Monday, April 28, 2014

အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း(၁၀)


နိဂံုးခ်ဳပ္ အေနနဲ႔၊ ေနာက္ဆံုး ေမတၱာရပ္ခံခ်က္တခုကို တင္ျပလိုတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ သာသနာအတြက္ ေငြေရးေၾကးေရးဘက္က ကူညီ ပံ့ပိုးေပးပါအံုး လို႔ပဲ ေတာင္းဆို ခ်င္တယ္။ ေငြေရးေၾကးေရးဆိုတာ စဥ္းစားစရာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ကၽြႏ္ုပ္လဲ ေစာေစာပိုင္းက ထင္စားၿမိဳ႕ ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုက်ေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳကေလးေတြက တၿမိဳ႕းေထာက္ျပ လာေနၿပီေလ။ ေငြေရး ေၾကးေရးဆိုတာ လူတိုင္း ေတြ႔ႀကံဳရင္ဆိုင္ရတဲ့ ဘ၀ျပႆနာ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ကို ေျဖရွင္းေပးနိုင္စြမ္း ရွိပါလားဆိုတာကို တျဖည္းျဖည္း သိလာခဲ့တယ္။ ဒီအခက္အခဲ ျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တင္ျပလိုတာက ဒီလိုရွိပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီးေရ။

    ဒီအရပ္ေဒသမွာ အခ်ဳိ႕လူေတြက ဘာသာသူေတြကို ေငြနဲ႔ ကိုင္ၿပီး အနိုင္ယူေလ့ရွိၾကတာကို ျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဘာသာ၀င္ေတြဟာ ေငြေၾကးရွင္ေတြရဲ႕ ကၽြန္ေတြ ျဖစ္သြား ကုန္တာေပါ့ သူတို႔ဟာ ဘာသာေရး လိုက္စားခြင့္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုး ကုန္ၾကတယ္။ အပိတ္ အပင္ခံၾကရတယ္။ ဒီလို ဒုကၡပင္လယ္ျပင္မွာ ရွိေနၾကတဲ့ သူေတြကို ကယ္ဆယ္ေပးဘို႔ အစ္ကိုႀကီးထံ ေငြေရးေၾကးေရး အကူအညီ ေတာင္းခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပႆနာတခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ - ဒီအရပ္ေဒသမွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့ အေနာက္တိုင္းသားေတြဟာ ေဒသခံ တုိင္းရင္းသူေတြနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၾကၿပီး ေမြးဖြားလာတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြကို ဘာသာထဲကို သြင္းၾကေပမဲ့လဲ ဘာသာေရး ဆိုင္ရာဘက္မွာ ဆက္လက္ ဂရုစိုက္ေပးမႈ အားနည္း ေနၾကတာကို ေတြ႕ျမင္ေနရတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီကေလးေတြ မပ်က္စီးေစဘို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေက်ာင္းမွာပဲ စုေခၚ ထားရပါတယ္။ ဒီလို အခက္အခဲ ျပႆနာေတြနဲ႔ အျခားအလားတူ အခက္အခဲ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းေပးနိုင္ေရးအတြက္ ေငြေၾကး မရွိဘူးဆိုရင္ ဘာမွ မတတ္စြမ္းနိုင္ပါဘူး ဒီေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ ယခင္ကာလတုန္းက ေတာင္းဆိုထားတဲ့ ႏႈန္းထားနဲ႔ လွဴတမ္းမယ္လို႔ေတာ့ တြက္မထားပါနဲ႔ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ၿမိဳ႕သားစုမွာ ၿခိဳးၿခံ ေခၽြ တာၾကၿပီး၊ အစြမ္းကုန္ လွဴဒါန္းနိုင္ဖို႔ ခြန္အားစိုက္ေပးပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံ လိုတာ ျဖစ္တယ္။ အျခား အလွဴရွင္ေတြကိုလည္း စည္းရံုးေပးပါအံုးလို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။

     အထက္က တင္ျပတဲ့ အခက္အခဲျပႆနာေတြဟာ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြကို တည္ေဆာက္ဘို႔ထက္ ပိုၿပီး အေရးတႀကီး လိုအပ္ ေနတဲ့ အကူအညီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြႏု္ပ္လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြက ရိုးရိုး အေဆာက္အအံုေတြ အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္ဘုရား ကိန္း၀ပ္စံပၸါယ္ရာ ၀ိညာဥ္မ်ားကို ျပဳျပင္ ေဆာက္လုပ္ေပးဘို႔ ျဖစ္တယ္။ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ နားလည္ေစလိုပါတယ္။

ေနာက္ဆက္ၿပီး ေရးစရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီး က်န္ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ စာရြက္က ေနရာမရွိေတာ့ဘူး။ အင္း... အီတလီစကားကလဲ ေရးေလ ေႏွးေလ ျဖစ္လာေနၿပီ တကယ္ ကိုယ္မတတ္နိုင္တဲ့ နိုင္ငံျခားဘာသာ စကားက်ေနတာဘဲ ကိုင္း... ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အဆံုးသတ္ လိုက္ခ်င္တာကေတာ့ ပါပါတို႔ မာမာတို႔နဲ႔ ၿမိဳ႕သားစုတေတြ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေၾကာင္း ေျပာေပးပါ။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ၿမိဳ႕ခင္ဌာနက ဆရာသမား ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကိုလည္း ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ေမတၱာပို႔ေပးၾကဘို႔နဲ႔ အခု ေရးသားေပးပို႔လိုက္တဲ့ သတင္းစကားေတြကိုလဲ တဆင့္ ေျပာျပေပးဘို႔ အစ္ကိုႀကီးကိုပဲ ေမတၱာ ရပ္ခံလိုက္ပါရေစ။ အစ္ကိုႀကီးဆီကို ဒီလို ေရးသာလိုက္ရတာ ကေတာ့ အစ္ကိုႀကီးက တစ္ဆင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဂိုဏ္းသား ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြလဲ သတင္းေတြ ရၾကမွာပါပဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုင္း အကိုႀကီးေရ... ကၽြႏု္ပ္အတြက္လဲ ဆုေတာင္းေပးပါ။ အျခားသူေတြကိုလဲ အလားတူ ဆုေတာင္းေပးၾကဘို႔ ေတာင္းဆိုေပးပါ။ အခ်စ္မ်ားစြာနဲ႔ အစ္ကိုႀကီးကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္သရင္း...

သင့္ရဲ႕ခ်စ္ရတဲ့ ညီေတာ္
ဒီ၊ ေပါလ္လို၊ အ(မ္)ေအ

သန္လ်င္ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ စစ္မီးမ်ား ၿငိမ္းေအးသြားၾကေလၿပီ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ မြန္-ျမန္မာတို႔၏ ဆက္ဆံေရးမ်ားမွာ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈကို မရရွိၾကေသးေပ။ တင္းမာမႈမ်ား ဆက္လက္ ျဖစ္ပါြးလ်က္ ရွိခဲ့သည္။  မြန္တို႔ စစ္ေရး သာသြားသျဖင့္ တန္ခိုးအာဏာသည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ႀကီးထြားလာခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရး ေျခကုပ္မ်ား ရရွိလာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း မိမိၿမိဳ႕တို႔အရပ္ ေဒသမ်ားမွာ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ ရရွိေရးအတြက္ ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းေပးၾကရသည္္။ မိမိၿမိဳ႕တို႔ရန္သူမ်ားကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ၾကည့္ရႈ႕ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကရသည္။

     ထိုသို႔ နယ္ေျမ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိ္မ္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ႀကီးထြားေနခ်ိန္မွာပင္ ျပႆနာတခု ေပၚေပါက္ခဲ့သည္္။ သကၠရဇ္ ၁၇၄၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔တြင္ ႏိုင္ငံျခား သေဘၤာေျခာက္စင္းသည္ သန္လ်င္ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕သို႔ အမွတ္မထင္ ဆိုက္ကပ္ လာခဲ့ၾကသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္လံုၿခံဳေရးကို အထူးေရးေပး ေဆာင္ရြက္ေနၾကေသာ မြန္မ်ားသည္ အဆိုပါ သေဘၤာေျခာက္စင္း အေပၚ သံသယစိတ္မ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့သည္္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕သို႔ ပဲခူးမွ ေရာက္ရွိေနေသာ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီယားထံသို႔ မြန္မ်ားက ခ်ဥ္းကပ္ၾက၍ အဆိုပါ ႏိုင္ငံျခား သေဘၤာ ေျခာက္စင္းအား မိမိတို႔ ကိုယ္စား စံုစမ္း ေမးျမန္းေပးပါရန္ ေတာင္းခံလာခဲ့ၾကသည္။

 စံုစမ္းသိရွိရသည္မွာ အဆိုပါ သေဘၤာမ်ားသည္ ၾသစတင္းကုမၸဏီပိုင္ သေဘၤာမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး စကြန္နီဗယ္ (Schonenville) ဆိုသူ ပုဂၢိဳလ္က ဦးေဆာင္ လာခဲ့ေၾကာင္း ၾသစတင္းကုမၸဏီသည္ အိႏိၵယျပည္ ဘေဂၤါျပည္နယ္မွ ဘန္ဂီဘဇားၿမိဳ႕တြင္ စီးပြားေရး အေျခခ် လုပ္ကိုင္ခဲ့သည့္ ကုမၸဏီတခုျဖစ္သည္္။ သို႔ေသာ္ ၄င္းကုမၸဏီသည္ အသက္ဆိုင္ရာ ေဘဂၤါျပည္နယ္ အစိုးရ၏ ပိတ္ပင္မႈခံရသျဖင၊့္ ၄င္းတို႔သည္ ယခုကဲ့သို႔ သန္လ်င္ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕သို႔ ဆိုက္ေရာက္ လာခဲ့ၾကေၾကာင္းမ်ားကို ေလ့လာ သိရွိခဲ့ၾကသည္။ ယင္း ၾသစတင္းကုမၸဏီသည္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ ့၌ ေနရာ ခ်ထားလိုေၾကာင္း တင္ျပလာခဲ့သည္္။ အကယ္၍ မြန္တို႔ဘက္မွ မိမိၿမိဳ႕တို႔ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လိုက္ေလ်ာ လက္ခံမႈမရွိခဲ့ပါက လတ္တေလာ ျဖစ္ေပးေနေသာ နိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈမ်ား အေပၚ ေျခကုပ္ရယူ၍ အင္း၀ဘက္မွ စစ္ကူေပးခါ မြန္တို႔အား မိမိတို႕ တိုက္ယူရမည္ ျဖစ္ၿပီး၊ သန္လ်င္ျမိဳ႕ ့ကိုပါ သိမ္းယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၾသစတင္းကုမၸဏီ ဦးစီးမွဴးမွ ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီးယားကို တဆင့္ ေျပာၾကားခဲ့ေလသည္။

   ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အစဥ္လိုလား ျမတ္နိုးမႈ႕ထားေသာ ဆရာေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီယားသည္ ၾသစတင္းကုမၸဏီ၏ တင္ျပ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား အေပၚ လံုး၀ မႏွစ္ၿမိဳ႕ခဲ့ေပ။ မြန္-ျမန္မာတို႔၏ နိုင္ငံေရးကို ၄င္းတို႔အေနျဖင့္ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္လာပါက ယင္းေဒသတြင္ စစ္မီးမ်ား တဖန္ ျပန္လည္ ေတာက္ေလာင္ရမည္ ျဖစ္သည္္။ သို႔ျဖစ္၍ မိမိတို႔ ျပဳလုပ္လိုသည့္ စီးပြားေရးကို ေအးခ်မ္းသာယာသည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ သာလွ်င္ ျပဳလုပ္ေစလိုေၾကာင္း ဆရာေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကပင္ ၄င္းတို႔အား ပဲခူးဘုရင္ထံ ပို႔ေဆာင္ေပးၿပီး ေတြ႔ဆံုေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပဲခူး ဘုရင္မင္းျမတ္ႏွင့္ မွန္ကန္ေသာ နည္းလမ္းအတိုင္း ေၾကေအးစြာ ေျပာဆိုခြင့္ ျပန္ၿပီးမွသာလွ်င္ ၄င္းတို႔၏ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေနရာ ခ်ထားေစလိုေၾကာင္း ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီယားသည္ ၾသစတင္းကုမၸဏီ အဖြဲ႔အား ေမတၱာရပ္ခံ ေျပာဆိုခဲ့ေလသည္။

ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီယား ပ်ံလြန္ေတာ္မူျခင္း
ၾသစတင္းကုမၸဏီအဖြဲ႔သည္ ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီယား တင္ျပေျပာဆိုခ်က္မ်ား အေပၚ သေဘာတူ လက္ခံခဲ့ၾကသည္္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူ ပဲခူးၿမိဳ႕သို႔ လိုက္ပါသြားခဲ့ၾကသည္။ ကုမၸဏီ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ စကြန္နီဗဲလ္(၁၄)သည္လည္း မိမိတို႔ အဖြဲ႔အား လံုၿခံဳမႈရွိေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ နိုင္ငံျခားသား အခ်ဳိ႕ကိုပါ တပါတည္း ေခၚေဆာင္ သြားခဲ့ေလသည္္။

     သို႔ေသာ္ ပဲခူးၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိသြားၾကေသာ အခါ၊ ၾသစတင္းကုမၸဏီအဖြဲ႔ တို႔သည္ မိမိတို႔ ေတြ႕ဆံုလိုေသာ ပဲခူးဘုရင္ မင္းျမတ္ႏွင့္ မေတြ႕ရွိခဲ့ၾကေပ။ ပဲခူးဘုရင္
သမိန္ေထာသည္ ေတာအရပ္သို႔ ဆင္ဖမ္း ေတာလိုက္ထြက္ေနခိုက္ႏွင့္ ႀကံဳခဲ့ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ပဲခူးဘုရင္ကို အခ်ိန္ ၾကာျမင့္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ၾကရသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ပဲခူးၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေနျခင္း၊ ယင္းတို႔ေနာက္မွလည္း လက္နက္ကိုင္ တပ္သားမ်ား ပါရွိေနျခင္းတို႔သည္။ ပဲခူးနန္းတြင္း၌ စိတ္မခ်မ္းေျမ႔ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္္။ ထိုသို႔ သံသယ စိတ္မ်ားပြားမ်ား လာေနမႈကို ရိပ္စားၿမိဳ႕ေသာ ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီယားသည္ အေျခအေနမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ေပးရန္ စကြန္နီဗဲလ္ႏွင့္ အဖြဲ႔တို႔အား ပဲခူးၿမိဳ႕မွ အေဆာလ်င္ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားေစဘို႔ ေျပာဆိုခဲ့ေလသည္။ မိမိ ကိုယ္တိုင္ တာ၀န္ခံ၍ ေခၚေဆာင္လာခဲ့သျဖင့္ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္ ယင္းအဖြဲ႔အား သန္လ်င္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လည္ ပို႔ေဆာင္ေပးလိုခဲ့သည္္။
(၁၄) Bishop Bigandet in his History of the Catholic Church in Burma, says that de Schonenville and his followers were Danes. Gallo says that they were Dutch from Sermapore.
      U Kaung in his “ The Beginning of the Christian Education in Burma 1600-1824” (J.BR.S.,50th Anniversary, 1960.,pg 19) bares his statement on igandet, while in pg 10 of the same publication John L. Christian says Bigandet was mistaken and the expedition was made by the OSTEND Company of Banky Bzar. (Cf Guardian Magazine August 1962. Pg 20.footnote)

     ထိုသို႕ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာသြားၾကခ်ိန္၌ ပဲခူးျမစ္သည္လည္း ဒီေရက်ဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ယင္းတို႕ စီးနင္းလိုက္ပါခဲ့ေသာ သေဘၤာသည္လည္း ေသာင္တင္ခဲ့ရသည္္။ သို႕ျဖစ္၍ ေရေၾကာင္းခရီးကို စြန့္ခြာလွ်က္ ကုန္းေၾကာင္းခရီးႏွင့္ပင္ သန္လ်င္သို႕ ျပန္လည္လာခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႕ ျပန္စဥ္အခိုက္ ေတာနက္တခု အတြင္းရွိ မြန္တပ္တို႕ခ်ထားေသာ လံုျခံဳေရး ကင္းတဖြဲ ့ျဖင့္ ေတြ ့ဆံုခဲ့ၾကရၿပီး တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားခဲ့သည္္။ ယင္းတိုက္ပြဲမွာပင္ စကြန္နီဗဲလ္ႏွင့္အဖြဲ႔မ်ား အားလံုး က်ဆံုးခဲ့ၾကသည္။ အလားတူပင္ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ေပးေသာ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီးယား ပဲခူးၿမိဳ႕တြင္ သီတင္းသံုး ေနထိုင္ေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး မြန္ဒဲလီ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒယ္လ္ကြန္ေတ တို႕ပါ။ ထို အသက္ဆံုးရွံးမွု ့မ်ား၌ ပါ၀င္ခဲ့ရေတာ့သည္္။ သို႕ျဖစ္၍ ျမန္မာျပည္ ကက္သလခ္၏ ပထမဆံုးေသာ သိုးထိန္းဆရာေတာ္သည္ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ား စတင္လုပ္ကိုင္ မေဆာင္ရြက္မီမွာပင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္ေပးရာ၌ မိမိ အသက္ကို ပူေဇာ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။

   ထြန္းသစ္စ သာသနာ၏ အရိပ္သည္လည္း က်ိဳးပဲ့ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္္။ ျမန္မာျပည္ ကက္သလခ္ အသင္းေတာ္အတြက္ အလြန္ႀကီးမားေသာ ဆံုးရွံုးမႈ႕ႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့ေပသည္။ ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီးယားသည္ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနမ်ားကို ေကာင္းစြာ သိရွိ နားလည္ၿပီး ျမန္မာျပည္ရွိ သာသနာေတာ္ကို ျမွင့္တင္ ေဆာင္ရြက္ေပးလိုေသာ ပုဂၢိဳလ္တပါးျဖစ္သည္္။ ဤအသိတရား၏ လွုံ ့ေဆာ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အီတလီျပည္သို႕ မိမိကိုယ္တုိင္ ၾကြျမန္းသြား၍ သက္ဆိုင္ရာ သာသနာပိုင္ အႀကီးအကဲမ်ားႏွင့္ ညွိႏွုိင္း ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ အကူအညီသစ္မ်ားပင္ လက္ခံ ရရွိလာခဲ့သျဖင့္ ျမန္မာျပည္သို႕၀မ္းပန္းတသာ ျပန္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္္။ မိမိအား အပ္ႏွင္းလိုက္သည့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားႏွင့္ အတူ သာသနာျပဳ ပုဂၢိဳလ္သစ္မ်ားႏွင့္ သာသနာေတာ္ကို စတင္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးရန္ ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္သည့္ ခရီးလမ္းစမွာ ရွိေနခ်ိန္ပင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဦးေဆာင္ေပးမႈ႕ထက္ျမက္ၿပီး၊
သာသနာျပဳသစ္မ်ားအတြက္ အားကိုးအားထားရာ ဖခင္ႀကီးျဖစ္ခဲ့သည္္။ သို႕ေသာ္ ဤပုဂၢိဳလ္ႀကီးကား ျငိမး္ခ်မ္းေရး ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲတြင္ သံသယစိတ္မ်ား ရြာသြန္းခ်လိုက္ေသာ မုန္တိုင္းတြင္းသို႕ က်ေရာက္သြားခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူ အီတလီျပည္မွ လိုက္ပါခဲ့ၾကေသာ အားသစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးကိုပါ အသက္ ဆံုးရွံးလိုက္ရပါသျဖင့္ ထြန္းသစ္စ ျမန္မာျပည္ကက္သလခ္  သာသနာအတြက္ အထူးပင္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ဆံုးရွုံးမွု ့တစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့ရေပသည္္။

   ပဲခူး-သန္လ်င္ေတာစပ္၌ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ သတင္းမ်ား သန္လ်င္သို႕ အေဆာတလ်င္ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ထိုျဖစ္ပြားမႈ ့ႀကီး၏ မ်က္ႏွာဖံုး သတင္းမွာ မြန္တပ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား၏ ပဋိပကၡျဖစ္ပြားမႈ႕ျဖစ္သည္ဟု ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္္။ သို႔ျဖစ္၍ အဆုိပါ အေရးအခင္းသည္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ အေနာက္တိုင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ပါ အသက္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ႕မ်ား အျဖစ္သို႕ ကူးဆက္သြားခဲ့သည္။ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီႏွင့္ ကိုရင္ႀကီးကာပဲလို တို႕သည္လည္း သတင္းရရွိၾကသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္တည္း သန္လ်င္ၿမိဳ႕ အနီးရွိ ေက်းရြာမ်ားသို႕ ထြက္ခြာ တိမ္းေရွာင္ေနၾကရသည္္။ ထိုေက်းရြာမ်ားသို႕ ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ သာလွ်င္ မိမိတို႕ ဖခင္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေနာင္ေတာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးတို႕၏ အသက္ဆံုးရွံးမႈ႕ သတင္းစံုကို ၾကားသိရျခင္း ျဖစ္သည္။

