Friday, April 17, 2015

ခရီးအ႐ွိန္ မဆံုးေသးတဲ့ မီးအိမ္ေလးတစ္လံုး (အပိုင္း ၁)

ခရီးအ႐ွိန္ မဆံုးေသးတဲ့ မီးအိမ္ေလးတစ္လံုး

စကားခ်ီး           
(၁၆-၄-၂၀၁၅)

ေလးစား ခ်စ္ခင္ရပါေသာ မိတ္ေဆြ အေပါင္းတို႔၊

ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္ဇိန္ထုန္းဂေရာင္၏ ရဟန္း၀ါေတာ္ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ ေ႐ႊရတုသဘင္ အတြက္ ဤစာေစာင္ေလးျဖင့္ ဂါရ၀ျပဳ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးအားလည္း ဤစာေစာင္ျဖင့္ ကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္။

သည္စာေစာင္ေလးကို ေမြးထုတ္ေပးရာ၌ အခ်ိန္၏ နည္းပါးမႈေၾကာင့္ မျပည့္စံုပါ။ ၀န္ခံပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္မူကား ထူးျခားမႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ ပါရမီ ရင့္က်က္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးတစ္ပါး ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽႏ္ုပ္၏ စာေစာင္ေလးႏွင့္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဘ၀ပံုေတာ္အား ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ ပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္း မ႐ွိသည္ကိုေတာ့ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးေတာ္မူၾကပါဟု ေတာင္းပန္ အပ္ပါသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီးအတြက္ ေ႐ႊရတုသဘင္ အမွတ္တရျဖစ္ေစရန္သာ ရည္႐ြယ္ခဲ့ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ေနာက္မၾကာ မတင္မီအခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဖဆရာေတာ္၏ ဘ၀အတၳဳပၸဳတိကို ျပဳစုႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဘ၀သည္ကား ျမန္မာျပည္ ကက္သလစ္သာသနာေတာ္၏ သမိုင္းတစ္စိတ္တစ္ေဒကို ပံုေဖၚျခင္း ျဖစ္ေပမည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ဆက္လက္ ႀကိဳးစားပါအံုးမည္။ ယခု စာေစာင္ေလးတြင္ အမွားမ်ားပါမည္ ဆိုတာကိုေတာ့ ႀကိဳတင္ ၀န္ခံပါသည္။ သည္းခံေပးပါရန္ကိုလည္း ႀကိဳတင္ ေတာင္းပန္ပါသည္။

ဤစာေစာင္၏ မ်က္ႏွာဖံုးဒီဇိုင္းကို ေမာင္တင္ကိုထက္မွ လည္းေကာင္း၊ မ်က္ႏွာဖံုးကို ဆရာေတာ္ႀကီးအား ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းသူ-ဦးတင့္ေဆြ မိသားစုအား လည္းေကာင္း အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ျပဳစုသူ
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေဂ်ာ့ ခင္ေမာင္ေထြး
စိန္ေဇးဗီးယားေက်ာင္းထိုင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး


ဖန္မီးအိမ္
ဖန္မီးအိမ္သည္
ေၾကာင္လိမ္ႏြယ္ဆင့္၊ နန္းအိမ္ျမင့္မွာ
ထြန္းတင့္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။

ဖန္မီးအိမ္သည္
တိမ္လႊာကိုစား၊ လရထားျဖင့္
၀င့္ၾကြားစြာလွ်င္၊ ခရီးႏွင္သည့္
သခင္တို႔ျမန္း၊ ပန္းခင္းလမ္းတြင္
ၫွိထြန္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။

ဖန္မီးအိမ္သည္
မၿငိမ္မသက္၊ စိတ္ေယာက္ယက္ႏွင့္
လမ္းပ်က္တူ႐ူ၊ ေလွ်ာက္လာသူကို
အားကူမွ်သာ ထြန္းမည္တည္း။

