့မ်ားမွာ ဖခင္ထံမွ ကူးစက္ခဲ့ဟန္ တူသည္။ သားသမီးတို႔၏ ဘာသာေရး ခံယူခ်က္မ်ားႏွင့္ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ားကိုေတာ့ မိခင္က ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ေပးခဲ့ပံုရသည္။ သားသမီးတို႔၏ ဘာသာေရး ခံယူခ်က္မ်ားမွာ ေရခံ ေျမခံေကာင္းခဲ့သည့္ အတြက္ အရာရာကို ဘုရားထံ အပ္ႏွံႏိုင္သည့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ထားမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ေနၾကသည္။ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေသာ သားသမီး ရတနာေလးမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။
ကေလးေတြ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ခ်ိန္သည္ မိခင္ႀကီး၏ ႏွလံုးသားကို နာၾကင္ေစမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္မည္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ငွက္ကေလးမ်ား အေ၀းသို႔ ပ်ံသန္းသြားၾကမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္၊
ထိုေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ ေဒၚလဇုမ္ထု တစ္ေယာက္ နံနက္ ေစာေစာထမည္။ ကေလးမ်ားအတြက္ အျပန္ခရီးတြင္ လိုရာမ်ား ထည့္ေပးမည္။ လမ္းတြင္ စားမည့္ ေန႔လယ္စာကို ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ေပးမည္။ အျခား ကိုယ္ခြဲမွ မ႐ွိတာ၊ ၿပီးေတာ့-ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႕မည္။ မိမိတို႔ ႐ြာသည္ ဗန္းေမာ္ႏွင့္ ၁၅ မိုင္ ေ၀းသည္။ ထိုခရီးကို ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္တို႔ ေမာင္ႏွမ (၉၆၉၃)ႏွင့္ လာၾက-သြားၾကရသည္။ (၉၆၉၃)ဟု ဆိုလိုက္သျဖင့္ အငွားကား နံပါတ္ဟု ထင္ေတာ္မမူလိုက္ၾကပါႏွင့္။ ကိုယ့္ေျခကိုသံုးၿပီး ေျခလ်င္ သြားၾက-လာၾက ရျခင္း ကို ဆိုလိုပါသည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံက သမၼတႀကီး အာၿဗံလင္ကြန္း၏ ဘ၀ အထုတဳၳပၸတၱိထဲတြင္ သစ္လံုးအိမ္တြင္ေနၿပီး ေန႔စဥ္ (၇) မိုင္ခရီးကို ေျခလ်င္သြားၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရသည္ဟု မွတ္သားရပါသည္။
ယေန႔ေခတ္ လူငယ္မ်ား အတုယူစရာပင္။ စာသင္ေက်ာင္းသြားဖို႔ ေန႔စဥ္ မုန္႔ဘိုးေတာင္းၾက၊ စက္ဘီး ပူစာၾက၊ ဆိုင္ကယ္ ပူစာၾက၊ လက္ပတ္နာရီ ပူစာၾက၊ ဟင္းဖုန္း ပူစာၾက၊ ကြန္ျပဴတာ ပူစာၾက၊ စာက ဘယ္ဆီ ဘယ္၀ယ္မွန္း မသိေသး၊ အရင္းအနီးက မ်ားပါဘီ၊
ေက်ာင္းသားမ်ား သာမက- ယေန႔ေခတ္ မိခင္မ်ားလည္း အတုယူသင့္ သည္။ မိမိတို႔ ကေလးအတြက္ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ၾက၊ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ ေ႐ွ႕ ခ်ဲတြက္၊ ႏွလံုးထီ ထိုးေနၾကျခင္းသည္ လမ္းေကာင္းျပေနသည္ဟု ေျပာႏိုင္ပါ့မလား၊ ေဒၚလဇုမ္ထုကေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္မွာ မိမိတို႔ အုပ္စု၏ မိခင္အသင္း၏ ဥကၠ႒ ပီပီ တစ္အိမ္တက္ဆင္း စိပ္ပုတီးစိပ္လိုက္ရ၊ ဆုေတာင္း ပြဲလုပ္လိုက္ရ၊ သည္ၾကားထဲ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ အကူအညီ ေတာင္းခံမႈေတြကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးရႏွင့္ အားခ်ိန္ မ႐ွိခဲ့ပါ။ သည္ၾကားထဲ ကေလးမ်ားႏွင့္ မန္မန္အတူေတာင္ စားလိုက္ေသး၊ အခ်ိန္ အသံုးျပဳတတ္ပံုမ်ား အတုယူစရာ၊