  သန္လ်င္ျမိဳ ့ေပၚ၌ မျငိမ္သက္မႈ႕မ်ားမွာ တေန႔တျခား ပိုမို၍သာ ဆိုးရြားလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္္။ သို႕ျဖစ္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီႏွင့္ ကိုရင္ႀကီး ကာပဲလိုတို႕သည္ ေက်းရြာမ်ား၌ ဆက္လက္ခိုလံႈ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရသည္။ တဖန္ မြန္တို႕၏ နန္းတြင္းကိစၥမ်ား၌လည္း ပဋိပကၡမ်ား ေပၚေပါက္ခဲဲ့သည္္။ ပဲခူးသမိန္ေထာဘုရင္သည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၌ လစ္ဟင္းမႈ ့မ်ားျပားခဲ့ၿပီး၊ ေတာလိုက္၀ါသနာ၌ အခ်ိန္ကုန္ဆံုး ေစခဲ့သည္ သူကိုယ္တိုင္၌က ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရးဘက္မ်ား၌ ကြ်မ္းက်င္မႈ႕ နည္းပါးသည္္။ သို႕ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မြန္မ်ားသည္ သမိန္ေထာဘုရင္ကို မလိုလားခဲ့ၾကေတာ့ေပ။

  သကၠရာဇ္ ၁၇၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ေအာက္ျမန္မာျပည္ရွိ မြန္တို႕သည္ စစ္အင္အား အလံုးအရင္းျဖင့္ အထက္ ျမန္မာျပည္ အင္း၀သို႕ စစ္ခ်ီတက္ခဲ့ ၾကသည္။ အင္း၀ ေနျပည္ေတာ္ႀကီးမွ မြန္တပ္မ်ားကို ျပန္လည္ ခုခံ တိုက္ထုတ္လိုက္ခဲ့သျဖင့္ မြန္မ်ားစစ္ေရးနိမ့္ခါ ေအာက္ျမန္မာျပည္သို႕ ျပန္လည္ဆုတ္ခြာခဲ့ၾကရသည္။ ပဲခူးဘုရင္သမိန္ေထာ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ စစ္ေတာင္းျမစ္မွ တဆင့္ ယိုးဒယားျပည္-ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕သို႕ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ခါ ႏိုင္ငံေရး ခိုလႈံ ခြင့္ေတာင္းဆို ေနထိုင္ခဲ့ရသည္္။

   ၁၇၄၃ ခုႏွစ္တြင္ ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီးယားႏွင့္အတူ လိုက္ပါခဲ့ၾကေသာ ဘားရ္နားဘိုက္ သာသနာျပဳအဖြဲ ့တုိ႔သည္ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ား ကို တစုတရံုးတည္း အတူတကြ တႏွစ္ေက်ာ္ခန့္မွ်သာ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကရသည္။ သို႕ေသာ္ ယခုမွာမူ သာသနာဖခင္ႀကီးကို ဆံုးရွံးရသည့္ အျပင္၊ မိ မိမိႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကိုပါ ဆံုးရွံး လိုက္ရေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးနယ္ရီးနီသည္ ကိုရင္ႀကီးကာပဲလိုႏွင့္ အတူသာ ထီးထီး က်န္ရွိခဲ့ေတာ့သည္္။ ခရစ္ေတာ္၏ လုပ္သားေကာင္း ပီသေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီသည္ မိမိ အေပၚ၌ က်ေရာက္လာခဲ့ေသာ သာသနာ့တာ၀န္ကို မဆုတ္ မနစ္ေသာ ဇြဲလံုလျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ထမ္းေဆာင္လိုေသာ စိတ္ဆႏၵကိုသာ ရည္သန္ခဲ့သည္။ တိမ္းေရွာင္ေနေသာ ေက်းရြာမ်ား၌ အခ်ိန္ မၾကန္႔ၾကာလိုေတာ့ပဲ သန္လ်င္သာသနာသို႕ အေဆာတလ်င္ ျပန္လိုခဲ့သည္္။ သို႕ေသာ္ ထိုသို႕ ျပန္သြားရန္ အေျခအေနေပးမႈ႕က အထူးပင္ နည္းပါးလ်က္ ရွိေနေသးသည္ သန္လ်င္ျမိဳ႕ ့၌ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနမ်ား ပိုမို ဆိုးရြားေနသည့္ အေလ်ာက္ ကိုရင္ႀကီးကာပဲလိုကိုပင္ အႏၵိယျပည္သို႕ ေခတၱ ယာယီသြားေရာက္ ေနထိုင္ရန္ ေစလႊတ္ေပးခဲ့ရသည္္။ မိမိကိုယ္တိုင္၌ကမူ နီကိုးဗားကြ်န္းသို႕သြားေရာက္ သီတင္းသံုးရန္ ထြက္ခြာခဲ့ရသည္ သို႕ေသာ္ မိမိ စီးနင္းလိုက္ပါလာေသာ သေဘၤာသည္ အစာေရစာ ျပတ္ေတာက္သြားသျဖင့္ ၿမိတ္ျမိဳ႕သို႕ ခရီး ရပ္တန့္သြား ခဲ့ရသည္္။

ၿမိတ္ျမိဳ႕သည္ ထိုစဥ္ အခ်ိန္အခါက ယိုးဒယား လက္ေအာက္ခံျဖစ္ခဲ့သည္ ျမိတ္ျမိဳ႕ ၌ ယိုးဒယားမွ ျပင္သစ္ ကက္သလခ္သာသနာျပဳမ်ား ရွိခဲ့ၾကသည္္။ သို႕ျဖစ္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီသည္ ျမိတ္ျမိဳ႕ ရွိ ကက္သလခ္ သာသနာတြင္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူညီေပးရင္း (၈) လၾကာမွ် ဆက္လက္ သီတင္းသံုး ေနထိုင္ခဲ့ေလသည္။ စာေပမ်ားကို ဆက္လက္ ေလ့လာ သင္ယူခဲ့သည္္။ ျမိတ္ျမိဳ႕ မွ တဖန္ အႏၵိယျပည္-ပြန္ဒါခ်ယ္ရီျမိဳ႕ သို႕ ၁၇၄၆ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလပိုင္းတြင္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္ ပြန္ဒါခ်ယ္ရီ၌ ကိုရင္ႀကီး ကာပဲလိုႏွင့္ ျပန္လည္ ဆံုဆည္းခဲ့ၾကသည္္။

   ဆရာေတာ္ဂါလိဇီယား အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ၁၇၄၃-၁၇၄၇ ခုႏွစ္မ်ား၏ ျမန္မာျပည္ ကက္သလခ္သာသနာကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ရေသာ္၊ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီယား၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး သက္တမ္းသည္ အလြန္ တိုေတာင္းလွသည္ ဒုကၡအတိႏွင့္လည္း ေတြ ့ၾကံဳ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရသည္္။ တဖန္ ၁၇၄၃ ခုႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွ စတင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ေသာ ေဒသ ႏိုင္ငံေရးလိွုင္းဂယက္မ်ားသည္လည္္း တည္ျငိမ္မွု  ့မရရွိပဲ၊ ပိုမို ဆိုးရြားေသာ အေျခအေနမ်ားသို႕ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးေပါက္ကြဲမွု ့မ်ား အၾကားတြင္ စစ္ေဘးဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ဘာသာ၀င္မ်ား အသက္ဆံုးရွံးရျခင္း၊ အိုးအိမ္မဲ့ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း အစရွိေသာ ေဘးဒုကၡမ်ားႏွင့္ ေတြ ့ၾကံဳ ရင္ဆိုင္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကရသည္္။ ဤစစ္ေဘး ဒဏ္ေၾကာင့္လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီႏွင့္ ကိုရင္ႀကီး ကာပဲလိုတို႕သည္ မိမိတို႕ သာသနာရိပ္ျမံဳသို႕ ေအးခ်မ္းေသာ ျပန္လမ္းမရ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ သာသနာတစ္ခုလံုးသည္ အသက္္ဆံုးရွံးမႈ႕မ်ားႏွင့္ အတူ၊ အအုပ္ အထိန္းမဲ့ အေျခအေနမ်ားသို႕ ဆိုက္ေရာက္ရသျဖင့္ ဘာသာေရး က်ဆင္းမႈ႕မ်ားကို အထူးခံစားလိုက္ရသည္္။

   သို႕ေသာ္ အိႏၵိယေရာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီသည္ မိမိစြန့္ခြာခဲ့ရေသာ သာသနာကို ေမွ်ာ္လင့္တမ္းတလွ်က္ ျပန္ရက္မ်ားကိုသာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ခါ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဆက္ရန္
အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း(၁၁)

Read More...

Monday, April 21, 2014

အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း(၉)


 ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီမွ မစၥတာပီတာ အမ္ဘရိူ့စ္ ထံသို႔ ေပးပို့စာ (၁၃)
 
သန္လ်င္ၿမိဳ႕ 
ပဲခူးျပည္နယ္ 
၁၇၄၅ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၅) ရက္ေန့
 
ခ်စ္ရတဲ့ အစ္ကိုႀကီးထံ စာေရးလိုက္ပါသည္။
 
        လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က စၿပီး တစ္ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ သတင္းရပ္ေတြကို အားလံုးျခံဳငံုၿပီး ေရးသားလိုက္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇၄၄ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ အတြင္းက ၿပီးဆံုးသြားခဲ့တဲ့ စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ညီေတာ္တို႕ေနတဲ့ၿမိဳ႕ဟာ မီးေလာင္ကြ်မ္းခံခဲ့ရၿပီး၊ အေတာ္ကို ပ်က္စီး သြားခဲ့ပါတယ္။ လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီစစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္သြားၾကရၿပီး၊ ညီေတာ္ သီတင္းသံုးေနထိုင္တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းမွာ (၂) လတာမွ်လာေရာက္ ခိုလံႈ သြားခဲ့ၾကရရွာတယ္။ အခ်ိဳ ့ကိုလည္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းအနီး တ၀ိုက္မွာ ရွိၾကတဲ့ ဘာသာ၀င္မ်ားရဲ့ ေနအိမ္ေတြမွာ ေနရာ ခ်ထားေပးခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႕တေတြ အားလံုးလိုလို မိမိတို႔ ေနရပ္ေဒသကို ျပန္သြားၾကၿပီဆိုေတာ့၊ သူတို႔ ထြက္ခြာသြားၾကတဲ့ေန႔က စၿပီး ညီေတာ္ေမာင္လဲ စိတ္ေအးခ်မ္း သာယာမႈ႕အျပည့္အ၀နဲ႔ ေနထိုင္ရပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ရွိၾကတုန္းကဆိုရင္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့ ဆူညံ ပူညံသံေတြ၊ ကေလးသူငယ္ေတြရဲ့ ငိုယိုသံေတြ၊ ဒီအသံေတြက ေန႔ေရာညပါ အသံမဆဲ ျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ အခုက် ျပန္ေတာ့လဲ သူတို႔ မရွိၾကတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၾကက္သံ ငွက္သံေတာင္ မၾကားရသေလာက္ ဆိတ္ျငိမ္သြားခဲ့ေတာ့တာပဲ။
 
(၁၃) Letter of Father Nerini to his brother Peter at Rome. Dated 5th February 1745. Cf “Storia del Cristianesimo nel’ Impero Barmano”. Luigi Gallo. Milano 1862. Vol I pp.213-223
 