သူ႔အဆင္းသည္
ေနမင္းပမာ၊ ေသာ္တာအလား၊
မ၀င္းျငားလည္း၊ သူ႔အားသူ႔မာန္
သူပိုင္ဟန္ျဖင့္၊ သူူသန္ရာမွ
ဤေလာကကို
အလွဆင္လို ဟန္တကား၊
ဆရာတင္မိုး၊

ဂ်ိန္းေဖာပြဲေတာ္
ဟိုေ႐ွ႕က ဆူဆူညံ
ဘာသံလဲေမး၊
နန္းပန္းခရမ္ အိုးစည္၀ိုင္းနဲ႕
ဓါး-သိုင္းကြယ့္ေလး။
ေ႐ွ႕ပိုင္းက ေခါင္းေပါင္းျဖဴ
ဘယ္သူလဲ ေမး၊
အာကီ၀ါ ဆလံျဖားနဲ႔
ဒူး၀ါးတဲ့ေလး။

အပန္းငယ္ ေျဖစရာ
ဘယ္ဟာလဲ ေမး၊
ေတာင္ေျခမွာ ေခါင္ေရအုိးေပါ့
႐ိုးရာကြဲ႕ေလး။
မီးပံုႀကီး ပတ္ပတ္ရံ
ဟန္ညီလွေသး၊
ဘယ္ယိုင္ကာ ညာကိုနင္းမယ္
မင္းလိုက္ခဲ့ေလး။
ေလာ့ခူးဆို ေခါင္တစ္က်ိဳက္
တ႐ႈိက္ေလာက္ စုပ္ကာယူ
ဂ်ိမ္းေဖါပ်ိဳ နံသာတံုး။

႐ႈံးလိမ့္ၿမိဳ႕သူ ေပြနက္ကက်ဴ
လူသံက ေ၀ေလးေလး
ေခါင္တန္ခိုးေပထင့္။
ေနအာ႐ံု ေအာင္လံစိုက္ေတာ့
ေျခအစံု ေတာင္ယံတစ္၀ိုက္မွာ
ေဒါင္မေရ ကလိုက္ေခ်ေသး။
(ဆရာမ််ိဳးျမင့္ေဆြ)


အေမြ
စိန္ပီတာကို
ေမြးတာ  အေမ၊
စိန္ၾသဂုတ္စတင္းကို
ေမြးတာ  အေမ၊
မာသာထေရဇားကို
ေမြးတာ  အေမ၊
ဂြၽန္ေပါလ္(၂)ကိုု
ေမြးတာ  အေမ၊
ဂ်ဴဒကို၊
ေမြးတာ  အေမ၊
မာမက္အလီအဂၢကို၊
ေမြးတာ  အေမ၊
ဘင္လာဒင္ကို၊
ေမြးတာ  အေမ၊

အေမ  ေမြးတာခ်င္း  တူေပမဲ့၊
အေမြ  ေပးတာခ်င္း  မတူေတာ့၊
လူေတြ   ခ်စ္တာျခင္း၊
လူေတြ   ေလးစားတာျခင္း
လူေတြ   ၾကည္ၫိုတာျခင္း၊
ကြာျခားေနအံုးမွာပဲ၊



အခန္း(၁)
သူတစ္ပါးအတြက္ ေမြးဖြားလာသူ တစ္ေယာက္

သည္ကေန႔ ေနသာသည္။ ရာသီဥတုလည္း ေကာင္းသည္။ ႐ံုးလည္း ပိတ္သည္။ လူပ်ဳိႀကီး ဦးသာဂိတစ္ေယာက္ ၀မ္းသာေနသည္။ သည္လိုေန႔မ်ိဳးကို ဦးသာဂိ ေမွ်ာ္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။ အေၾကာင္းကေတာ့ နာမည္ႀကီး "သႀကၤန္မိုး" ႐ုပ္႐ွင္ကို ၾကည့္လိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဦးသာဂိ ေမွ်ာ္မည္ဆိုလည္း ေမွ်ာ္ေလာက္သည္။ ေပ်ာ္မည္ဆိုလည္း ေပ်ာ္ေလာက္ပါသည္။ "သႀကၤန္မိုး"႐ုပ္႐ွင္၏ ဂုဏ္သတင္းက သင္းပ်ံ ေနေပတာကိုး။ ၾကည့္ၿပီးသည့္တိုင္ ထပ္ၾကည့္ခ်င္မိသည္ အထိ စြဲက်န္ ရစ္ေနေစသည္။ သို႔မို႕ေၾကာင့္လည္း ဦးသာဂိ ေပ်ာ္ေန ျမဴးေနသည္မွာ မဆန္းလွပါ။

