Monday, November 17, 2014

အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း (၁၅)


ဂၽြန္ေမရီပယ္ရ္ကုိကုိ -Fr. John Mary Percoto
အထၱဳပၸတိၱအက်ဥ္း(၁၈)

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂၽြန္ေမရီပယ္ရ္ကုိတုိ သည္သကၠရာဇ္ ၁၇၂၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ(၂၅)ရက္ ေန႔တြင္ အီတလီျပည္ဗင္းနစ္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ အူဒုိင္းေက်းရြာကေလး၌ ဖြားျမင္ခဲ႔သည္။ပယ္ရ္ကုိတုိသည္ အီတလီျပည္ မြန္ဇာၿမိဳ႕ ရွိ ဘားရ္နားဘုိက္အသင္းဂုိဏ္းမွ ဦးစီးဖြင့္လွစ္ထားေသာ စိန္ေပါလ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတြင္ ပညာ ဆည္းပူးခဲ႔သည္။ ငယ္ရြယ္နုပ်ိဳစင္ အခ်ိန္အခါက စ၍ ဘုရားတရားႀကည္ညိဳမႈ၊ ရဟန္းတုိ႔ႏွင့္ဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ား၌ စိတ္ပါ၀င္စားမႈမ်ားကုိ ထက္သန္ ရည္မြန္စြာ ျပသခဲ႔သည္။ စိန္ေပါလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ အထက္တန္း ပညာရပ္မ်ား ဆည္းပူး ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္၊ ဘားရ္နားဘုိက္အသင္းဂုိဏ္းသုိ႔၀င္ေရာက္ခဲ႔သည္။ပညာ အရည္အခ်င္းႏွင့္ အက်င့္သိီလျပည္႕၀သူျဖစ္သည္႔ အေလ်ာက္ သကၠရာဇ္ ၁၇၄၆ ခုႏွစ္ နုိ၀င္ဘာလ (၈) ရက္ အသက္(၁၇)ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဘားရ္နားဘုိက္ အသင္းဂုိဏ္းသားတုိ႔ ျပဳအပ္ေသာ ကတိသစၥာ သုံးပါးကုိျပဳလုပ္ခဲ႔ၿပီး၊ ဘားရ္နားဘုိက္အသင္း ဂုိဏ္း၀င္တပါးျဖစ္ခဲ႔သည္။

ဆက္လက္၍  အီတလီျပည္မီလန္းၿမိဳ႕ရွိ တကၠသုိလ္ႀကီးသုိ႔တက္ေရာက္ ၍ တကၠသုိလ္ ပညာရပ္မ်ားကုိ သင္ႀကားခဲ႔သည္။ တကၠသုိလ္ပညာရပ္မ်ား တတ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္၊ ဘုိလုိညားရဟန္းျဖစ္ တကၠသုိလ္ႀကီးတြင္ ဓမၼက်န္းဂန္ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ရဟန္းတုိ႔ႏွင့္ ဆုိင္ရာ၀ိနည္း ေတာ္မ်ားကုိသင္ယူခဲ႔သည္။ထုိတကၠသုိလ္ႀကီးမွ ေအာင္ျမင္ၿပီးဆုံးေသာအခါ ရဟန္းေဘာင္သုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ႔သည္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပယ္ရ္ကုိတုိသည္ အရပ္အေမာင္း ျမင့္သည္။ ျဖတ္လပ္မႈရွိသည္။ စိတ္လည္း ျမန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းႀကီးသည္ မိမိ၏ ျမန္ဆန္ေသာ စိတ္ေနသေဘာထားကုိ အစဥ္ ခ်ဳပ္တည္းသည္။ အရာရာတြင္ ၿပံဳးရႊင္ေသာမ်က္ႏွာထားကုိ အစဥ္ေဆာင္ယူသည္။ ရဟန္းသိကၡာကုိ ခံယူၿပီး သည္ေနာက္ ဘားရ္နားဘုိက္အသင္းဂုိဏ္း၏ အေျခခံေလ႔က်င္းေရးေက်ာင္းတြင္ ၀ိညာဥ္လမ္းညႊန္ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူထမ္းရြက္ခဲ႔သည္။ ဤ တာ၀န္သည္ အသင္းဂုိဏ္းအတြက္ အထူးအေရးပါေသာ လုပ္ငန္းကုိ ထမ္းေဆာင္ေပးရျခင္း ျဖစ္သည္။ အနာဂတ္ကာလ အသင္းသားမ်ားကုိ ေမြးထုတ္ေပးရာဌာန ျဖစ္သည္႔အေလ်ာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပယ္ရ္ကုိတုိ၏ လမ္းညႊန္မႈသည္ အနာဂတ္ခရီးကုိ ေလ်ွာက္လွမ္းရန္ ျပင္ဆင္ေနႀကေသာ လူငယ္လူရြယ္တုိ႔ အထူးပင္ အေရးႀကိီးလွေပသည္။

သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ စိတ္ႏွလုံးတြင္း ကိန္းေအာင္းေနေသာ ဆႏၵမွာ အေရွ႕ဖ်ား တုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔ စြန္႔လႊတ္ စြန္႔စားသြားေရာက္၍ သာသနာျပဳလုပ္လုိျခင္း ျဖစ္သည္။ ပယ္ရ္ကုိတုိအား စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ေပးမႈတစ္ရပ္မွာ  ၄င္း၏ ခ်ိဳ႕တဲ႔မႈရွိသည္ဟု ယူဆေသာ က်န္းမာေရး အေျခအေနပင္ ျဖစ္သည္။က်န္းမာေရး စစ္ေဆးခ်က္အရ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၌ အဆုတ္ေရာဂါရွိသည္ဟု ယူဆခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ မိမိ၌ ရွိေသာ က်န္းမာေရးျပႆနာကုိ မိမိ အစဥ္အားကုိး အားထားျပဳခဲ႔ေသာ မယ္ေတာ္အား အပ္ႏွံထားခဲ႔သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း မေလ်ာ႔ေသာ ဇြဲသတိၱျဖင့္ မိမိအား သာသနာနယ္ေျမသုိ႔ ေစလႊတ္ေပးပါရန္ အထက္ အႀကီးအကဲမ်ားထံသုိ႔ ေတာင္းခံစာ တင္ခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပယ္ရ္ကုိတုိသည္ ဆုေတာင္းျပည္႔ခဲ႔သည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၀ ခုႏွစ္၊ေ ဖေဖၚ၀ါရီလ (၁၄)ရက္ေန႔တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပယ္ရ္ကုိတုိအား ျမန္မာျပည္သုိ႔ သာသနာျပဳသြားရန္ ေရာမၿမိဳ႕ ၊သာသနာဌာနခ်ဳပ္မွ စာခၽြန္လႊာထြက္ခဲ႔သည္။ (၁၉) သာသနာနယ္ေျမမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ သာသနာျပဳရန္ အထက္အႀကီးအကဲမ်ားထံမွ အခြင့္ျပဳခ်က္ လက္ခံရရွိခဲ႔သည္။ ထုိေန႔မွစ၍ သာသနာနယ္ေျမမ်ားမ်ား၌ ေတြ႕ႀကံဳ ရင္ဆုိင္ရမည္႔ အခက္အခဲမ်ားကုိ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံနုိင္စြမ္းရွိေစရန္ အလုိ႔ငွါ မိမိ အေနအထုိင္၊ အစားအေသာက္မ်ားကုိ ၿခိဳးၿခံက်င္႔ေဆာက္ တည္ခဲ႔သည္။ စပ်စ္ရည္သုံးေဆာင္မႈကုိ ေရွာင္က်ဥ္ခဲ႔သည္။ မိမိ ေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟအေပါင္းတုိ႔အား သံေယာဇဥ္ အဆက္အသြယ္မ်ား ျဖတ္ေတာက္ခဲ႔သည္။အီတလီျပည္မွ ထြက္ခြါသည္႔အခ်ိန္ အခါထိ မိမိအသုိက္အ၀န္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မျပဳလုပ္ခဲ႔ေႀကာင္း သိရသည္။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ခရီးထြက္ခါနီးတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေနာက္ဆုံးေတြ႔ဆုံ ဂါရ၀ျပဳခဲ႔ေသာ ပုဂိဳလ္ႀကီးမွာ ပုဒ္ရဟန္းမင္းႀကီး ကေလးမင္း(၁၃) Pope Clement III ပင္ျဖစ္သည္။ ပုဒ္ရဟန္းမင္းႀကီးအထံေတာ္မွ ေကာင္းႀကီးခံယူလ်က္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ခရိီးစတင္ထြက္ခြါခဲ႔သည္။

သကၠရာဇ္ ၁၇၆၀ ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၁၄) ရက္ေန႕တြင္ အီတလီျပည္ရွိ တတိယအႀကီးဆုံးျဖစ္ေသါ လိင္(ဂ)ဟြန္းၿမိဳ႕ ဆိပ္ကမ္းမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပယ္ရ္ကုိတုိသည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာဗယ္နတိၱီႏွင့္ အတူတကြ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ခရီး စတင္ထြက္ခြါခဲ႔သည္။

မိမိတုိ႔ စီးနင္းလုိက္ပါလာေသာ သေဘၤာႀကီးသည္ ဂရိတ္ျပည္၊ ဆုိင္းကေလးဒီးစ္ ကၽြန္းစုမ်ားကုိ
ၿဖတ္သန္း လာခဲ႕ၿပီး၊ဆုိက္ပရပ္စ္ဆိပ္ကမ္းသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ရွိခဲ႔သည္။ ထုိမွ တဖန္ ေျမထဲပင္လယ္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္၍ ဆီးရီးယားျပည္-အာလကၠပုိၿမိဳ႕ဆိပ္ကမ္း၌ ေရေႀကာင္းခရီးစဥ္ တေထာက္ဆုံးခဲ႔သည္။ တဖန္ အာလကၠပုိၿမိဳမွ ဒါမာစကုၿမိဳ႕သုိ႔ ကုန္းေႀကာင္းခရီးျဖင့္ ဆက္လက္ ထြက္ခြါခဲ႔သည္။