ေက်ာင္းျပန္ၾကမည့္ ကေလးေတြအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျပင္ဆင္ေပးယံုႏွင့္ အားမရေသး၊ ကေလးေတြႏွင့္ အတူ လိုက္ခဲ့ လိုက္ေသးသည္။ ေန႔တစ္၀က္က်ိဳးလို႔ ေန႔လယ္စာ စားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြကို ခူးခပ္ယူလာသည့္ ထမင္းဟင္းမ်ားကို ေကြၽးလိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ ခရီးဆက္သည့္အခါမွာေတာ့ သူ မလိုက္ေတာ့ေခ်၊ သည္အခါမွာ ခရီးက တစ္၀က္ က်ိဳးေနၿပီ၊ ကေလးမ်ား ဗန္းေမာ္သို႔ ခရီးဆက္သည့္အခါ ေဒၚလဇုမ္ထုက လွည့္ မျပန္ေသး၊ မိမိရင္ေသြးမ်ား၏ ေက်ာ္ျပင္ကို ေနာက္ကေန ၾကည့္ ေနလိုက္သည္မွာ မိမိ မ်က္စိျမင္ကြင္း အဆံုးထိပင္ျဖစ္သည္။ ရင္ေသြးမ်ားကလည္း သမင္လည္ျပန္ႏွင့္ သူ႕ကို လွည့္ကာ လွည့္ကာ ၾကည္မည္။ မိခင္ ျဖစ္သူကလည္း လက္ေ၀ွ႕ရမ္း ျပကာ ျပကာႏွင့္ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ေနာက္လွည့္ မျပန္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါ။ သည္ျမင္ကြင္းမ်ိဳး ႐ုပ္႐ွင္႐ိုက္ျပပါက မည္သူမငိုပဲ ေနပါမည္နည္း။ ေအာက္ထစ္ေတာ့ မ်က္ရည္စို႔လာမည္ကိုေတာ့ အာမခံသည္။

ဗန္းေမာ္ထိ (၁၅) မိုင္ဆိုေတာ့၊ (၇)မိုင္ ခရီးသည္ တစ္၀က္ျဖစ္မည္။ ထိုခရီး တစ္၀က္ကို ေဒၚလဇုမ္ထု တစ္ဦးထဲ ျပန္ရမည္။ အျပန္ခရီးသည္ ျမန္ႏိုင္အံုးမည္လား၊ ေပ်ာ္ႏိုင္အံုးမည္လား။

သိပၸံပညာ႐ွင္မ်ားက "အခ်ိန္"၏ ျမန္ႏႈန္းကို ဤသို႔ဆိုၾကသည္။ လူတစ္ဦးသည္ အကြာအေ၀း တူညီေသာ ခရီးတစ္ခုကို သြားရာ၌ ေခ်ာေမာ လွပေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ အတူသြားျခင္းႏွင့္ အက်ည္းတန္ ႐ုပ္ဆိုးအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ အတူသြားရျခင္းတြင္ အခ်ိန္၏ ၾကာျမင့္မႈမွာ မတူႏိုင္ဟု ဆိုၾက၏။ လွပေသာ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ အတူသြားရာ၌ အခ်ိန္သည္ တိုးေတာင္းလွ၏ဟု အထင္႐ွိေသာ္လည္း အက်ည္းတန္ ႐ုပ္ဆိုးအမ်ိဳးသမီးႏွင့္ အတူသြားရသည့္ အခါ ခရီးအကြာအေ၀း တူညီေနသည့္တိုင္ စိတ္ထဲမွာ အခ်ိန္က ကုန္ခဲလိုက္တာ-ၾကာလိုက္တာ-ဟု တင္ၾကမည္ဟု မွတ္ခ်က္ ျပဳထားပါသည္။