  ေဖေဖာ္၀ါရီလတုန္းက၊ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ကြ်ႏ္ုပ္ရဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ေရာက္ ၾကြျမန္းလာခဲ့ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကို ၾကည့္ရွ ့စစ္ေဆးသြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ေက်ာင္းတိုက္ဟာ ဥေရာပတိုက္မွာ ရွိၾကတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ေတြရဲ့ ပံုစံပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေဒသမွာ ရႏိုင္တဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းေတြကိုဘဲ အသံုးခ်ၿပီး ေဆာက္လုပ္ထားရပါတယ္။ ဒီလ အတြင္းမွာဘဲ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ ေတာၾကိဳ ေတာင္ၾကားမွာ သီးျခားေနထိုင္ၾကတဲ့ ကရင္အမ်ိဳးသားေတြရွိရာ ေက်းရြာေတြဘက္စီကို ေလွနဲ႕သြားေရာက္ လွည့္လည္ ပတ္ရႈ့ခဲ့ပါတယ္။ နန္းတြင္းကလာတဲ့ သတင္းအရဆိုရင္၊ တုိင္းျပည္ဟာ ရက္ပိုင္း အတြင္းမွာပဲ ရႈပ္ေထြးစရာ အေၾကာင္း ရွိႏိုင္ေသးတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ အားလံုးကို သန္လ်င္မွာပဲ စုုၿပီး သီတင္းသံုးေနထိုင္ၾကဘိို႔ ဆႏၵရွိခဲ့တယ္။ သန္လ်င္ဆိုတာက ေနျပည္ေတာ္နဲ႕ အလွမ္းေ၀းတဲ့ အေလ်ာက္ ေဘးဥပဒ္နဲ႕လဲ ကင္းေ၀းႏိုင္တာေပါ့။ ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုက ျပည္တြင္းမွာ ေဘးဒုကၡ တခုခု ေရာက္ရွိလာမယ္ဆုိရင္လဲ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြဟာ ေဘးလြတ္ရာကြ်တ္ရာကို တိမ္းေရွာင္ေန ထိုင္ႏိုင္မယ္လို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ ယူဆမိခဲ့တာျဖစ္တယ္။

   ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၆) ရက္ေန့က၊ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ကို ၾကြေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီကေန
ခရီးဆက္လက္ထြက္ခြာဘို့ အားလံုး ျပင္ဆင္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ၊ သူစီးတဲ့ေလွဟာ ဒီေရအက်နဲ႕သြားၿပီး တိုက္ဆိုင္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ေသာင္တင္သြားခဲ့တယ္။ ဒီလို ဒီေရအက်မွာ ေသာင္တင္ေနတဲ့ ေလွဆိုတာက တြန္းခ်လို႕ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႕ဘဲ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ့ ေရွ့ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္ပစ္ လိုက္ခဲ့ရတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာဘဲဗုဒၶဘာသာ ဘုရားပြဲတခုနဲ႕လဲ တိုက္ဆိုင္ေနခဲ့တယ္။ ဒီ ပြဲေတာ္အတြင္းမွာ ဆူပူထၾကြမႈ႕တခုခုျဖစ္ေပၚ လာအုန္းမယ္လို႕လဲ အမ်ားက ေ၀ဖန္ ေျပာဆိုေနၾကျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီပြဲေတာ္ႀကီးလဲ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့တာ၊ ဘာမွ်လည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ ေကာလဟာလ သတင္းေတြလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေတာ့တာပါ။
 
   မတ္လထဲမွာကေတာ့ ပဲခူးဘုရင္သစ္ျဖစ္တဲ့ သမိန္ေထာဆိုသူဟာ သူ့ထီးသူ့နန္းအတြက္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်စရာကေလးေတြ ျဖစ္ေပၚလာတာနဲ႔ စည္းရံုးေရးအသြင္နဲ႕ သူရဲ့ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို သစၥာေရေသာက္ခိုင္းခဲ့တယ္။
 
  ဒီသစၥာေရေသာက္သံုးမႈ႕ဟာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဘာသာတူေတြအတြက္ သူတို႔ရဲ့ ဘာသာေရး ခံယူခ်က္ေတြကို ခိုင္မာမႈ႕ရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆိုတာကို ဆန္းစစ္ ခဲ့သလိုပါဘဲ။ လူအနည္းစုကေတာ့ ဘုရင့္အာဏာကို မလြန္ဆန္ရဲၾကလို႕ အဲဒီေရကို ေသာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေရကို မေသာက္ၾကဘို႔ ၾသ၀ါဒမွာ ကြ်ႏ္ုပ္ ထည့္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေရကို ေသာက္ရင္ မိမိတို႔ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ႕နဲ႕ ဆန္႔က်င္ရာက်တယ္။ ဒီေရကို ေသာက္သူေတြဟာ မိမိတို႔ အမွန္တရားအေနနဲ႔ ကိုးကြယ္ေနတဲ့ ဘုရားကို စြန္႔ပစ္ရာက်ၿပီး၊ အျခား ဒိဌိမမွန္တဲ့ဘုရား၊ နတ္ေတြကို လက္ခံယူရာ က်တယ္လို႕ ကြ်ႏ္ုပ္က အမ်ိဴးမ်ိဴး ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာ၀င္အခ်ိဳ့ကေတာ့ ဘုရားပညတ္ေတာ္ကို က်ဴးလြန္ရမွာ ေၾကာက္ရြံ ့ၾကလို႕၊ ေတာရြာေတြ ဘက္ဆီကို ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ အခ်ိဳ ့က်ေတာ့လဲ အဲဒီ ေရကို လာေပးသူေတြကိုဘဲ လာဘ္ေပးၿပီး ၀ိနည္းေရွာင္ခဲ့ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း တရားရံုးေတာ္ကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့ၾကတယ္။
 
  ကြ်ႏ္ုပ္ကိုလည္း တရားရံုးေတာ္ကေနၿပီး ဆင့္ေခၚလိုက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ တရားရံံုးေတာ္ကို မသြားမီ အမ်ိဴးမ်ိဴး ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်ႏ္ုပ္က ဒီေရကို မေသာက္ၾကဘို႔ ဘာသာတူေတြကို ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့၊ ဘာသာတူေတြကလဲ ဘုန္းႀကီးက မေသာက္ရဘူးေျပာလို႕ မေသာက္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းကို တရားရံုးမွာ ထြက္ဆိုခဲ့ၾကမွာ ျဖစ္တာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုပဲ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ ေခၚယူ စစ္ေဆးေတာ့တာပါလို႕ ေတြးေတာမိခဲ့တယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္ရဲ့ တားျမစ္ခ်က္က ဘုရင္ရဲ့ အာဏာကို ဖီဆန္မႈ႕ သက္ေရာက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ကြ်ႏ္ုပ္ဟာ အေတာ္ကို စိုးရိမ္မိခဲ့တယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတာ္ထဲကို သြားၿပီး ဘုရားသခင္ကိုပဲ အားလံုးကို ပံုအပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါလို႕ ဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ရံုးေတာ္ကို သြားေနခိုက္ လမ္းေပၚမွာ ဆုေတာင္းရလို႔ အေတာမသတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ စဥ္းစားမိတယ္။ “ေအး မင္းဟာ အျခားသူေတြကိုေတာ့ မေသာက္ရဘူးလို႕ ေျပာၿပီး၊ ဆရာ့အလွည့္ေတာ့ ေဖာက္ျပန္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ေ၀ဖန္လိုက္ၾကမဲ့ အမ်ိဳးေတာ့”..လို႕ ေတာင္စဥ္းစား၊ ေျမာက္စဥ္းစားနဲ႕႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ရ ပါေသးတယ္။
 
   ရံုးေတာ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္အနီးမွာပဲ ေနရာယူၿပီး ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္ရင္ထဲမွာ ဒီသစၥာေရနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ေသာကစိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚေနဆဲမွာပဲ၊ အဲဒီ သစၥာေရေတြ သိုေလွာင္ထားတဲ့ စဥ့္အိုးႀကီးေတြကို ျမင္လိုက္ရျပန္ေတာ့၊ ၀မ္းထဲမွာတက္လာတဲ့ အပူလံုးႀကီးကေတာ့ ေျပာမျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးက်တဲ့ ရံုးေတာ္က စစ္ေဆး ေမးျမန္းခ်က္ေတြထဲမွာ ဒီသစၥာနဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ တခြန္းတပါဒမွ ပါမလာခဲ့ဘူး။ အျခားကိစၥေတြပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တာကို ေတြ ့ရွိရတယ္။ တခါ ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ရံုးေတာ္က တဖန္ ဆင့္ေခၚခိုင္း ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေန့မွာလဲ မေန့က အတိုင္းပဲ ရင္တမမနဲ႕ ရံုးေတာ္ကို သြားခဲ့ရတယ္။ ဒီတေခါက္မွာေတာ့ ဒီသစၥာနဲ႕ ပတ္သတ္လို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ တထစ္ခ်တြက္ၿပီး သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္ဟာေတာ့ ေက်ာင္းေတာ္ကို ျပန္လမ္းရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ စိတ္ထဲေတြးၿပီး သြားခဲ့ပါတယ္။ မုခ်ဧကန္ ဘုရင္အာဏာကို ဖီဆန္သူ တေယာက္အျဖစ္ အစြပ္အစြဲခံရ ေတာ့မွာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ အမွန္တကယ္မွာေတာ့ ဘုရင့္အာဏာကို ဖီဆန္မႈ႕ ျပဳလုုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီသစၥာေရဆိုတာက ရုိးရိုးေရမွ မဟုတ္တာကိုး။ ဘာသာေရးနဲ႔ ဆန့္က်င္ေနတဲ့ ဂါထာမႏၱရားေတြ ရြတ္ဖတ္ၿပီး စီစဥ္ထားတဲ့ ေရျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒါမ်ိဳးေရးကို ေသာက္ဘို့ ဘယ္လိုမွ လက္ခံ ႏိုင္ဖြယ္ရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ယံုၾကည္လက္ခံတဲ့ က်မ္းစာကိုကိုင္ၿပီး သစၥာဆိုဘို႔ ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ေတာ့ လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရံုးေတာ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဒီတေခါက္မွာလဲ အထင္နဲ႔ အျမင္ တျခားစီ ျဖစ္ကုန္ျပန္ပါတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္တစ္ေယာက္ေတာ့ တရားေတာ္အတြက္ အေသခံဘို႔ မထိုက္တန္ေသးပါလားလို႔ သိခဲ့ရတယ္။ ရံုးေတာ္ကေတြ ့လို႕ ေမးျမန္းလိုတဲ့ ကိစၥကတျခားစီျဖစ္ေနခဲ့ တယ္။ ဒ့ါအျပင္ ရဟန္းဂိုဏ္း၀င္ ပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္္ဆိုရင္ ဒီလို သစၥာေရမ်ိဳး ေသာက္ဖို့ မလိုအပ္ဖူးလို႕ ဆိုတာကိုလဲ သိရွိခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ ရံုးကေန အမႈ႕ကိစၥေတြ ၿပီးျပတ္ခဲ့တာနဲ႕အမွ် ေက်ာင္းကိုအျပန္၊ လမ္းခရီးမွာဘဲ ဒီသစၥာေရနဲ႕ပတ္သတ္လို႕ ေခၚယူ အစစ္ေဆးခံရတဲ့ ဘာသာ၀င္ေတြကို ေတြ ့ရွိခဲ့ရျပန္တယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ သူတို႕မွာရွိတဲ့ ဘာသာေရး၀တၱရားေတြ ဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာကို ဘာသာေရးအရ ရွင္းလင္းေျပာျပခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမွာ က်န္ရွိေနခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြကလည္း ကြ်ႏ္ုပ္ကို ျပန္ေတြ ့ၾကေတာ့မွာပဲ စိတ္ေအးၾကေတာ့တယ္။ သူတို႕ေတြကလည္း ကြ်ႏ္ုပ္ထြက္သြားကတဲက ျပန္မလာမခ်င္း ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ စိတ္ပူပန္ ေသာကေတြ ေရာက္ေနခဲ့ၾကတာကိုး။
 