ညေန (၅း၄၅) နာရီေလာက္ အိမ္မွ ထြက္ခဲ့သည္။ ဦးသာဂိအိမ္ႏွင့္ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုက ဆယ္မိနစ္သာသာခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ ရေသးသည္။ လူေတြက ထူမည္။ ၾကပ္မည္။ တိုးေ၀ွ႕ရမည္။ လက္မွတ္ရဖို႔ကလည္း လြယ္မေယာင္ႏွင့္ ခက္ေနအံုးေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ေယာက်္ားတို႔ ဇြဲ ေသခါမွ ေလ်ာ့ရမည္တဲ့၊ ဦးသာဂိတစ္ေယာက္ သူ႕ကို အားေပးမည့္သူ မ႐ွိေသာ္လည္း သူ႔ကိုသူ အားေပးေနမိသည္။ ဦးသာဂိက လူပ်ိဳႀကီး မဟုတ္ပါလား။ အားေပးေဖာ္ မ႐ွိဖူးေလ။ ၀ါလကင္းလြတ္ သတင္းကြၽတ္ဆိုတာ ဦးသာဂိရဲ႕ ဘ၀ျပကၡဒိန္ထဲမွာ ပါမွ မပါတာ။

ဦးသာဂိတစ္ေယာက္ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုေရာက္ေတာ့ လက္မွတ္႐ံုမွာ လူေတြ ျပည့္သိပ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေစာလွၿပီ ထင္ေနတာ။ မွန္းခ်က္ကေတာ့ တက္တက္ဆင္လြဲ၊ အခါေတာ္ေပး ေဗဒင္ဆရာမ်ား လုပ္စားရင္ ေျပးေပါက္ မွားေနမွာကေတာ့ ေသခ်ာလွသည္။ ဦးသာဂိတစ္ေယာက္ အေတြးထဲမွာ ေပ်ာ္ပိုက္ေနဖို႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္၊ အထက္တန္း လက္မွတ္အေရာင္းဌာန အေပါက္၀က လူတန္းထဲ တိုး၀င္ တန္းစီလိုက္သည္။ တစ္ေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ႏွင့္ လူတန္းႀကီးနဲ႕အတူ အလိုက္သင့္ ေမၽာ္ေနလိုက္သည္။ အခ်ိန္တန္ရင္ အေျဖမွန္ ေပၚထြက္စၿမဲပဲ မဟုတ္လား။

သည္အခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ကူး ကမၻာေလးကို ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္နဲ႔ ရက္ရက္ စက္စက္မၫွာမတာ အၾကင္နာ ကင္းမဲ့စြာနဲ႔ ႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္ သူကေတာ့ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ငိုလိုက္သည့္ သူ႔ေ႐ွ႕က ကေလးငယ္တစ္ဦးေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုသူ အဆိုေတာ္ Rဇာနည္မ်ား ေအာင္းေမ့ ေနသလား မသိ။ အသက္က(၆)ႏွစ္ သာသာေလာက္ပဲျဖစ္မည္။ ဦးသာဂိက လူပ်ိဳႀကီးဆိုေတာ့လည္း ကေလးတစ္ဦး၏ အသက္ကို မခန္႔မွန္းတတ္ဖူးေလ။ မႏၲေလး ေႏြဆိုတာ သိေတာ္မူၾကသည့္ အတိုင္း ငရဲမင္းက ဒယ္ဒီ ေခၚေလာက္သည္။ အဲ့သည့္ ပူအိုက္ျခင္းကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ ေရခဲေခ်ာင္းသည္က သည္လိုေနရာမ်ိဳးမွာ ကေလးေတြကို ျမဴျပသည္။ ျခဴတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ကေလးေတြက ပူဆာမည္။ မိဘေတြက ပူ႐ွာသည္။ ေငြက လံုလံုေလာက္ေလာက္ မပါေတာ့ မိဘေတြခမ်ာ ပူ႐ွာေပမေပါ့။