ထုိအခ်ိန္အခါက ဒါမာစကုၿမိဳ႕သည္ တူရကီျပည္၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈး လက္ေအာက္ခံျဖစ္ခဲ႔သည္။ အခ်ိန္အခါအားျဖင့္လည္း တူရကီႏွင့္ ခရစ္ယာန္တုိင္းျပည္မ်ား ဘာသာေရး စစ္ပြဲမ်ား ဆင္ႏြဲေနခ်ိန္ျဖစ္ခဲ႔သည္။ သကၤန္း၀တ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးတုိ႔အား ဒါမာစကုၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ေသာအခါ တူရကီအာဏာပုိင္တုိ႔မွ ၄င္းတုိ႔အား ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္၍ အက်ဥ္းေထာင္သုိ႔ ေခၚေဆာင္ သြားခဲ႔ႀကသည္။ အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း၌ ညလုံးေပါက္ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း ခံရၿပီး၊ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ားကုိလည္း ျပဳလုပ္ခဲ႔ႀကသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ မိမိတုိ႔၌ ပါရွိေသာ အေရွ႕ဖ်ားသုိ႔ ခရီးသြားလက္မွတ္ကုိ ျပနုိင္သျဖင့္ အက်ဥ္းေထာင္မွ လြတ္ေျမာက္လာခဲ႔ႀကသည္။

ဒါမာုစကုၿမိဳ႔မွ တဖန္ အာေရးဗီးယား သဲကႏၠာရကုိ  ဆက္လက္  ျဖတ္ေက်ာ္ လာခဲ႔ႀကရျပန္သည္။ အာေရးဗီးယား သဲကႏၱာရထဲ၌ ရက္ေပါင္း (၄၀)ေက်ာ္မွ် ခရီးသြားလာခဲ႔ရသည္။ သဲကႏၱာရ ခရီးလမ္းတြင္ ကုလားအုပ္ကုိစီး၍ ၊ဆန္ျပဳတ္ကုိသာလွ်င္ စားေသာက္ခဲ႔ႀကရသည္။ ေန႔အခ်ိန္၌ အလြန္ပူျပင္းေသာ ဒဏ္ကုိခံရၿပီး၊ညအခ်ိန္၌မႈ အလြန္ လြန္ကဲသည္႔ အေအးဒဏ္ကုိ ခံႀကရျပန္သည္။ ထုိေနာက္ သဲကႏၱရ ခရီးဆုံးျမိဳ႕ျဖစ္သည္႔ ဘကၠဒက္ၿမိဳ႔သုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ႔ႀကသည္။ ထုိၿမိဳ၌ ပင္လယ္ကူး သေဘာၤဆိပ္ကမ္း မရွိသျဖင့္ ၊ေနာက္ထပ္ (၁၂)ရက္တုိင္ ေျခလွ်င္ခရီးျဖင့္ ဘာဇရာ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕သုိ႔ ဆက္လက္ ေလ်ာက္ခဲ႔ရသည္။ ဘာဇရာဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕တြင္  အိႏၵိယသုိ႔ထြက္ခြါမည္႔ အဂၤလိပ္ပုိင္ သေဘၤာတစ္စင္းကုိ ေတြ႔ရွိခဲ႔သည္။ ၄င္းသေဘၤာျဖင့္ ဆက္လက္ထြက္ခြြါခဲ႔ရာ၊ ေနာက္ထပ္ (၂)လ ႀကာမွ် ေရေႀကာင္းခရီးကုိ ဆက္ခဲ႔ႀကရသည္။ သေဘၤာတြင္း၌ ရိကၡာ မလုံေလာက္သျဖင့္ ခရီးသည္မ်ားအား ရိကၡာ ေလ်ာ႔ေ၀ေပးရာ၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးသည္ အနည္းဆုံး ခြဲတမ္းကုိရရွိသျဖင့္ မေသမရွင္ စားေသာက္ခဲ႔ႀကရသည္။ တဖန္သေဘၤာေပၚ၌ အယုတ္ညံ႕ဆုံးေသာ အလုပ္မ်ား ပင္ပန္းမႈႀကီးမားေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ သေဘၤာကပၸတိန္မွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးကုိသာလ်င္ ေရႊးခ်ယ္ ေစခုိင္းေလ႔ရွိခဲ႔သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ခရစ္ေတာ္၏ မဟာဒုကၡစရိယာကုိ အတုယူလ်က္ ေတြ႕ႀကံဳခံစားထမ္းရေသာ အစားဆင္းရဲ၊ အေနဆင္းရဲ၊ အစရွိသည္႔ ဒုကၡမ်ား ကုိ မျငီး မတြား ႀကံ႕ႀကံ႕ခံထမ္း၍ ေဆာင္ရြက္ ေပးခဲ႔ႀကသည္။