   ဆရာေတာ္ဂါလိဇီးယားလည္း နန္းတြင္းက နာရီႀကီးက ပ်က္တယ္ဆိုတာနဲ႕ နန္းတြင္းကို သြားၿပီး နာရီႀကီးကို ျပင္ေပးခဲ့ရေသးပါတယ္။ အဲဒီ တစ္ေခါက္မွာဘဲ သမိန္ေထာမင္းက သူ့အတြက္ အကူအညီတစ္ခုေလာက္ေတာ့ ေဆာင္ရြက္ေပးပါအံုးလို႕ ဆရာေတာ္ဘုရားကို ေတာင္းခံခဲ့ပါေသးတယ္။ ကိုရိုမြန္ဒါ (အႏၵိယျပည္) ကမ္းေျခမွာရွိတဲ့ ျပင္သစ္ပိုင္ ပြန္ဒါခ်ယ္ရီၿမိဳ႕ကို ဘုရင့္ကိုယ္စား စာေရးဆက္သြယ္ေပးဖို႔ ေတာင္းခံ ခဲ့တယ္ျဖစ္တယ္။ ပဲခူးႏိုင္ငံေရး အေျခအေနေတြ ျငိမ္သက္ေနတုန္းမွာ ပြန္ဒါခ်ယ္ရီျမိဳ ့စားအေနနဲ႕ ျမန္မာျပည္ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ သေဘၤာေတြခ်ထားေပးဘို႔ အေၾကာင္းၾကားစာကို ေရးခိုင္းတာျဖစ္တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားလည္း ဘုရင္ေတာင္းခံတဲ့အတိုင္းပဲ စာေတြကို ေရးေပးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဘုရင္မင္းျမတ္ထံ အကူအညီတခု ေတာင္းခံခဲ့ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသား ႏွစ္ဦးကို ျပည္ပႏိုင္ငံကိုသြားဘို႔ အခြင့္ပန္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ဘုရင္ဆိုတာ သက္ဦးဆံပိုင္ အာဏာရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရင့္ အခြင့္မရဘူးဆိုရင္ မည္သည့္ တိုင္းရင္းသားမွ် ျပည္ပႏိုင္ငံေတြကို ထြက္ခြာခြင့္ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ့ ေတာင္းခံခ်က္ဟာ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း ဆရာေတာ္ ဘုရားေတာင္းခံခ်က္ကိုလည္း ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ျငင္းပယ္မႈ ့ မရွိ အားလံုးကို ေရွာေရွာရွဴရွဴ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။
 
  နန္းတြင္း ကိစၥေတြၿပီးတာနဲ႕ပဲ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ ပဲခူးၿမိဳ႕မွာပဲ ေနာက္ထပ္(၈) ရက္တာမွ် ဆက္လက္ သီတင္းသံုးခဲ့ပါတယ္။ ပဲခူးမွာရွိတဲ့ ဘာသာ၀င္ေတြကို ခရစၥမားအားေပးျခင္း စကၠရမင္တူးေပးစရာ အစီအစဥ္ေတြ ရွိေနလို႕ပါ။ ဒါ့အျပင္ နန္းေတြက နာရီႀကီးက ျပန္ၿပီးေဖာက္ျပန္ တယ္ဆိုတာနဲ႕ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ နန္းတြင္းကို ေနာက္တဖန္ ျပန္သြားခဲ့ရေသးပါတယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ပညာေရးဘက္မွာလည္း အထူး စိတ္၀င္စားမႈ႕ ေတြရွိတယ္။ ဒီတေခါက္က်ေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ နာရီျပင္ဘို႔အသြားမွာ ဘုရင္မင္းျမတ္နဲ႕ ပညာေရးကိစၥေတြကို (၃) နာရီၾကာမွ် ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ခဲ့တယ္။ ဒီကိစၥေတြ ၿပီးေတာ့မွပဲ ဆရာေတာ္ဘုရားဟာ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ကို ၾကြေရာက္လာခဲ့တယ္။ အခု ေရးပို႔လိုက္တဲ့ သတင္းေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၃) လပိုင္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သတင္းျဖစ္ရပ္ေတြပဲ ဆိုၾကပါစို႔။ ဒါေပမဲ့ သာသနာနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့သတင္းေတြကိုေတာ့ မေရးရေသးပါလား။
 
   အခုတေလာမွာ အပိုအလုပ္ေတြက အေတာ္ကို မ်ားေနတယ္။ ဘာသာပ်က္သြားတဲ့ သူေတြကို ျပန္လည္ စည္းရံုးေနရတယ္။ အခ်ိဳ ့လဲျပန္ၿပီး ၀င္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အျခားဘာသာကေန ၀င္လာတဲ့သူေတြလဲ အခ်ိဳ ့ရွိတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္လဲ ေဒသခံ ဘာသာစကားကို ေျပာတတ္ေနပါၿပီ။ ဒီအေတာအတြင္းမွာ ေယာက္်ားကေလးတစ္စုဟာ ကြ်ႏ္ုပ္နဲ႕ဘာသာေရး ေလ့လာေနၾကတယ္။ သူတို႕အထဲက အႀကီး (၁၄) ေယာက္ကိုေတာ့ ေဆးေၾကာျခင္း ေပးၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥဟာ ဘာမွ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ ဘာသာမရွိေသးတဲ့ သူေတြ၊ ဘာသာပ်က္သြားတဲ့ သူေတြ၊ အာေမးနီးယန္း လူမ်ိဳးေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြ၊ ဒတ္ခ်္လူမ်ိဳးေတြ၊ ဒီလူေတြကို အမ်ားႀကီးလုပ္ေပးစရာ ရွိေနပါေသး တယ္။ အဲဒီအထဲက နတ္ကိုးကြယ္ေနတဲ့ လူေတြကို ေတြ ့ရျပန္ေတာ့လဲ ပိုလို႕သာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ဘာသာ ၀င္ေတြကို စမ္းစစ္ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လဲ၊ ဘာသာေရးဘက္မွာ အေတာ္ေလးကို ေပါ့ဆေနၾကတာကို ေတြ ့ရွိရတယ္။ သူတို႕ကို စံျပ ဘာသာ၀င္ေတြရယ္လိုေတာ့ သတ္မွတ္လို႕ မရႏိုင္ေသးပါဘူး။ အခ်ိဳ ့ဟာ ဘာသာထဲကို ၀င္လာတာ ၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မစာၦးနာယူရမွန္းကိုမွ မသိေသးသေလာက္ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ့က်ျပန္ေတာ့လဲ အာပတ္ေျဖတာကို သိပ္ၿပီး မေတြ ့ရဘူး။ ေကာင္းကင္ဘံုေမတၱာတို႕၊ ယံုၾကည္ျခင္းေမတၱာတို႕ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိၾကေသးသေလာက္ အသိတရား နည္းပါးေနတာကို ေတြ ့ျမင္ရတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တိုင္းရဲ့ အမွတ္လကၡဏာျဖစ္တဲ့ ခရစ္စတူး အမွတ္အသားကိုေတာင္ မလုပ္တတ္ၾကဘူး။ အမွန္တကယ္ေတာ့ သူတို႕ဟာ ေဆးေၾကာျခင္း စကၠရမင္တူးကို ခံယူထားၿပီး သူေတြျဖစ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ခရစ္ယာန္ ျဖစ္ၾကေပမဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြရဲ့ အေျခခံ သေဘာတရားေတြကိုေတာ့ သိသင့္ၾကပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္မွာ ကေတာ့ ဒီေလာက္ ဆိုးရြားတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို ဘယ္ေတြ ့ရပါ့မလဲ။ ဒီမွာ တခုကေတာ့ ခြ်င္းခ်က္ျပဳၾကရမွာပဲ။ အဲဒါက ပတ္၀န္းက်င္ မတူညီမႈ႕ေပါ့။ ဒီအရပ္ေဒသမွာရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကနဲ႕ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ဥေရာပတိုက္ရွိ ပတ္၀န္းက်င္ ေလာကေတြက တူၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ ကြာျခားမႈ႕ေတြက မ်ားလြန္းလွပါတယ္။ ဒုစရိုက္ဆိုတာ ရွိမွန္းေတာင္ မသိၾကသေယာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ ကြ်ႏ္ုပ္ဟာ ဘာသာတူေတြ အေပၚခတ္ၾကမ္းၾကမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ေျပာဆို ဆံုးမ ေပးရတယ္။ အာဏာ သံုးရတာေပါ့။ အခုေတာ့ ေတာ္ေသးရဲ့၊ ဒီမွာရွိတဲ့ ဘုရင္ေတြက ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအပိုင္း အေပၚ ကန့္ကြက္မႈ႕ လံုး၀ မရွိဘူး။ ေအးေလ၊ ဒီလို အာဏာကို အသံုးျပဳတဲ့အခါ ေကာင္းက်ိဳးေလးေတြ ျပဳတာကို ေတြ ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အာဏာဆိုတာ ကလည္း တခ်ိန္လံုး သံုးေနလို႕လဲ မၿပီးေသးဘူး။ အာဏာကို သိပ္ၿပီး သံုးျပန္ေတာ့လဲ ဘာသာကို စြန့္ခြာသြားၾကမွာ စိုးရိမ္ရတယ္။
 