ထို႔အတူ ေဒၚလဇုမ္ထု၏ ကေလးမ်ား မပါေသာ အျပန္ ခရီးကား ေ၀းေနမည္။ ၾကာေနမည္ဟု ခံစားရေနေပမည္။ အလာတုန္းက ေျခလွမ္းမ်ား သြက္သေလာက္ အျပန္ခရီးတြင္ေတာ့ ေျခလွမ္းတိုင္း ေလးေနမည္။ ေႏွးေနမည္ကေတာ့ ေသခ်ာ လွပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ႏွစ္အေတာ္အတန္ ၾကာေနထိုင္ ခြင့္ရခဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ အထက္က မိခင္ႀကီး၏ အေလ့အထေကာင္း တစ္ခုကိုေတာ့ျဖင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးက အေမြ ဆက္ခံႏိုင္ခဲ့သည့္ဟု ယံုၾကည္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးထံ လာေရာက္သူမ်ားကို ဧည့္ခံရာ၌ မိခင္က ေန႔လယ္စာေကြၽးသကဲ့သို႔  ဧည့္ခံရမည့္ တာ၀န္ အားလံုးကိုလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးက လုပ္ေဆာင္သည္။ ဧည့္သည္ ျပန္ေတာ့ ဂိတ္ေပါက္ထိ ၊"ကား"နား အထိ လိုက္ပို႕မည္။ လိုအပ္ပါက"ကား"တံခါးေတာင္ ဖြင့္ေပးလိုက္အံုးမည္။

ဒါ့ေၾကာင့္ "အေမြ"ဆိုေသာ ကဗ်ာေလးျဖင့္ ေဒၚလဇုမ္ထုကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါသည္။

အေမြ
စိန္ပီတာကို
ေမြးတာ  အေမ၊

စိန္ၾသဂုတ္စတင္းကို
ေမြးတာ  အေမ၊
မာသာထေရဇားကို 
ေမြးတာ  အေမ၊
ဂြၽန္ေပါလ္(၂)ကိုု 
ေမြးတာ  အေမ၊
ဂ်ဴဒကို၊
ေမြးတာ  အေမ၊
မိုဟာမက္အဂၢကို၊
ေမြးတာ  အေမ၊
ဘင္လာဒင္ကို၊
ေမြးတာ  အေမ၊
  အေမ  ေမြးတာခ်င္း  တူေပမဲ့၊
အေမြ  ေပးတာခ်င္း  မတူေတာ့၊
လူေတြ   ခ်စ္တာျခင္း၊
လူေတြ   ေလးစားတာျခင္း
လူေတြ   ၾကည္ၫိုတာျခင္း၊
ကြာျခားေနအံုးမွာပဲ၊




အခန္း(၄)
ဖန္မီးအိမ္ကို မည္သူ မီးၫႇိ ေပးလိုက္သနည္း။

မွတ္သားစရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကို မ်ိဳးႀကဲသူစာေစာင္ အတြဲ (၉၄)၊ အမွတ္(၁)၊၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ စာေစာင္တြင္ ေအာက္ပါ အတိုင္း ေလ့လာ မွတ္သားခဲ့ရပါသည္။

ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဘက္နာဒစ္ (၁၆) အသက္ (၇) ႏွစ္အ႐ြယ္က သူငယ္ေတာ္ေယဇူးထံသို႔ ေရးသားေသာ ခရစ္စမတ္ကဒ္တြင္ ေယဇူးေ႐ႊႏွလံုးေတာ္ကို သဒၶါၾကည္ၫိုျခင္းႏွင့္ ရဟန္းျဖစ္လိုေသာ ဆႏၵကို ေတြ႕ရေပမည္။
သူ၏ စာတြင္ "ၾကည္ၫိုေလးစားအပ္ပါေသာ သူငယ္ေတာ္ ေယဇူး၊ ကမၻာေပၚသို႔ အျမန္ဆံုး ႀကြလာေတာ္မူပါ။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ကေလးမ်ားကို ေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါတယ္၊ သားကိုလည္း ေပ်ာ္ေအာင္ ျပဳုလုပ္ ေပးေတာ္မူပါ။ သားလိုခ်င္တဲ့ အရာမ်ားဟာ မစၦားတရားနာယူတဲ့ စာအုပ္ေလးရယ္။ တရားေထာက္ သကၤန္းရယ္၊ ေယဇူးေ႐ႊႏွလံုးေတာ္ပံုေတာ္ေလးရယ္ ျဖစ္ပါတယ္၊"လို႔ ေဖၚျပထားပါသည္။

ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးသည္ ငယ္႐ြယ္စဥ္ကပင္ အျခားေသာ ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ ကစားစရာမ်ား၊ စားစရာမ်ားႏွင့္ အက်ႋလွလွေလးမ်ားကို မပူစာာခ့ဲ၊ ဤအခ်က္ကပင္ ထူးျခားလ်က္ ႐ွိေနပါေတာ့သည္။
ဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ ေမာင္ႏွမ(၃)ဦး ဗန္းေမာ္တြင္ ေဘာ္ဒါေနၾကသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္က စိန္ကိုလန္ဘန္ ေဘာ္ဒါ၊ အစ္မႏွစ္ေယာက္က အာေဗမာရီယားလို႔ အမည္တြင္ ဖရန္စစ္ကင္သီလ႐ွင္ေက်ာင္းတြင္ ေဘာ္ဒါေနသည္။

ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ေဘာဒါေနစဥ္ စာ ႀကိဳးစားၾကသည္။ လိမ္မာ ၾကသည္။ ယဥ္ေက်းၾကသည္။ ရဟန္းသီလ႐ွင္တို႔ စကား နားေထာင္ၾကသည္။ စာေတြ ဖတ္ၾကသည္။ ဆုေတြ ေတာင္းၾကသည္။ သူတို႔၏ ဆုေတာင္းသံမ်ားထဲတြင္ ရဟန္းျဖစ္ရန္ သီလ႐ွင္ျဖစ္ရန္က မ်ားေနမွာေတာ့ ေသခ်ာလွပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္၊ ဟုတ္ပါသည္၊ ထိုေန႔ကို ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္ တစ္သက္ ေမ့လို႕ရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ထိုေန႔က စိန္ကိုလန္ဘန္ေဘာဒါ ေက်ာင္းအုပ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖာသာပက္ထရိတ္မက္ဒင္ (Fr.Patrick Madden) က သူ႔ ႐ံုးခန္းသို႔ လာရန္ လူႀကံဳပါးလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ ႐ံုးသို႔ သြားေရာက္ခဲ့၏။ ထိုအခါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သင္ ေအာက္ျပည္သို႔ သြားရမည္။ ပညာသင္ရမည္။ ဘုန္းႀကီး လုပ္ရမည္ဟု ဆိုလာသည္။
(၁၃) ႏွစ္သားေလး ေပါလ္မွာ ဘာမွ် အေသအခ်ာ နားလည္ႏိုင္ စြမ္းမ႐ွိေသး၊ သို႔ေသာ္ သူ႔မိဘမ်ားက သြန္သင္ ဆံုးမခဲ့သည္၊ ရဟန္းမ်ား သီလ႐ွင္မ်ား စကား နားေထာင္ရမည္ဟူတည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းအုပ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ စကားကို ေခါင္းညိတ္ခဲ့သည္။