ေဟာ့ အခုၾကည့္ေလ။ ဦးသာဂိေ႐ွ႕က မိသားစု စုစုေပါင္းေလးေယာက္ အေမရယ္၊ အေဖရယ္၊ သမီးႀကီးရယ္၊ သားအငယ္ေကာင္ R ဇာနည္ေလး ရယ္ေပါ့။ ယူလာတဲ့ေငြက ကြက္တိ ထင္ပါရဲ႕။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ "ဟဲ့ နင့္၀ယ္ေကြၽးလိုက္ရင္ ဒို႔ ဘာနဲ႔ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ရမွာလည္း ပါလာတာက ကြက္တိပဲ"လို႔ မိခင္ျဖစ္သူက ေျပာေျပာၿငီးၿငီး ၿငီးျပလိုက္လို႔သာ သိလိုက္ရတာပါ။

လူတန္းကလည္း ေ႐ြ႕ေ႐ြ႕နဲ႔ လက္မွတ္ အေရာင္းေပါက္နား နီးလာၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္က်ဖို႔ နီးလာေလ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေလပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့သည့္ မိသားစုက မေပ်ာ္ႏိုင္႐ွာဖူး။ မ်က္ႏွာေတြ ပ်က္ေနၿပီ။ လက္ထဲက ေငြေတြကို အထပ္ထပ္ အခါခါ ေရတြက္လိုက္။ တစ္ေစာင္ကို (၁၅၀၀ိ)ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔၊ ၾကည့္ရတာ ေငြမေလာက္ေတာ့ဖူးနဲ႕ တူသည္။ အခုနက Rဇာနည္ရဲ႕ ဆႏၵေဖၚထုတ္မႈေၾကာင့္ ထင္သည္။ ေရခဲေခ်ာင္းကို မျဖစ္မေန ၀ယ္ေပးလိုုက္ရေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္လက္မွတ္ဖိုး မေလာက္ေတာ့။ ေသခ်ာပါသည္။ လက္မွတ္(၄)ေစာင္ ၀ယ္ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ ဇနီးေမာင္ႏွံခမ်ာ တစ္ဦးမ်က္ႏွာ တစ္ဦး ၾကည့္ေနပံုက စိတ္မခ်မ္း သာစရာ ....

ေနာက္နားက ကပ္ပါလာတဲ့ ဦးသာဂိတစ္ေယာက္၊ အေၾကာင္းစံုကို အနီးကပ္ သိခြင့္ရလိုက္သည္။ သူ ဘယ္လို ကူညီရမလဲ။ သူ ဘာကူညီ ႏိုင္မလဲ။ သူ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ။ သည္"သႀကၤန္မိုး"ကို ၾကည့္ဖို႔ အားခဲထားတာ လခ်ီခဲ့ၿပီ၊ သူ႔နည္းတူ အခုလို ႐ံုးပိတ္ခ်ိန္ အားလပ္ရက္မွာ မိသားစုေလးနဲ႔အတူ ႐ုပ္႐ွင္ ၾကည့္ရတဲ့ အရသာကိုလည္း သည္ဇနီးေမာင္ႏွံ ခံစားလိုေပမည္။
သို႔ေသာ္.......