   လြန္ခဲ့တဲ့ စစ္ၿပီးသြားခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းကာလမွာ အလုပ္ကို အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ေတာ့မယ္လို႕ ရည္မွန္းထားခဲ့တာပဲ။ ဘုရားသခင္ရဲ့ ေက်းဇုူးေတာ္နဲ႕ဆိုရင္ တနွစ္အတြင္း လုပ္ငန္းေတြ အေတာ္ေလးကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္မွန္းထား သေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေပၚ မလာခဲ့ဘူး။ တစ္ႏွစ္သာ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ လုပ္ငန္းေတြက စီမံကိန္း ထက္၀က္ေလာက္ဘဲ ၿပီးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အခု လတ္တေလာ ေတြ ့ၾကံဳေနရတဲ့ ျပသနာက ဘာသာထဲကို ေနာက္ထပ္၀င္လိုတဲ့ သူေတြအတြက္ အဟန္႔အတားေတြ ရွိေနၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဘာသာပ်က္ေတြရဲ့ မေကာင္းတဲ့ နမူူနာေတြေပ့ါ။ သူတို႕ရဲ့ အက်င့္စရိုက္ေတြက ဘာသာထဲကို ၀င္လိုတဲ့သူေတြ အတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ အခုကြ်ႏ္ုပ္တို႕ အပင္ပန္းႀကီးစြာနဲ႕ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ သာသနာ လယ္ကြင္း ျပင္ႀကီးကုိ တေန႔က်ေတာ့ အားရမႈ႕အျပည့္အ၀နဲ႕ ရိတ္သိမ္းႏိုင္ၾကပါေစလို႕ဆိုတဲ့ ဆုကို ကြ်ႏ္ုပ္ေကာ၊ ဘာသာ၀င္ေတြေကာ ေန႔စဥ္နဲ႕ အမွ် ေတာင္းခံေနၾကရတယ္။ ဒီတိုင္းျပည္ အတြင္းမွာ ကိုယ္ေတာ္ရဲ့ တရားေတာ္ ထြန္းကားၿပီး၊ နတ္ဆိုးရဲ့ ဒုစရို္က္က်င့္ထံုးေတြ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားဘို႔ ဆုေတာင္းေမတၱာ အျမဲ ပို႔သေနရပါတယ္။ ဒီမွာ နတ္ဆိုးဟာ ဘုရားထက္ေတာင္ အားကုိးမႈ႕ခံစားေနရပါတယ္။ လူေတြဟာ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားရၿပီဆိုရင္ မေကာင္းဆိုး၀ါး နတ္ေတြကိုပဲ ပူေဇာ္ ပသေလ့ရွိၾကတယ္။
 
   ကြ်ႏ္ုပ္တို႕လည္း ဒီအရပ္ေဒသမွာ သကၤန္း၊ ဘီရက္တာ(ေရွးေခတ္က ရိုမင္ကက္သလစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ေဆာင္းေသာ ဦးထုပ္အနက္) နဲ႕ ရိုမင္ေကာ္လာကိုဘဲ ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ဥေရာပကထြက္လာတဲ့ ေန့ကစၿပီး အသံုးျပဳေနၾကျဖစ္တဲ့ ခ်ံဳထည္တို႕၊ ေျခစြပ္အရွည္ႀကီးေတြတို႕ကို အႏၵိယျပည္ကို ေရာက္ကတည္းက အသံုးမျပဳေတာ့ဘဲ ခြ်တ္လိုက္ရတယ္။ ဦးထုပ္ဆိုတာကိုလည္း ပဲခူးေရာက္ကတည္းက မသံုးေတာ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီအရပ္ေဒသမွာ သူေဌးသူၾကြယ္ေတြသာ ဦးထုပ္ကို အပိုပစၥည္းတစ္ခု အျဖစ္ အသံုးျပဳတယ္လို႕ ေျပာၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီမွာ ေျခနင္းရွားေတာ့ သစ္သားနဲ႕လုပ္တဲ့ဖိနပ္ (ခံုဖိနပ္) ကိုဘဲ အသံုးျပဳတယ္။ အိပ္ယာခင္း ဆိုတာလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ အဖြဲ့ေတြထဲက အခ်ိဳ႕ဆိုရင္လည္း လမ္းခရီးမွာပဲ သူတို႕ရဲ့ အိပ္ယာလိပ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အခ်ိဳ့ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ စစ္အတြင္းက ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ တကယ္မွာေတာ့ ဒီက မင္းညီ မင္းသားေတြေတာင္မွပဲ အိပ္ယာခင္းဆိုတာ အသံုးမျပဳၾကပါဘူး။ ဒီမွာဆို ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ရွိရင္ ကိစၥ ၿပီးေနတာပါပဲ။ ေပါင္မုုန္႔နဲ႕ စပ်စ္ရည္ေတြကလဲ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့သေလာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ေပါင္မုန္႔အစား ဆန္ကို ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး စားၾကတယ္။ စပ်စ္ရည္ အတြက္ကေတာ့ ရာသီအလိုက္သီးတဲ့ နဲနဲခ်ဥ္တဲ့ အသီးတခုခုကို အရည္ညွစ္ၿပီး၊ ရိုးရိုးေရထဲကို ေရာထည့္လိုက္ရင္ ၿပီးသြားတာပါပဲ။
 
   ဂ်ံုမႈ႕န္႔ကလဲ ပြန္ဒါခ်ယ္ရီၿမိဳ႕က သယ္ေဆာင္ယူလာတဲ့ အတိုင္း အတာ ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဒီရွိတာေလးကိုေတာင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္လုပ္ဘို႔ သိမ္းထားရပါတယ္။ မစၦားတရားအတြက္ စပ်စ္ရည္ေတာင္ မနဲ ေခၽြတာၿပီး သံုးေနၾကရတယ္။ ပုလင္းေသးေသးကေလးကို တစ္လေလာက္ ခံေအာင္ ဂရုစိုက္ၿပီး သံုးေနရတယ္။ ရက္သတၱပတ္အတြင္း မစၦားကို တစ္ရက္ျခား ေဟာေနရတယ္။ ကိုရိုမြန္ဒါ ကမ္းေျခကေန ေနာက္ထပ္သာ စပ်စ္ရည္ ေရာက္မလာနိုင္ဘူးဆိုရင္ ပြဲေန႔ႀကီးေတြေတာင္မွပဲ မစၦား ေဟာနိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားသခင္ကေတာ့ ပစ္ထားမယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါဘူး။ ဒီလို အေရးႀကီးတဲ့ ပစၥည္းေတြကို မေျပာနဲ႔ အျခားပစၥည္းေတြေတာင္မွပဲ အခ်ိန္တန္ရင္ ေရာက္လာခဲ့တာပါပဲ။ အခုလို ေရးလိုက္လို႔လဲ ဒီမွာ ကြ်န္ုပ္တို႔ စိိတ္ဓါတ္ေတြ က်ဆင္းေနၿပီလို႔လဲ မထင္လိုက္နဲ႔အံုး။ ကြ်န္ုပ္တို႕လဲ မေသနိုင္ေလာက္ ေသးပါဘူး။ ကၽြနု္ပ္တို႔ရဲ့ က်န္းမာေရးက ေျပာမရေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းမြန္ေနတယ္။ ကၽြန္ုပ္တို႔ ဆရာေတာ္ဘုရား တပါးတည္းပဲ တခါတေလ အစာမေက်တတ္တဲ့ ေရာဂါကေလး ခံစားရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ေရာဂါကို ကူသထံုးကေတာ့ စပ်စ္ရည္ကေလး နဲနဲေသာက္ခ်လိုက္တာပဲ။ ေရာဂါလဲ ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ကၽြနု္ပ္တို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားကို ဘုရားသခင္ အသက္ရွည္ ေအာင္ထားပါေစအံုး။ သူဟာ ဘုရင္မင္းျမတ္နဲ႔ ရင္းနွီးမႈရွိတာတို႔၊ သာသနာႀကီးအတြက္ အတိုင္းအစမရွိ တန္ဖိုးရွိတာတို႔၊ ေနာက္ၿပီး ကၽြနု္ပ္တို႔ အားလံုးက ဘယ္ေလာက္ အားကိုး အားထားျပဳၾကရတယ္ဆိုတာေတြကေတာ့ ဘုရားသခင္ပဲ အသိဆုံးျဖစ္မယ္။
 
ဆက္ရန္ -
 အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း(၁၀)

Read More...

Friday, April 4, 2014

အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း(၈)

 
ဆရာေတာ္ ပီးယို ဂါလိဇီးယား
ျမန္မာျပည္ေရာက္ခုႏွစ္။   ။ ၁၇၂၈ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၁၃ ရက္၊ အင္း၀
 ျမန္မာျပည္အတြက္ ေရာမၿမိဳ႕တြင္ သကၠရာဇ္ ၁၇၄၀ က ပထမဆံုးေသာ ဆရာေတာ္ ဘိသိတ္ ခံယူရရွိသူျဖစ္သည္။
ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာရက္။     ။ ၁၇၄၅ ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ပဲခူး-သန္လ်င္လမ္း၊
 
ဆရာေတာ္ ပီးယို ဂါလိဇီးယား
သကၠရာဇ္ ၁၇၃၀ ခုႏွစ္တြင္၊ ေရာမျမိဳ ့၊ သာသနာပိုင္ျပန့္ပြားေရးႏွင့္ စီမံခန့္ခြဲေရးဌာနခ်ဳပ္ႀကီးသည္ သာသနာေရး အၾကပ္အတည္းတရပ္ ႏွင့္ေတြ ့ၾကံဳရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ ဥေရာပတိုက္တစ္ခြင္တြင္ သာသနာ့အမႈ႕ေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ရဟန္းဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ဦးေရ က်ဆင္း ခဲ့ေသာ အၾကပ္အတည္းျဖစ္သည္။ ရဟန္းဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ရွားပါးမႈ႔ အခက္အခဲကို ၀ိုင္း၀န္းေျဖရွင္းေပးရန္ မိမိဌာနခ်ဳပ္ လက္ေအာက္ရွိ အေ၀းေရာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကိုပင္ ဥေရာပတိုက္သို႔ ျပန္လည္ စုစည္းေပးခဲ့ရသည္။ သို႔ ျဖစ္၍ အေ၀းနယ္ေျမမ်ားသို႔ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္မ်ား ေစလႊတ္ေပးေရးသည္ မည္သို႔မွ် စဥ္းစား၍ မရႏိုင္ေသာ အခက္အခဲတစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ 