ပယ္ရ္ကုိတုိတုိ႔ စီးနင္းလုိက္ပါလာေသာ သေဘၤာသည္ အိႏၵိယျပည္ ခ်န္ဒါနေဂါၿမိဳ႕၌ ခရီးဆုံးခဲ႔သည္။ ခ်န္ဒါနေဂါဆိပ္ကမ္းမွ တဖန္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ထြက္ခါြမည္႔ သေဘၤာျဖင့္ ျပန္လည္ ခရီးဆက္ခဲ႔ရျပန္သည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပယ္ရ္ကုိတုိႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာဗယ္နတီၱတုိ႔သည္ ရန္ကုန္ ဆိပ္ကမ္းသုိ႔ ေခ်ာေမာစြာ ေရာက္ရွိခဲ႔ႀကသည္။ ပယ္ရ္ကုိတုိ၏ အီတလီ-ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္သည္ စုစုေပါင္း (၁)ႏွစ္ (၇)လ ႀကာျမင့္ခဲ႔သည္။ ပယ္ရ္ကုိတုိ၏ အထၳဳပၸဳတိၱက်မ္းကုိ ေရးသားျပဳစုသူ ဒီအမ္၊ ဂရီဖီးနီသည္ ေအာက္ပါအတုိင္း နိဒါန္းပ်ိဳးခဲ႔သည္။ (၂၀)

ခရစ္ေတာ္၏ တပ္သားရဲေဘာ္ကေလးသည္ မိမိ အရွင္သခင္၏ ေအးခ်မ္းျခင္း၊ ေမတၱာတရားမ်ိဳးေစ႔ကုိ ႀကဲရန္ အလုိ႔ငွါ၊ပင္လယ္မုန္တုိင္းကုိ ျဖတ္ေက်ာ္၍ ၄င္း၊ အရိပ္အာ၀ါသ ကင္းမဲ႔ၿပီး၊ ေဘးဒုကၡ အမ်ိဳးစုံ ျပည္႔လ်ံလ်က္ရွိေသာ သဲကႏၱာရႀကီးကုိ၄င္း၊ ေရာက္ေလရာ အရပ္ေဒသ၌ ခုိကိုးရာမဲ႔ ျဖစ္လင့္ကစား၊စြန္႔စားမႈ ႀကီးမားစြာျဖင့္ သြားလာခဲ႔သူ ျဖစ္သည္။ 

(၁၈)  I. LA ViTA DI MONSIGNOR PERCOTO. By Father Michelangelo Griffini  Undine-Italy 1782
II. BICHOP PERCTO, AUTHOR of THE FIRST BURMESE ALPHABET BY Signor RENZO Carmignani.
III. LA BIRMANIA RENZO CAMIGNANI .ROMA 1950.

(၁၉) BULL of Pope Clement XIII Dated 14th February  1760 Cf. Bullarium Sanctae Congregationis de Propaganda Fide IV Pg.24

(၂၀) La Vita DI Monsignor Percoto .By Father Michelangelo Griffini Undine-  Italy    1782

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂၽြန္ေမရီပယ္္ရ္ကုိတုိ ဦးေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ား

သကၠရာဇ္ ၁၇၆၁ ခုႏွစ္တြင္၊ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာေသာ ဘားရ္နားဘုိက္ သာသနာျပဳ အဖြဲ႔မွ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာဗယ္နတီၱသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ၊ယခင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလီဇီယား တာ၀န္ယူ ထမ္းရြက္ခဲ႔ေသာ အျပစ္မဲ႔ သေႏၶယူေသာ သခင္မေက်ာင္းတုိက္တြင္ သီတင္းသုံး ေနထုိင္ခဲ႔သည္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂၽြန္ေမရီပယ္ရ္ကုိတုိသည္ အထက္ ျမန္မာျပည္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕သုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ႔သည္။ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕တြင္ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေနေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလိဇီးယားႏွင္႔ အတူ လက္တြဲ၍ အထက္ျမန္မာျပည္ရွိ ကက္သလိခ္သာသနာေတာ္ကုိ ျပန္လည္ ထူေထာင္လုပ္ကုိင္ ေဆာင္ရြက္ႀကရန္ စီမံကိန္းမ်ား ေရးဆြဲခဲ႔ႀကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပယ္ရ္ကုိတုိသည္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ၿပီး၊ မ်ားမႀကာမီ အသည္းအသန္ ဖ်ားနာခဲ႔သည္။ ကုသရန္ ေဆး၀ါးမရွိ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီအုိဂါလီဇီယား၏ အားေပး ႏွစ္သိမ္႔မႈ ကုိသာ ခံစားရရွိခဲ႔သည္။

ျမန္္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာႀကေသာ ဘားရ္နားဘုိက္ အသင္းဂုိဏ္းသားတုိ႔သည္ ေကာင္းကင္ရံရွိ ႀကယ္တံခြန္မ်ားပမာ အမွတ္မထင္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတတ္ႀကသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလပုိင္းတြင္၊ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလီဇီယားသည္ ရုတ္တရက္ ဖ်ားနာလာခဲ႔ၿပီး၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပယ္ရ္ကုိတုိ လက္၀ယ္မွာပင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလီဇီယား၏ စ်ာပနအခမ္းအနားကုိ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕မွာပင္ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားစြာျပဳလုပ္ခဲ႔ၿပီး သၿဂႋဳလ္ခဲ႔ႀကသည္။ တဖန္ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၄ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၅)ရက္ေန႔စြဲပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပယ္ရ္ကုိတုိ၏ စာတေစာင္တြင္ ေအာက္ပါအတုိင္း ဖတ္ရႈရျပန္သည္။ (၂၁)