မွန္ပါသည္။ ယင္း "သို႔ေသာ္"ကား ေသးေသးေကြးေကြး "သို႔ေသာ္" ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ႀကီးႀကီးမားမား "သို႔ေသာ္"ျဖစ္သည္။ ဦးသာဂိ တစ္ေယာက္ ဘာလုပ္သင့္သည္။ ဘာလုပ္ေပးရမည္ကိုလည္း သိလိုက္သည္။

စြန္႔စားမႈႀကီး တစ္ခုေတာ့ ဦးသာဂိ လုပ္ရေပေတာ့မည္။ သည္ ကိစၥသည္ သူတစ္ပါးအတြက္ ေသးေသးေကြးေကြး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ ဦးသာဂိအတြက္မူ ခပ္ပါးပါးေလးေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။ အေၾကာင္းမွာ သူ အင္မတန္ၾကည့္ခ်င္သည့္ အားခဲထားေသာ စိတ္ ဆႏၵတစ္ခုကို လက္လြတ္ ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရမည့္အျဖစ္၊ အေျပာ လြယ္သေလာက္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ခက္ခဲလွေပမည္။ သည္ေနရာကေန "သႀကၤန္မိုး"ကို "တာ့တာ" လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ရမည့္ကိန္း ဆိုက္ေနလို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ဦးသာဂိကေတာ့ ဒါကိုပင္ သူရဲေကာင္းလို႔ အသိအမွတ္ျပဳကာ ေပ်ာ္ေနမိသည္။

"သည္မွာ မိတ္ေဆြ ဒါ မိတ္ေဆြက် က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေငြစကၠဴ မဟုတ္လား။ ဟုတ္ပါတယ္။ ယူလိုက္ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ မိသားစု အတြက္ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ လံုေလာက္ပါၿပီ။ အားမနာနဲ႔ေနာ္။ ကဲ-ကဲယူလိုက္ပါ" ယင္းအမ်ိဳးသားက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနသည္။ အမ်ိဳးသမီးက ခပ္အန္းအန္း ျဖစ္ေနသည္။ ကေလးေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ သူတို႔မွ မသိပဲ။ သိတဲ့ လူႀကီးေတြက ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔၊ တို႔ ေဆးမ်ား မိထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္၊ စကားကို တစ္ခြန္း တစ္ေလေတာင္ မေျပာလိုက္မိဖူး၊ ဦးသာဂိကို ၾကည့္ေနတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ မ်က္စိေတြက ဒါ ခင္ဗ်ား ေငြေတြပါ။ ခင္ဗ်ားေငြကို သက္သက္မဲ့ ေျမႀကီးေပၚ ပစ္ခ်ၿပီး က်ဳပ္တို႔ ေငြပါလို႔ မလိမ့္တစ္ပါတ္နဲ႕ခင္ဗ်ား အနစ္နာခံလိုက္တာ က်ဳပ္တုိ႔မသိမဟုတ္ပါဖူး ကိုသာဂိရယ္လို႔ မေျပာယံုတမယ္ပဲ၊ ဦးသာဂိလည္း သိတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔မွာက မိသားစုနဲ႔ေလ။ က်ဳပ္က တစ္ေယာက္ထဲပါဗ်။

ဟုတ္ပါသည္။ ဦးသာဂိတစ္ေယာက္ လူအုပ္တန္းထဲကေန ေနၾကာေစ့ေလွာ္ အ၀ယ္သြားတာ လိုလို-ဘာလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ဆုတ္ျပန္ခဲ့ လိုက္ပါသည္။ သည္တစ္ႏွစ္ေတာ့ "သႀကၤန္မိုး"ေရ တာ့တာေနာ္၊ ေနာက္ တစ္ႏွစ္မွပဲ ၾကည့္ေတာ့မည္။ ဦးသာဂိခမ်ာ ကိုယ္ၾကည့္မဲ့ လက္မွတ္ဖိုးေလးကို ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေ႐ွ႕မွာ အေပ်ာ္ေလးေတြနဲ႕ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ မိသားစုေလးကို စာနာစိတ္ ကေလးေမြးၿပီး မိမိက အနစ္နာခံလိုက္သည္။