   အင္း၀ေနျပည္ေတာ္၏ ကက္သလခ္သာသနာပိုင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဂ်ာ့ ရိုဇက္တီ (Rev.Fr. George Rosetti) သည္လည္း မိမိဌာနခ်ဳပ္၏ ျပန္လည္ေခၚယူျခင္းကို ခံရသျဖင့္ မိမိသာသနာနယ္ေျမသစ္ကို ေက်ာခိုင္း၍ ဥေရာပတိုက္သို႔  ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားခဲ့ ရသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဂ်ာ့ရိုဇက္တီ ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္၊ ျမန္မာျပည္ သာသနာနယ္ေျမ၌ ဘားရ္နားဘိုက္ဂိုဏ္း၀င္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီးယားတစ္ပါးတည္းသာလွ်င္ က်န္ရွိခဲ့သည္။ သို႔ ျဖစ္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီယားသည္ မိမိ တာ၀န္က်ရာ ေအာက္ျမန္မာျပည္သာသနာကိုသာလ်င္မက၊ အထက္ျမန္မာျပည္သာသနာရွိ တာ၀န္မ်ားကိုပါ ဆက္လက္ တိုးခ်ဲ ့ထမ္းရြက္ေပးရသည္။ သို႔ ေသာ္ အလြန္က်ယ္ျပန့္လွေသာ သာသနာနယ္ေျမမ်ား၏ တာ၀န္ ၀တၱရားမ်ားကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့သျဖင့္၊ သာသနာ့အမႈ႕ေဆာင္ ကိစၥအ၀၀တို႕ကို အထက္အႀကီးအကဲမ်ားအား တင္ျပ ေဆြးေႏြး အစီရင္ခံႏိုင္ရန္အတြက္ မိမိကို္ယ္တိုင္ပင္ ေရာမၿမိဳ႕သို႔  ခရီးထြက္ခြာခဲ့သည္။
 
      ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီယားအတြက္ ေရာမၿမိဳ႕မွ ေစာင့္ၾကိဳေနေသာ သတင္းျဖစ္ရပ္သည္ ဆီမီးကုန္ခမ္းသူတစ္ဦးအား မီးစာကိုပါ မက်န္ အျဖဳတ္ခံရသူႏွင့္ အလားျဖစ္
ခဲ့ရသည္။ ေရာမျမိဳ ့သာသနာျပန့္ပြားေရးႏွင့္ စီမံခန့္ခြဲေရး ဌာနခ်ဳပ္၏ ျမန္မာျပည္ရွိ သာသနာနယ္ေျမအတြက္ အထူး ထုတ္ျပန္ခ်က္တစ္ရပ္ ထုတ္ျပန္ထားသည္ကို ေတြ ့ရွိခဲ့သည္။ ဥေရာပတိုက္တစ္ခြင္တြင္ ရဟန္းဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ရွားပါးမႈ႕ ဆက္လက္ ျဖစ္ေပၚေနေသးသျဖင့္ သာသနာျပန့္ပြားေရးႏွင့္ စီမံခန့္ခြဲေရး ဌာနခ်ဳပ္သည္ အဆိုပါ အခက္အခဲျပသနာရပ္ႏွင့္ ဆက္လက္ ရင္ဆိုင္ေနရေၾကာင္း၊ သာသနာနယ္ေျမသစ္မ်ားသို႔  သာသနာျပဳ ပုဂၢိဳလ္သစ္မ်ားကို မည္သို႔မွ် ဆက္လက္ ေစလႊတ္ေပးႏိုင္စြမ္းရွိမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သို႔ ပါ၍ မိမိ ဌာနခ်ဳပ္လက္ေအာက္ရွိ တိုးခ်ဲ ့သာသနာနယ္ေျမသစ္မ်ားကို ေခတၱ ယာယီ ပိတ္ပင္ထားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းမ်ားကို ထုတ္ျပန္ ေၾကညာထားေလသည္။ ထိုျပင္ ၁၇၂၇ ခုႏွစ္ ေရာမျမိဳ ့၏ ျမန္မာျပည္အတြက္ ထုတ္ျပန္ေၾကညာေသာ သာသနာနယ္ ေျမခြဲျခားသတ္မွတ္ထားသည့္ အစီအစဥ္မ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ ရုတ္သိမ္းလိုက္ေၾကာင္းႏွင့္၊ ျမန္မာျပည္ရွိ ကက္သလခ္သာသနာတခုလံုးကို ယင္းနယ္ေျမတြင္ လတ္တေလာ၌ သာသနာအမႈ ့ေတာ္ ထမ္းရြက္ေနၾကသည့္ ဘားရ္နားဘိုက္ အသင္းဂိုဏ္း၀င္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား လက္၀ယ္သို႔  လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားႏွင့္ တာ၀န္၀တၱရားမ်ား အားလံုးကို အပ္ႏွင္းလိုက္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ ေၾကညာထားသည္ကို ေတြ ့ရွိရေလသည္။ ထို့အျပင္ ျမန္မာျပည္မွ ေရာမျမ္ိဳ ႔သို႔  ေရာက္ရွိေနေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီယားကိုလည္း ျမန္မာျပည္ ကက္သလခ္သာသနာေတာ္၏ အႀကီးအကဲမႈး ဆရာေတာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္ေပးလိုက္ေၾကာင္း ဗာတီကန္ေက်ာင္းေတာ္၏ ေၾကညာစာတမ္း၌ ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။

   သကၠရာဇ္ ၁၇၄၀ ခုႏွစ္တြင္၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီယားသည္ အီတလီျပည္၊ ေရာမၿမိဳ႕မွာပင္ ကက္သလခ္ဆရာေတာ္ ဘိတ္သိတ္ မဂၤလာ ခံယူခဲ့ေလသည္။ ဤသို႔ ့ျဖင့္ ျမန္မာျပည္ ကက္သလခ္သာသနာ သမိုင္းတေလ်ာက္တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂါလိဇီယားသည္ ပထမဆံုးေသာ ဆရာေတာ္ သိကၡာေတာ္ရ ပုဂၢိဳလ္တစ္ပါးအျဖစ္ သမိုင္း မွတ္တမ္းတင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးကို ျမန္မာျပည္ အေနျဖင့္ လက္ခံရရွိလိုက္ျခင္းျဖင့္ သာသနာလုပ္ငန္းပိုင္းဆိုင္ရာ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ပိုမို ရရွိလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ျမန္မာျပည္ရွိ ကက္သလခ္ သာသနာေတာ္အတြက္လည္း ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾကြားဖြယ္ရာ ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။ အီတလီျပည္၊ မီလန္းၿမိဳ႕ရွိ ဘားရ္နားဘိုက္ အသင္းဂိုဏ္းႀကီး မွလည္း မိမိတို႔ အသင္းသား ဆရာေတာ္သစ္ ဂါလိဇီးယားအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ပံ့ပိုး ကူညီမႈ႕တစ္ရပ္ကို လက္ေဆာင္မြန္အျဖစ္ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ေလသည္။ ယင္းလက္ေဆာင္မြန္မွာ ဆရာေတာ္သစ္အေနျဖင့္ မိမိ သာသနာနယ္ေျမတြင္ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ား တိုးခ်ဲ႕ ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ေရးအတြက္ ရည္မွတ္၍ ဘားရ္နားဘိုက္အသင္းဂိုဏ္း၀င္ ေအာက္ပါ (၄) ပါး ေစလႊတ္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

 ၁။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေပါလို မာရီ နယ္ရီးနီ၊
     Rev.Fr.Paolo Marie Nerini
၂။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာလက္ဇန္းဒရို မြန္ဒယ္လီ၊
    Rev.Fr. Allesandro Mondelli
၃။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂြ်န္အန္းနက္စ္ ဒယ္လ္ ကြန္းေတ၊
   Rev.Fr. Joannes Del Conte
၄။ ကိုရင္ႀကီး အန္ေဂ်လို ကာပဲလို
  Rev. Brother Angelo Capello တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။
 
ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီးယား ႏွင့္အဖြဲ ့ ျမန္မာျပည္သို႔  ထြက္ခြာလာခဲ့ျခင္း
     သကၠရာဇ္ ၁၇၄၁ ခုႏွစ္တြင္ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီးယားသည္ အီတလီျပည္မွ ျမန္မာျပည္သို႔  သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္(၄)ပါးႏွင့္အတူ တကြ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီးယား ျပည္ပသို႔ ခရီးထြက္ခိုက္ ျမန္မာျပည္၌ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာင္းလဲလာခဲ့ သည္။ သကၠရာဇ္ ၁၇၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္ပရန္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ မဏိပူရ ကသဲလိုမ်ိဳးတို႕သည္ အထက္ျမန္မာျပည္ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္ကို ၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ အင္း၀ ဘုရင္မင္းျမတ္သည္ ျပည္ပ ရန္စြယ္ကိုသာလွ်င္ မဟုတ္၊ ျပည္တြင္း၌ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိေသာ ထၾကြမႈ႕မ်ားကိုလည္း ႏွိမ္ႏွင္းေပးေနရသည္။ ေကြ ့ရွမ္းတို႕သည္ မတၱရာနယ္တစ္၀ိုက္ရွိ နယ္ေျမမ်ားကို စည္းရံုးခါ၊ အင္း၀ဘုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေလသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေအာက္ျမန္မာျပည္ရွိ မြန္တို႔ကလည္း သန္လ်င္၊ မုတၱမႏွင့္ ေတာင္ငူ အစရွိသည္တို႕ကို တိုက္ခိုက္ သိမ္းယူခဲ့ၾကၿပီး၊ သမိန္ေထာ ဗုဒၶေကသီကို ဘုရင္ တင္ေျမွာက္ခဲ့ၾကသည္။ ပဲခူးၿမိဳ႕ကို မြန္ဘုရင္ ထီးနန္းစိုက္ထူရာ ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ ထူေထာင္လိုက္ၾကၿပီး၊ အင္း၀ကို ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ျဖစ္၍ အင္း၀ဘုရင္သည္ ျပည္တြင္း ျပည္ပရန္ဆြယ္မ်ား၊ ေတာ္လွန္မႈ႕မ်ားကို တခ်ိန္တည္းမွာပင္ စုစည္း ခံေနရခ်ိန္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဤသို႔ ေသာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ားကို ေကာင္းစြာ ထိန္းသိမ္းေပးႏိုင္စြမ္း မရွိေသာေၾကာင့္၊ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္၏ တန္ခိုးသည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ေမွးမွိန္စ ျပဳခဲ့ေတာ့သည္။

  အီတလီျပည္မွ ထြက္ခြာခဲ့ၾကေသာ သာသနာျပဳအဖြဲ ့သည္ သကၠရာဇ္ ၁၇၄၃ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လတြင္ ျမန္မာျပည္၊ သန္လ်င္ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕သို႔  ဆိုက္ေရာက္ လာခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္ ကက္သလခ္သမိုင္းစဥ္၌ အဖြဲ ့အစည္း အလံုးအရင္းႏွင့္ ပထမအၾကိမ္ေျမာက္ ေရာက္ရွိလာၾကေသာ ဘားရ္နားဘိုက္ အသင္းဂိုဏ္း၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။
 
  ဆရာေတာ္ ဂါလာဇီးယားသည္ ျမန္မာျပည္တျပည္လံုး၏ သာသနာဦးစီးမႈး ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ မိမိေရာက္ရွိလာေသာ ျမန္မာျပည္သည္ ႏိုင္ငံေရးအရ စည္းလံုးမႈ႕ အင္အား နည္းပါး ခ်ိဳ ့ယြင္းေနေသာေၾကာင့္ ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ျခင္း အခက္အခဲမ်ားစြာႏွင့္ ေတြ ့ဆံု ရင္ဆိုင္ခဲ့ ရသည္။
 