‘’ဒကာႀကီးထံသုိ႔ ပထမအႀကိမ္ အျဖစ္ စာေရးလုိက္ရပါသည္။ ဤပထမဆုံးေရးလုိက္ေသာ စာထဲမွာပင္ ဒကာႀကီးအား ၀မ္းနည္းေႀကကြဲဖြယ္ရာ သတင္းကုိ ပါးလုိက္ရပါသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါသည္။ ဒကာႀကီး၏သားေတာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာဗယ္နတီၱသည္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အေျခအေန အလြန္ဆုိး၀ါးေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာျဖင့္ အသက္အရြယ္ ႏုပ်ိဳစဥ္ အခ်ိန္မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မႈသြားရွာပါသည္။

 ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာဗယ္ နတီၱသည္ လြန္ခဲ႔ေသာ ၁၇၆၂ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လတြင္ ပဲခူးတစ္၀ုိက္ရွိ ေက်းရြာမ်ားသုိ႔ တရားေဒသနာေတာ္ ေဟာႀကားဘုိ႔ ခရီး ထြက္ခြါခဲ႔ပါသည္။ ေအာက္ျမန္မာျပည္တြင္ မုိးႀကီးေသာ ရာသီျဖစ္သည္။ ကုိယ္ေတာ္သည္ မုိးေရထဲတြင္ ခရီးထြက္ခဲ႔ရသည္။ မရွိ ဆင္းရဲသားမ်ားကုိ ေထာက္ပ႔႔ံေပးဘုိ႕ ေခ်ြတာစုေဆာင္းေသာ အားျဖင့္ ေျခနင္းမစီး ခရီးလွည္႔လည္ခဲ႔ရာ ထုိခရီးစဥ္၌ အေအးမိၿပီး လည္ပင္းေရာင္ေရာဂါျဖစ္ပြား ခဲ႔ပါသည္။ ေနာက္ဆုံး၌ အစာမ၀င္နုိင္ေတာ႕ပဲ အဖ်ား ၀င္လာခဲ႔ပါသည္။ အိပ္ရာထဲ၌ (၁၁)ရက္ ႀကာခံစားရၿပီး၊ ေျခေထာက္မ်ား ေရာင္ယမ္းလာကာ ၊ အစားအေသာက္ မသုံးေဆာင္နုိင္ေတာ႔ဘဲ အားအင္ခ်ိနဲ႔ ျပတ္ခဲ႔ရပါသည္။ ဤေရာဂါႏွင့္ပင္ ၁၇၆၃-ခုႏွစ္ ၊ဧၿပီလ (၅)ရက္၊ ပါစကားပြဲေန႔ႀကီး မွာပင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မႈခဲ႔ရွာပါသည္။’’


(၂၁) Extract from Fr. Pecoto’s Letter Dated  5.1.1764 Cf.The Guardian    Sept.1962 pg  18

ဆက္ရန္
အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း (၁၆)

Read More...

Monday, November 10, 2014

အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း (၁၄)


ဆရာေတာ္ဂၽြန္ေမရီပယ္ရ္ေကာတို

ေမြးေန႕။  ။၁၇၂၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၂၅) ရက္၊အီတလီ၊ဗင္းနစ္ၿမိဳ႕နယ္၊အူဒိုင္းရြာ။
  ။၁၇၆၁ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ျမန္မာျပည္ေရာက္ရိွသည္။
  ။၁၇၆၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၃၁) ရက္၊ရန္ကုန္တြင္ဆရာေတာ္ဘိသိက္မဂၤလာခံယူသည္။
  ။၁၇၇၆ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၁၂) ရက္၊အင္း၀တြင္ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။