သည္အတိုင္းေျပာေပး-လိုက္တယ္ထား။ "ေဟာ့သည္မွာ ခင္ဗ်ားတို႕ ႐ုုပ္႐ွင္ၾကည့္ဖို႔ လိုေနတာကို ကြၽန္ေတာ္က ကုသိုလ္ျပဳပါတယ္" ဆိုလိုက္ရင္ သည္မိသားစု ႐ွက္သြားႏိုင္သည္။ အခန္႔မသင့္ရင္ သူတို႔ကို ဂုဏ္ သိကၡာက်တယ္လို႔ အထင္ေရာက္သြားမွျဖင့္ မသင့္ေလွ်ာ္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔လည္း ဂုဏ္႐ွိသြားရေအာင္၊ မည္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ေစရေအာင္ ဤနည္းလမ္းကို အသံုးျပဳလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုတခ်ိန္က သည္အျဖစ္အပ်က္ကေလးကို ဖတ္မိလိုက္ေတာ့ ကိုသာဂိလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးနဲ႔ မေတြ႔ႏိုင္ေလာက္ဖူးလို႔ တြက္ထားမိလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္  ကြၽန္ေတာ္ မွားသြားပါသည္။ ေတာ္ေတာ့္ကို မွားသြားပါသည္။ သူတစ္ပါးအတြက္ မိမိက အၿမဲအနစ္နာခံတတ္သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဆံုမိ ႀကံဳမိလိုက္လို႔ပင္ျဖစ္သည္။

ထိုသူကား "ဇိန္ထုန္းဂေရာင္" ဆိုသူတည္း။

အခန္း(၂)
႐ြာငယ္ ဇနပုပ္ မီးကေလး မွိတ္တုတ္

ဟုတ္ပါသည္။ သူ႔နာမည္က "ဇိန္ထုန္းဂေရာင္"ျဖစ္သည္။ အျပည့္အစံုကေတာ့ "ေပါလ္ ဇိန္ထံုးဂေရာင္" ျဖစ္သည္။ သည့္ထက္ ပိုမို ျပည့္စံုေအာင္ ဆိုရင္ေတာ့"ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ႀကီး ေပါလ္ ဇိန္ထုန္းဂေရာင္"လို႔ ေျပာရပါမည္။

ေပါလ္ဇိန္ထုန္းဂေရာင္ကို အဖ "ဦးဇိန္ထုန္းဂန္"ႏွင့္ အမိ "ေဒၚလ ဇုမ္ထု"တို႔မွာ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္း ႐ွစ္ဦးတြင္ တတိယေျမာက္သား ရတနာျဖစ္သည္။ "ဇိန္ထုန္း"သည္ မိဘ မ်ိဳး႐ိုးအမည္ ျဖစ္သည္။ "ဂေရာင္" ကေတာ့ တတိယသားဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။

ဇာတိမွာ ဗန္းေမာ္ခ႐ိုင္ မန္စီၿမိဳ႕နယ္ လံုခပ္႐ြာျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔မွာ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၀ ရက္ျဖစ္သည္။ လံုခပ္႐ြာဟုဆိုလိုက္သျဖင့္ ေျမျပန႔္႐ြာေလးဟု စိတ္ကူး မယဥ္လိုက္ပါႏွင့္အံုး။ ေတာင္ေပၚ ႐ြာေလး တစ္႐ြာျဖစ္သည္။ ဗန္းေမာ္ႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္႐ွိသည့္ ေက်း႐ြာေလးတစ္႐ြာ ျဖစ္သည္။ ထို႐ြာတြင္ ဓမၼဆရာမွာ ဖခင္ "ဦးဇိန္ထုန္းဂန္"ျဖစ္သည္။ မိခင္ "ေဒၚလဇုမ္ထု"မွာ "ေက်း႐ြာ မိခင္အသင္း"၏ ဥ႑ဌျဖစ္သည္။