  ဆရာေတာ္ႏွင့္အဖြဲ႔သည္ ေရွးဦးစြာ ပထမ ေအာက္ျမန္မာျပည္ရွိ ပဲခူးၿမိဳ႕ နန္းစံရာ ပဲခူးဘုရင္ သမိန္ေထာ ဗုဒၶေကသီႏွင့္ ေတြ ့ဆံုခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီးယားသည္ အီတလီျပည္မွ မိမိ သယ္ေဆာင္ယူလာခဲ့ေသာ ေျခရွည္ တိုင္ေထာင္နာရီႀကီး တစ္လံုးကို ပဲခူးဘုရင္အား
လက္ေဆာင္မြန္အျဖစ္ ဆက္ကပ္ခဲ့သည္။ ထိုနာရီႀကီး၏ မ်က္ႏွာျပင္ရွိ ဂဏန္းအကၡရာ စာလံုးမ်ားကိုလည္း ဆရာေတာ္ ဂါလိဇီးယား ကုိယ္တိုင္ ၾကပ္မတ္ၿပီး ျမန္မာအကၡရာ ဂဏာန္းစာလံုးမ်ားျဖင့္ ေရးသား ထိုးမွတ္ထားသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ဆိုရေသာ္ အဆိုပါ နာရီႀကီးသည္ ျမန္မာ့စက္နာရီသမိုင္းတြင္ တခန္းတ႑မွ အလြန္ေျပာင္ေျမာက္ေသာ စကၠန္႔ နာရီႀကီးတစ္လံုး ျဖစ္ႏိုင္ဖြယ္ရာ အေၾကာင္းရွိသည္ဟု ဆိုရေပမည္။

   ပဲခူးဘုရင္သည္လည္း မိမိ လာေရာက္ေတြ ့ဆံု ဂါရ၀ျပဳႏႈတ္ဆက္သည့္ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီးယားႏွင့္ သာသနာျပဳအဖြဲ ့တို႔အား ၀မ္းေျမာက္ ၾကည္ျဖဳစြာ ၾကိဳဆိုလက္ခံခဲ့သည္။ သာသနာျပဳအဖြဲ ့တို႕အားလည္း မိမိနယ္ပယ္၌ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား အပ္ႏွင္းေပးခဲ့သည္။ ပဲခူးၿမိဳ႕ေတာ္မွာပင္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းႏွင့္ ရဟန္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား သီတင္းသံုး ေနထိုင္ရန္ ေက်ာင္းသခၤမ္းေဆာင္ တစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ႏိုင္ရန္ ေျမေနရာမ်ားကို ခ်မွတ္ေပးခဲ့ေလသည္။
 
သာသနာလုပ္ငန္းမ်ားကို ခြဲေ၀ေပးျခင္း
   ျမန္မာျပည္ေရာက္ ဆရာေတာ္ဂါလိဇီးယားသည္ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ားကို အေဆာတလ်င္ စတင္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သည္။ ပဲခူးၿမိဳ႕ကို သာသနာ ဗဟိုရ္ဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေဆာင္ႏွင့္ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းတိုက္မ်ားကို တစ္ခ်ိန္ တည္းမွာပင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာလက္ဇန္းဒရို မြန္ဒယ္လီ (Rev.Fr. Allesandro Mondelli) ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂြ်န္အန္းနက္စ္ ဒယ္လ္ ကြန္းေတ (Rev.Fr. Joannes Del Conte) တို႔ကို ပဲခူးၿမိဳ႕ရွိ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ တာ၀န္မ်ားထမ္းရြက္ ေစခဲ့သည္။  ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေပါလို မာရီ နယ္ရီးနီ (Rev.Fr.Paolo Marie Nerini) ကိုမူ ကိုရင္ႀကီး အန္ေဂ်လို ကာပဲလို(Rev. Brother Angelo Capello) ႏွင့္အတူသန္လ်င္ၿမိဳ႕သို႔  ေစလႊတ္၍ သန္လ်င္ၿမိဳ႕တြင္ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ားကို တာ၀န္ယူထမ္းရြက္ေစခဲ့သည္။ 

   အထက္ျမန္မာျပည္၊ အင္း၀တြင္ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ား ေအးခ်မ္းသာယာမႈ႕ အျပည့္အ၀မရွိေသးသျဖင့္ ဆရာေတာ္္ဂါလိဇီးယားသည္ အထက္ျမန္မာျပည္ရွိ ကက္သလခ္ သာသနာလုပ္ငန္းမ်ားကို ေခတၱ ဆိုင္းငံ့ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရသည္။

   သန္လ်င္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိသြားၾကေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေပါလို မာရီ နယ္ရီးနီ (Rev.Fr.Paolo Marie Nerini) ႏွင့္ ကိုရင္ႀကီး အန္ေဂ်လို ကာပဲလို(Rev. Brother Angelo Capello) တို႔အား ပ်က္စီး ယိုယြင္းေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားက ဆီးၾကိဳလ်က္ရွိသည္ကုိ ေတြ ့့့ျမင္ၾက ရသည္။ သို႔ ျဖစ္၍ ယင္းသာသနာကိုလည္း အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ မြမ္းမံ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့ၾကရသည္။ သာသနာ၏ အေဆာက္အအံုမ်ားကိုသာမက၊ သိုးထိန္း မရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ သိုးအုပ္စုသည္လည္း ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ခါ ေပ်ာက္ဆံုးသူမ်ားက ေပ်ာက္ဆံုး ေနၾက၊ က်န္ရွိသူမ်ားကလည္း အကြဲကြဲအျပားျပား ျဖစ္ေနၾကသျဖင့္ သာသနာ၀င္ အုပ္စုတစ္စုလံုးကို ျပန္လည္ စုစည္းေပးၾကရသည္။ သာသနာေတာ္အား ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေအာက္ေျခမွ စတင္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ၾကရသည္။
 
   သကၠရာဇ္ ၁၇၄၃ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ အလြန္ ေအးခ်မ္းသာယာလ်က္ရွိေသာ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ကေလး၏ ညေနပိုင္းအခ်ိန္ကို ရုတ္ျခည္း ေျပာင္းလဲေပးလိုက္သည့္ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ေလသည္။ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ရွိ “ဆီေညာ္ကိုႏုီဗီ” အမည္တြင္သည့္ ရပ္ကြက္မွ စတင္ ထြက္ေပၚလာသည့္ မီးေတာက္မီးလ်ံမ်ားသည္ တၿမိဳ႕လံုးကို သိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ေျခာက္ၿခား သြားေစခဲ့သည္။ ထိုမီးႀကီးကား မီးလံုး မီးလ်ံမ်ားအျဖစ္သိုု့ တစတစျဖင့္ ပိုမို ႀကီးမား အားထြားလာခါ၊ တၿမိဳ႕လံုးကို ၀ါးမ်ိဳပစ္လိုက္ခဲ့သည္။ ပုိမို၍ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေပၚလာရ သည္မွာ ယင္းမီးေတာက္ မီးလ်ံမ်ားအၾကားမွ စစ္ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ အင္း၀မွ ေရာက္ရွိလာၾကေသာ စစ္သည္တို႔သည္ မီးသူရဲမ်ား ပမာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ၾကၿပီး သန္လ်င္တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို စီးခဲ့သည္။ ျပန္လည္ ခုခံတိုက္ခိုက္ၾကေသာ မြန္စစ္သည္တို႔၏ အေလာင္းမ်ားမွာလည္း ေနရာႏွင့္အႏွံ႔တြင္ ေတြ ့ျမင္ ႏိုင္ေပသည္။ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ရွိ ျဖစ္ပြားေနေသာ သတင္းမ်ား ပဲခူးျမိဳ ့သို႔ ေရာက္ရွိသြားေသာအခါ၊ စစ္ကူမ်ား မၾကာမီ အခ်ိန္ပိုင္းမွာပင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕သို႔  ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကသည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ တိုက္ပြဲမ်ားမွာ ပိုမိုပင္ ျပင္းထန္လာခဲ့သည္။ 

   သန္လ်င္ၿမိဳ႕ကား ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေပၚလ်က္၊ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႕သည္လည္း မိမိတို႔ အိုးအိမ္မ်ားကို စြန့္ခြာ၍ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ၾက ရသည္။ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္သြားခဲ့ၾကေသာ စစ္ေဘး ဒုကၡသည္မ်ားကလည္း မနည္းလွေပ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီေက်ာင္း၀င္း တစ္ခုလံုးသည္လည္း ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းလိုပင္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ား ခိုကိုးရာေဂဟာအျဖစ္သို႔  ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီသည္လည္း မိမိ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းသို႔  ေျပး၀င္လာသမွ် စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ားကို ဆီးၾကိဳလ်က္ ေနရာထိုင္ခင္းမ်ားကို စီစဥ္ေပးခါ လံုျခံဳမႈ႕ကို ေပးခဲ့သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ လက္ေထာက္ ကိုရင္ႀကီး အန္ေဂ်လိုသည္လည္း ေဆးဘက္ပညာ တတ္ကြ်မ္းသူတစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ မီးဒဏ္၊ စစ္ေဘးဒဏ္မွ အနာတရ ျဖစ္လာၾကေသာ ဒုကၡသည္မ်ားကို ေဆး၀ါး ကုသေပးခဲ့ရသည္။

   ေနာက္ဆံုးတြင္ ပဲခူးမွ ေရာက္ရွိလာေသာ စစ္ကူအားျဖင့္ မြန္တို႔ဘက္မွ စစ္ေရး အသာရရွိသြားခဲ့သည္။ သန္လ်င္ၿမိဳ႕သည္ မြန္တို႔လက္ေအာက္သို႔  ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ သတင္းကို ၾကားလွ်င္ၾကားျခင္း၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီသည္ ပဲခူးၿမိဳ႕ရွိ သမိန္ေထာ ဗုဒၶေကသီထံသို႔  ၀င္ေရာက္၍ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ ျပည္သူမ်ား ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ေရးအတြက္ အေဆာတလ်င္ ကူညီ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ ဤမြန္ျမန္မာ စစ္ပြဲၿပီးဆံုးၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ သာသနာအေျခအေနမ်ားကို သံုးသပ္ႏိုင္ရန္ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီ၏ စိတ္ေနသေဘာထားမ်ားႏွင့္ စစ္ေဘးအေတြ ့အၾကံဳမ်ားကို အနီးကပ္ေလ့လာႏိုင္ေရး အတြက္၊ အီတလီျပည္ရွိ မိမိအစ္ကိုျဖစ္သူ မစၥတာ ပီတာ အမ္ဘရို့စ္ ထံသို႔  ဘုန္းေတာ္ႀကီး နယ္ရီးနီ ကိုယ္တိုင္ေရးသား ေပးပို႔သည့္ စာကို တင္ျပလိုက္ရသည္။


ဆက္ရန္ -
 အင္း၀ေရာက္ေျခရာမ်ား - အပုိင္း(၉)

Read More...