အခန္း(၆)
ဆရာေတာ္ဂၽြန္ေမရီပယ္ရ္ေကာတုိ
သမိုင္းအခ်ဴပ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ထာ၀ရဘုရားသခင္၏ သမိုင္း လက္ရာေတာ္ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႕ သမိုင္းပုထုဇဥ္ လူသားမ်ားက ေျဖရွင္းေပးႏိုင္းစြမ္း မရိွသည္႕ လူဘာ၀ ပုစာၦမ်ားကားမ်ားျပားလွေပစြာဟု ဆိုခဲ႕ေပသည္။ ခရစ္ေတာ္ဘုရား တည္ေထာင္ခဲ႕ေသာ အသင္းေတာ္သည္ ေလာက နိဗၺာန္မဟုတ္။ ခရစ္ေတာ္၏ ေနာက္လိုက္ တပည္႕သားရင္းမ်ားသည္ပင္ မိမိတုိ႕အရွင္သခင္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႕သည္႕ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ထက္ၾကပ္မကြာ လိုက္ၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ ဓမၼေဟာင္းေခတ္ ကာလ၌ ထာ၀ရဘုရားသခင္ ေရြးေကာက္ေတာ္မူေသာ ဂ်ဴးလူမ်ဳိးစုသည္ အလြန္ သာယာ၀ေျပာေသာ ကန္နန္ျပည္သို႕ ခရီးျပဳခဲ႕ၾကသည္႕အခါ၊ အလြန္ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္ေသာ ေတာကႏၱာရႀကီးကုိ ႏွစ္ ေပါင္း(၄၀)ေက်ာ္မွ် ၾကာေအာင္ ျဖတ္သန္း လာခဲ႕ၾကရသည္။  ဓမၼသစ္ကာလတြင္ ေကာင္းကင္ရိွ ေဂ်ရုဆလိင္ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးသို႕ ခရီးျပဳေနၾကသည္႕ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္အေပါင္း တုိ႕သည္လည္း ဤေလာကဓံတရား အတြင္းရိွ အလြန္ၾကမ္းတမ္းေသာ ဘ၀ခရီးစဥ္ကို “ ၀” ကြက္ၿပီး ေရွာင္ေသြ သြားႏိုင္ၾကသည္ မဟုတ္ေပ။ လူ႕ဘoတြင္ ဘ၀၏ လုိအင္ဆႏၵမ်ားကို ျပည္႕ျပည္႕စံုစံု ခံစားႏိုင္ၾကရသကဲ႕သို႕၊ ဘ၀၏ ျပင္းထန္ ခက္ခဲလွသည္႕ ဒုကၡမုန္တိုင္းမ်ားကိုလည္း အနည္းႏွင့္ အမ်ား မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္ ေတြ႕ဆံုၾကရမည္ ျဖစ္သည္။

သာသနာတခုလုံး၏ သမုိင္းကုိ ေလ႔လာႀကည္႔ပါက ယေန႔ထက္တုိင္ ေလာကဓံ တရား၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တုိ႔ျဖင့္ ျပည္႔ႏွက္လ်က္ ရိွသည္ကုိ ေတြ႔ရွိရေပမည္။ ထုိဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္တုိ႔ကုိ ကုသေပးရန္ သမားေတာ္ လုိအပ္ေပသည္။ ထုိသမားေတာ္မွာ ထာ၀ရ ဘုရားသခင္ ျဖစ္ေတာ္မူသည္ ထာ၀ရ တည္ၿမဲေတာ္မူေသာ ေမတၱာ ဂရုဏာေတာ္ရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူသည္။ ဤ ေမတၱာဂရုဏာေတာ္၏ အရိပ္အာ၀ါသ ေအာက္၌ ခုိလႈံႀကမွသာလ်င္ လူ႔ဘ၀ ျပသနာရပ္မ်ားကုိ ေျဖရွင္း ေပးနုိင္ႀကမည္ျဖစ္သည္။ အေျဖစုံကုိ မရရွိနုိင္ႀကေစကာမူ၊ ေတြ႔ႀကံဳ ရင္ဆုိင္ႀကရသည္႔ ျပႆနာရပ္မ်ားကုိ တည္ႀကည္ ခုိင္ၿမဲေသာ သံမဏိ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ရင္ဆုိင္ တုိ႔းေ၀ွ႕နုိင္ႀကမည္ ျဖစ္သည္။

ဤသုိ႔ေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကုိ ျမန္မာျပည္ေရာက္ ဘားရ္နားဘုိက္အသင္းဂုိဏ္းသားတုိ႔သည္ တင္းျပည္႔ က်ပ္ျပည္႔ ေမြးျမဴထားႀကသည္ကုိ သမုိင္းတြင္ ေတြ႔ျမင္ႀကရသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၀ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ(၈)ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္ ဆိပ္ကမ္းသုိ႔ အီတလီျပည္မွ ဘားရ္နားဘုိက္ အသင္းဂုိဏ္းသား (၂)ပါး တုိ႔သည္ ဆုိက္ေရာက္ လာႀကျပန္သည္။ ၄င္းတုိ႔မွာ ေအာက္ပါပုဂိဳလ္တုိ႕ ျဖစ္ႀကသည္။

၁။ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဆဘာစတီအန္းနုိ ေဒၚနတီၱ
(Rev.Fr. Sebastiano Donati)
၂။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိ ဂါလိဇီးယား
(Rev.Fr. Pio Gallizia)
ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီအုိ ဂါလီဇီးယားသည္ ယခင္က ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ဘူးေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီးယား၏ တူသားရင္း ျဖစ္သည္။

သကၠရာဇ္ ၁၆၁၃ ခုႏွစ္က အေနာက္ဘက္လြန္မင္းတရားႀကီးသည္ သန္လ်င္ရွိ ေပၚတူဂီ အမ်ိဳးသားမ်ားကုိ အထက္ျမန္မာျပည္သုိ႕ ပုိ႔ေဆာင္ေပးခဲ႔သည္။ ၁၇၅၆ ခုႏွစ္တြင္လည္း ျမန္မာျပည္ တျပည္လုံးကုိ စုစည္း ဖြဲ႔စည္းေပးခဲ႔ေသာ အေလာင္းဘုရားသည္ မြန္တုိ႔၏ အခ်က္အျခာျဖစ္ေသာ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ပဲခူးတုိ႔ကုိ သိမ္းပုိက္ယူစဥ္က၊ ေရွးယခင္ ျမန္မာမင္းမ်ားကဲ႔သုိ႔ အလားပင္၊ သန္လ်င္ၿမိဳ႕တြင္ အေျခခ်ေနထုိင္ႀကေသာ ျပင္သစ္အုပ္စုကုိ အထက္ျမန္မာျပည္သုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ ေပးခဲ႔ျပန္သည္။