၁၉၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာျပည္သည္ ဂ်ပန္တို႔၏ ကိုလိုနီခ်ဲ႕ထြင္မႈေအာက္သို႔ က်ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္ မွာ သံုးႏွစ္သားေလာက္သာ ႐ွိေသးသည္။

လံုခပ္႐ြာေလးသည္ ဂ်ပန္တို႔၏ တ႐ုပ္ျပည္သြား လမ္းေပၚ က်ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လံုခပ္တစ္႐ြာလံုး ေတာထဲ ေတာင္ထဲသို႔ စစ္ေ႐ွာင္ခဲ့ ၾကရသည္။ လူႀကီးမ်ားအတြက္ အပူအပန္ေတြ တစ္ေလွႀကီး ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ကေလးမ်ားအတြက္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြ အတိ ျဖစ္ေနမိေတာ့သည္။ အားလံုးသည္ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္၊ ထင္း ေခြမလား၊ ငွက္ပစ္မလား၊ ဂ်ိဳးေထာင္မလား၊ တူးတူးပုန္းတမ္း ကစားမလား၊ ပုန္းစရာေတြက မ႐ွားလွ။

ယခုေခတ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ေတာ့ ကြာျခားပါဘိ။ ကေလးေတြက  ဟန္းဖုန္းေတြ၊ အိုင္ပက္ေတြ၊ ကြန္ျပဴတာေတြ၊ အင္တာနက္ေတြကို ေပြ႔ပိုက္ၿပီး ေမြးလာသလား ထင္မွတ္ရသည္။ သည္ပစၥည္းေတြ အသံုးျပဳပံုကေတာ့ အံ့မခမ္း၊ ကြၽမ္းမွ ကြၽမ္း၊ တတ္မွ တတ္ပဲ၊

သို႔ေသာ္ ပတၳျမားမွန္က ႏြံမနစ္တဲ့၊ ႐ြာငယ္ ဇနပုပ္ ျဖစ္ေနေပမင့္၊ ထူးခြၽန္ထက္ျမက္သူေတြ ကေတာ့ အမ်ားသား။ ဘုရားသခင္က ေခၚတာ၊ မိမိဘက္က အလိုက္သင့္ "Yes" ေျပာဖို႔သာ လိုအပ္လွပါသည္။

ထူးျခားတာက ေတာထဲ ေတာင္ထဲထိ သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္မ်ားက မိမိတို႔၏ သိုးေတြကို ပစ္မထား၊ လိုက္႐ွာသည္။ ေတြ႕က မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္၊ ေဆးထည့္ေပးျခင္း၊ ၾကပ္စည္းေပးျခင္း၊ အစာေကြၽးျခင္း၊ ႏွစ္သိမ့္မႈေပးျခင္း စသျဖင့္ မိမိတို႔၏ သိုးထိန္းတာ၀န္ကို ေကြၽပြန္ၾကသည္။

ယင္းက ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ႏွလံုးသားတံခါးမ်ားကို လာေရာက္ တီးေခါက္ေနၾကသည့္ တံခါးေခါက္သံေလးမ်ား ျဖစ္ေနသည္ကို ထိုအခ်ိန္က ဆရာေတာ္ႀကီးမသိလိုက္။ သတိမထား မိလိုက္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္ဆိုတာ သည္လိုေနရမည္။ သည္လုိ စိတ္ထားရမည္။ သည္လို သိုးေတြ ဆီသြားရမည္ အစ႐ွိေသာ အသိတစ္ခုေတာ့ ရခဲ့လိုက္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းဆိုသည္ကို စိတ္၀င္စားမႈ အစျပဳလာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္က မိမိျမင္ရ ေတြ႕ရေသာ ရဟန္မ်ားကား အိုင္းရစ္ လူမ်ိဳး မ်က္ႏွာျဖဴ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသာျဖစ္သည္။ မိမိက တိုင္းရင္းသား ကခ်င္လူမ်ိဳး၊ ရဟန္းျဖစ္ႏိုင္၏ မျဖစ္ႏိုင္၏ စဥ္းစားတိုင္း၊ ေခါင္းစား ခဲ့ရသည္။ မျဖစ္ႏိုင္ဆိုသည့္ ဘက္က အေလးသာေနလို႔ပင္။ သို႔မို႕ေၾကာင့္လည္း ကစားေဖၚ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကစားသည့္အခါတိုင္း မစၦားတရား ေဟာျခင္း ကစားနည္းကို ကစားခဲ့ၾကသည္။