ရဟန္းဘ၀သို႔ ေခၚေတာ္မူျခင္းကား ဆန္းက်ယ္ပါဘိ၊ ႐ႈေထာင့္မ်ိဳးစုံကို အသံုးျပဳၿပီး ဘုရားသခင္သည္ ေခၚေတာ္မူခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ရဟန္းဘ၀ဆိုတာကို သိလို႔ ျမတ္ႏိုးလို႔ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ၀င္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႕အတြက္ ကေတာ့၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အေဖၚေကာင္းလို႔ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းက ဟင္းေကာင္းမွာပဲ အထင္နဲ႕ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ အခုၾကည့္ ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္.. ရဟန္းဆိုတာ ဘာမွ ေကာင္းစြာ နားမလည္၊ သို႔ ေသာ္ "နားေထာင္"ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ကေလးတစ္ခုႏွင့္ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ေရာက္လာသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ မိုးကုတ္သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ မိုးကုတ္တြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္က ပန္ေပါက္ ေက်ာင္းထိုင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူေနရေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကာ႐ိုလုစ္ ဦးထြြန္း၀င္း (Fr.Carolus U Tun Win) က အဂၤလိပ္စာကို သင္ေပးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ျမန္မာစာကိုေတာ့ မိုးကုတ္တြင္ ေနထိုင္ေသာ ဆရာေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ဆရာဦးဘသြင္ တို႔က သင္ေပးခဲ့ၾကသည္။ သည္ဆရာမ်ား၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကား ႀကီးမားလွပါဘိ၊
ယခု ျပင္ဦးလြင္တြင္႐ွိ စိန္အာေလာ႐ွက္ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၏ ေက်ာင္း၀င္မွတ္ပံုတင္ စာအုပ္ အရ ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္သည္ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ ေမလ (၅) ရက္ေန႔တြင္ ေရာက္႐ွိခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ျပင္ဦးလြင္ စိန္အေလာ႐ွက္ ရဟန္းျဖစ္သင္ ေက်ာင္းတြင္လည္း စာႀကိဳးစားသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ စာသင္ေက်ာင္း သြားရင္ေတာင္ စာအုပ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာမခြာခဲ့။ လမ္းသြားရင္ စာဖတ္ခဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ျပင္ဦးလြင္ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း႐ွိ ေဘာလံုးကြင္းမွ ျမက္ပင္ေလးမ်ားပင္ မွတ္မိေနၾကေပမည္။ စာသင္ေက်ာင္း သြားပါက ယင္း ကစားကြင္းကို ျဖတ္ရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ မ်က္မွန္ထူထူႀကီးကို ထိုစဥ္ကတည္းက တပ္ခဲ့ရပါသည္။ မ်က္မွန္ပါ၀ါလည္း မတိုးခဲ့သလို ပါ၀ါလည္း ေလွ်ာ့ခဲ့ပါ။ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ (၁၀)တန္း စာေမးပြဲကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၇ မွ ၁၉၅၈ မတ္လအထိ လာတင္းဘာသာကို ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕တြင္ ဆက္လက္ သင္ၾကားခဲ့သည္။

ထိုမွ တဆင့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ မတ္လ (၂၅)ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ ရဟန္းျဖစ္တကၠသိုလ္သို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ ထိုမွ တဆင့္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕တြင္ ရဟန္းသိကၡာကို ခံယူခဲ့သည္။

ကခ်င္လူမ်ိဳးစုႏြယ္မ်ား အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္သည္ ကခ်င္လူမ်ိဳးစုႏြယ္မ်ားထဲက ပထမဦးဆံုးေသာ ကက္သလစ္ ရဟန္းတစ္ပါး အျဖစ္ သမိုင္း မွတ္တိုင္တစ္ရပ္ကို ထူႏိုင္ခဲ့သည့္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္သည္ ရဟန္း သိကၡာခံယူၿပီးေနာက္ မိုးေမာက္ၿမိဳ႕တြင္ လက္ေထာက္ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ (၁၉၆၆)ခု မတ္လမွ (၁၉၆၈) မတ္လအထိ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕  ကိုလန္ဘန္ေဘာ္ဒါေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္လည္း အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္(၁၉၆၈) ေမလမွ (၁၉၇၄) မတ္လအထိ ရန္ကုန္ ရဟန္းျဖစ္တကၠသိုလ္တြင္ ၀ိညာဥ္ လမ္းၫႊန္အျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းခဲ့သည္။


 ဆက္ရန္
ခရီးအ႐ွိန္ မဆံုးေသးတဲ့ မီးအိမ္ေလးတစ္လံုး (အပိုင္း ၃)