သန္လ်င္ၿမိဳ႕ရွိ အေနာက္တုိင္းသားတုိ႕၏ ရန္ဆြယ္အင္အားကုိ ျဖိဳခြင္းလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ျပင္ နုိင္ငံျခားသေဘာၤမ်ား ဆုိက္ကပ္ရာ သန္လ်င္ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႔ကုိလည္း ရန္ကုန္သုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းေပးခဲ႔သည္။ ယခင္က  "ဒဂုံ" ဟုအမည္ရွိေသာ ေနရပ္တြင္ ရန္ဆြယ္မ်ား၊ ရန္သူမ်ား၊ အားလုံး ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားသည္ ျဖစ္သျဖင့္၊ ၄င္းၿမိဳ႔ကိုလည္း "ရန္ကုန္"ဟူ၍ တြင္ေစခဲ႔သည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သည္လည္း ၁၇၆၀ ခုႏွစ္မွ စျပဳ၍ စည္ကား သုိက္ၿမိဳက္လာခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။

အေလာင္းဘုရား ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေပးသည္႔ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ျမန္မာျပည္၌လည္း ျပည္တြင္း ေအးခ်မ္းသာယာမႈ တဟုန္ထုိး တုိးတက္ ျမင့္မားလာခဲ႔သည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာႀကေသာ ဘားရ္နားဘုိက္ အသင္းသားမ်ားအတြက္လည္း သာသနာလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေျဖာင္႕ေျဖာင္႕ျဖဴးျဖဴး ဆက္လက္ လုပ္ကုိင္နုိင္ခဲ႔ႀကသည္။

သာသနာ တာ၀န္မ်ား ခြဲေ၀လုပ္ေဆာင္ျခင္း

(က) ရန္ကုန္သာသနာ (ေအာက္ျမန္မာျပည္)

ေရွး ဒဂုံ အမည္တြင္ခဲ႔ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္ ကက္သလိခ္ သာသနာထြန္းကားခဲ႔သည္မွာ ႀကာျမင့္ၿပီ ျဖစ္သည္။ ကက္သလိခ္ ဘာသာ၀င္ ပုဂိဳလ္အမ်ားစုမွာ နုိင္ငံျခားမွ လာေရာက္ လုပ္ကုိင္ေသာကုန္သည္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ႀကသည္။ ယင္းတုိ႔၏ ဘာသာေရး ၀န္ေဆာင္မႈအတြက္ ေပၚတူကီတုိင္းရင္းသား ကက္သလိခ္ဘုန္းႀကီးမ်ားမွ အက်ိဳးျပဳ သယ္ပုိး ထမ္းရြက္ေပးႀကသည္။ ၇န္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ကက္သလိခ္ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း (၂)ေက်ာင္း ရွိခဲ႔သည္။ ရန္ကုန္ ေတာင္ႀကီးေကြ႔ အေရွ႔ဘက္ယြန္းစီတြင္ ရွိေသာ တပ္ကေလး ဟူသည္႔ အရပ္တြင္  "စိတ္ပုတီးသခင္မ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း" တည္ရွိခဲ႔သည္။ တဖန္ ၄င္းႏွင့္ မနီးမေ၀းတြင္  "အျပစ္မဲ႔ သေႏၶယူေသာ သခင္မ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း" ရွိသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလိဇီးယာ သည္ ဤေက်ာင္းေတာ္တြင္  ေက်ာင္းထုိင္ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔သည္။ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ရွိ မယ္ေတာ္ေက်ာင္းသည္ စစ္တြင္း ကာလက ပ်က္စီးမႈမ်ားႀကီးမားခဲ႔သည္႔ အျပင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕သည္ ယခင္ကဲ႔သုိ႔ စည္ကားမႈမ်ား မရွိေတာ႔သျဖင္႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီအုိ ဂါလိဇီးယားသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာတြင္ ေက်ာင္းထုိင္ ေရြးရန္ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။

(ခ) ေခ်ာင္းဦး သာသနာ (အထက္ျမန္မာျပည္)