ထိုကစားနည္းတြင္ သူက ထာ၀ရ တရားေထာက္ျဖစ္ေနတာ ကေတာ့ ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုပင္။ ထိုကစားနည္းတြင္ ဦးေဆာင္ တရားေဟာသူေနရာက ကစား တတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကေတာ့ ယေန႔ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ၊ ကေလးတိုးလို႕ တြဲေလာင္းႏွင့္၊ ထိုကစားနည္း၌ မည္သူမွ ထုိေနရာက မေနလိုေသာ "တရားေထာက္"ေနရာကိုမူ ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္က လိုင္စင္မ်ား ယူထားသလားမသိ၊ အခုေတာ့ အမွန္တကယ္ လိုင္စင္ရေနၿပီျဖစ္သည္။ ဘုရားသခင္၏ ေခၚေတာ္မူျခင္း ဟူသည္ ခပ္စန္းစန္းပင္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီး (၁၁)ႏွစ္ အ႐ြယ္ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္တြင္ မိဘမ်ားက ဆရာေတာ္ႀကီးေပါလ္ကို ဗန္းေမာ္သို႔ ပို႕လိုက္ၾကသည္။ ပညာဆက္ သင္ၾကားႏိုင္ရန္ ျဖစ္သည္။ မိဘမ်ား၏ အေမွ်ာ္အျမင္ကား ႀကီးမားလွပါဘိ၊ မိမိတို႔အတြက္ ကိုယ္ခြဲ ရေနသူတစ္ဦး ျဖစ္လင့္ကစား၊ ရပ္ေ၀းသို႔ေစ လႊတ္ကာ ပညာသင္ယူေစခဲ့သည္။ မိမိႏွစ္ပါးတို႔၏ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံခဲ့ၾကသည့္ ျမင့္ျမတ္ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ထားကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြမွာ စုစုေပါင္း (၈) ဦး႐ွိပါသည္။ ၎တို႔မွာ
 ၁။ ဦးဇိန္ထုန္းထုတြဲ
* ၂။ စစၥတာေကာ္လုမ္ (ဖရန္စစ္ကန္သီလ႐ွင္ဂုိဏ္း)
 ၃။ ေပါလ္ဇိန္ထုန္းဂေရာင္ (ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး)
 ၄။ စစၥတာဇိန္ထုန္းေမရီလု (ဖရန္စစ္ကန္သီလ႐ွင္ဂုိဏ္း)
 ၅။ ဆရာမဇိန္ထုန္းဒြဲ
* ၆။ ဦးဇိန္ထုန္းလ၊
 ၇။ ဦးဇိန္ထုန္းေဂ်ာ္နီတူး၊
* ၈။ ဦးဇိန္ထုန္းတန္
တို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဘုရား႐ွင္၏ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာမ်ား မဟုတ္ပါလား။ သား သမီး ႐ွစ္ဦးထဲမွ အမွတ္စဥ္(၂)၊ အမွတ္စဥ္(၆)၊ ႏွင့္ အမွတ္စဥ္(၈) တို႔မွာ ဘုရားသခင္ ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ျခင္း ခံခဲ့ရသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ က်န္သူမ်ား အားလံုး ယေန႔ (၁၅-၄-၂၀၁၅)တိုင္ အသက္႐ွင္ က်န္းမာလ်က္ ႐ွိၾကသည္။