ဘုန္းေတာ္ႀကီး အသစ္ (၂)ပါး ေရာက္ရွိလာခဲ႔ေသာ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၀ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာမင္းသည္ ေနာင္ေတာ္ႀကီး (၁၇၆၀-၆၃) ျဖစ္သည္။ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္းသည္ အင္း၀ၿမိဳ႕ေတာ္မွ စစ္ကုိင္းသုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္း နန္းတည္ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဆဘတ္စတီအန္း နုိး ေဒၚ နတၱီသည္ အထက္ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္လ်င္ ေရာက္ခ်င္း ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္းအား သြားေရာက္ ေတြ႕ဆုံ ဂါရ၀ျပဳခဲ႔သည္။ အထက္ ျမန္မာျပည္ရွိ ကက္သလိခ္သာသနာတြင္ သိုးထိန္းမရွိသည္မွာ ႀကာျမင့္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဘာသာေရး၌  က်ဆင္းေနသည္ကုိ ေတြ႕ရွိရသည္။ ကက္သလိခ္ ဘာသာ၀င္မ်ားသည္လည္း မိမိတုိ႔ ဘာသာေရးအက်ိဳးကုိ သယ္ပုိး ထမ္း၇ြက္ေပးမည္႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေရာက္ရွိလာသျဖင့္ အထူးပင္ နွစ္ေထာင္း ၀မ္းသာ အားရ ျဖစ္ႀကရသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္လည္း ယခင္က အင္း၀တြင္ရွိေသာ ကက္သလိခ္သာသနာခ်ဳပ္ကုိ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕သုိ႕ ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ႕သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဆဘတ္စတီအန္းနုိး ေဒၚနတၱီသည္ သာသနာလယ္ကြင္းျပင္၌ မိမိ ေမွ်ာ္မွန္းထားသည္႕ အတုိင္း ေနထုိင္ မသြားရျဖစ္ခဲ႕ရသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၂၀)ရက္ေန႔တြင္ ေရဖ်င္းေရာဂါျဖင့္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕၌ ျငိမ္သက္စြာ ဦးေခါင္း ခ်ခဲ႔ေလသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဒၚနတၱိသည္ အထက္ျမန္မာျပည္၌ အလြန္တုိေတာင္းေသာ အခ်ိန္ကာလပုိင္းသာလ်င္ သိီတင္းသုံး ေနထုိ္င္သြားခဲ႕သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိ တုိေတာင္းလွေသာ အခ်ိန္ပုိင္းမွာပင္ ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ ႀကည္ညိဳ ေလးစားမႈကုိသာ ဖမ္းစားခဲ႔ရသည္ မဟုတ္၊ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္း ကုိယ္တုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အေပၚ အထူးပင္ ႀကည္ညိဳ တရားပြားမ်ားခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ ပါရမီ က်င္႔စဥ္ကုိ ႏွစ္ျခိဳက္ေတာ္မူသျဖင့္ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္းသည္ သူကဲ႔သုိ႔ အလားရွိမည္ ထင္ေသာ ေအာက္ျမန္မာျပည္ရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလီဇီးယားကုိ အထက္ျမန္မာျပည္သုိ႔ ႀကြျမန္းလာေရာက္ သီတင္းသုံး ေနထုိင္ပါရန္ ဖိတ္ႀကားခဲ႔သည္။ 

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီးယားသည္လည္း ဘုရင္မင္းျမတ္၏ ဖိတ္ႀကားခ်က္ကုိ အျမန္ဆုံး တုန္႔ ျပန္ခဲ႔သည္။ အထက္ ျမန္မာျပည္ေရာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီအုိ ဂါလီဇီးယားသည္ ေခ်ာင္းဦးရွိ ကက္သလိခ္ ဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ ၀ိညာဥ္ေရးရာ ဘာသာေရး ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကုိ ထမ္းရြက္ေပးခဲ႔သည္။ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္းနွင့္လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးမႈ ရရွိခဲ႔သည္။ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္း အေနျဖင့္လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးအား မိမိ နန္းတြင္း  နန္းေဆာင္မ်ားသုိ႔ အတားအဆီးမရွိ အခ်ိန္အခါ မေရႊး ၀င္ထြက္ခြင္႔ ေပးထားခဲ႔သည္။ ထုိျပင္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္လည္း ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ကူးလူး ဆက္ဆံခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလီဇီးယားသည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္၍ ျမန္မာစာေပ ပါဠိစာေပမ်ားကုိလည္း စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ေလ႔လာ လုိက္စား သင္ယူခဲ႔သည္။ ဤစာေပမ်ားကုိ ေကာင္းစြာ တတ္ေျမာက္ေသာအခါ ခရစ္ယာန္ဘာသာေရး က်မ္းဂန္မ်ားကုိ ျမန္မာစာျဖင့္ မိမိ ကုိယ္တုိင္ ေရးသားျပဳစုခဲ႔သည္။

သာသနာ လုပ္သားသစ္မ်ား ထပ္မံေရာက္ရွိလာျခင္း။

ျမန္မာျပည္ ကက္သလိခ္သာသနာအတြက္ တပါးတည္း က်န္ရစ္ခဲ႕ေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ပီးအုိဂါလိီဇီးယားအား ကူညီေပးရန္ အီတလီျပည္မွ သာသနာျပဳ ပုဂိဳလ္မ်ား ထပ္ေလာင္း ေရာက္ရွိ လာခဲ႔ႀကသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၆၁ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂၽြန္ေမရီပယ္ရ္ကုိကုိ (Fr. John Mary  Percoto) ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာဗယ္နတိၱ (Fr.Avenati) တုိ႔သည္ ရန္ကုန္ ဆိပ္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာႀကသည္။ 

ဆက္ရန္
အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း (၁၅)

Read More...