Tuesday, December 10, 2013

ေငြသည္ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ေငြသည္ဆင္းရဲျခင္း


    လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ မိမိရဲ႕ဘ၀မွာေတြ႕ ၾကံဳရတဲ့ စား၀တ္ေနေရး ကိစၥေတြအတြက္ ေန႔စဥ္ လႈပ္ရွား သြားလာေနၾကပါသည္။ အဲ့လို လႈပ္ရွားသြားလာရျခင္းရဲ႕ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းတစ္ခုကေတာ့ ေငြရရိွဖို႔ အတြက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြသာလွ်င္ လူသားေတြ အတြက္ အေျခခံအားျဖင့္ စား၀တ္ေနေရး ျပႆနာကို ေျဖရွင္းေပးႏုိင္ပါသည္။ ေငြကို လိုတာထက္ ပိုၿပီး မက္ေမာ တြယ္တာရင္ေတာ့ျဖင့္ အဲဒီသူအတြက္ ေငြက သူ႔ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ သူ႔အတြက္ အႏၲရာယ္ပင္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။

    ပိုက္ဆံမရိွရင္လည္း လူေလာကမွာ မ်က္ႏွာငယ္ရတာ ကေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ခ်မ္းသာမွ လူရာ၀င္၊ လူရာ သြင္းခ်င္ၾကပါတယ္။ အဲလိုျဖစ္ရပ္ ေတြ႕ၾကံဳရဖန္ မ်ားလာတဲ့အခါ (ဒါမွ မဟုတ္) လုပ္ငန္းတစ္ခုခုကိုလည္း ေဇာက္ခ်လုပ္လိုတဲ့ စိတ္မရိွတဲ့ အခါမွာ ေငြရဖို႔အတြက္ အလြယ္လမ္းကို လိုက္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ သူမ်ားရဲ႕ ဥစၥာပစၥည္းကို မတရား လုယူတာတို႔ ၊ခိုးယူတာတို႔နဲ႔ အျခား  ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲ ရရ ေငြရရင္ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး စိတ္႐ိုင္း ေတြ၀င္လာၿပီး လမ္းမွားကို ေရာက္ရိွသြားၿပီး ပ်က္စီး ကုန္ၾကပါတယ္။

    ဘယ္လိုမွ နည္းလမ္းမက်ပါပဲ “အနာသိမွ ေဆးရိွ" ဆိုသလို အခက္အခဲရိွရင္ ေျဖရွင္းႏုိင္မယ့္ နည္းလမ္းရိွပါတယ္။   မိမိ ဘာေၾကာင့္      ဆင္းရဲရသလဲ၊  အလုပ္အကိုင္ မႀကိဳးစားလို႔လား  ၊
အခ်ိန္ကို အက်ဳိးမဲ့ ျဖဳန္းတီးေနလို႔လား ၊ ထိုက္တန္တဲ့ လုပ္အားအတုပဲ ေငြ အလြယ္ လိုခ်င္ေနလို႔လား ဆိုတာကို မိမိကိုယ္ကို ျပန္ဆန္းစစ္ရင္ အေျဖ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ မွန္ကန္တဲ့ အေျဖကိုပဲ မွန္ကန္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ရင္း   အခက္အခဲေတြ အားလံုးကို  ေသေသခ်ာခ်ာ ေျဖရွင္းႏိုင္ပါတယ္၊ မိမိ ေတြ႕ၾကံဳလာတဲ့ အခက္အခဲကို နည္းမွန္ လမ္းမွန္နဲ႔ ေျဖရွင္း ေပးရပါလိမ့္မည္။

    ေလာကမွာ လူအခ်ဳိ႕ဟာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတယ္။ ကိုယ္သြား ခ်င္တဲ့ေနရာ သြားရရင္ (ဒါမွမဟုတ္) ကိုယ္၀တ္ခ်င္ တာ၀တ္ရရင္ (ဒါမွမဟုတ္) ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ အစားအစာေတြ စားရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတာကေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ျဖင့္ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ လမ္းလည္း မသြားရ၊ ကိုယ္စားခ်င္တာလည္း မစားရ ဆိုရင္ျဖင့္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲေတာ့ တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေငြရိွရင္ၿပီး ျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀ကိုေရာက္ၿပီလို႔ ယူဆတာဟာလည္း ပ်က္စီးေစတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းထဲမွာလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။

    လူသားေတြဟာ ေလာဘရဲ႕ သားေကာင္ေတြ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြဟာ ပိုၿပီး ခ်မ္းသာခ်င္ၾကတယ္။ တစ္သိန္းရွိရင္ ႏွစ္သိန္းလိုခ်င္၊ ႏွစ္သိန္းရိွရင္ ဆယ္သိန္းလိုခ်င္၊ ကား တစ္စီးရိွရင္ ႏွစ္စီးလိုခ်င္ျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ ေငြအတြက္ပဲ လံုးပန္းေနရေတာ့ ေငြရိွေပမယ့္ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ မသြားရ၊ လြပ္လြပ္လပ္လပ္ မေနရေတာ့ဘူး။ ေငြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အျပင္ ေလာကမွာ ခ်မ္းသာျခင္းကို ေပးေနေပမယ့္ ေငြအတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕ စိတ္ဟာ အရမ္းကို ဆင္းရဲ ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေငြဟာ လူေတြအတြက္ ခ်မ္းသာျခင္းအေၾကာင္း ျဖစ္သလို ဆင္းရဲျခင္း အေၾကာင္းလည္း ျဖစ္လာပါတယ္။ အမွန္မွာ ေငြေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို အပ်က္အစီးမခံပဲ သတိ တရားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရပါမယ္။

    ေငြကို ေခၽြတာရမယ္။ စုေဆာင္းရမယ္။ ေငြကို ရွာရင္လည္း သမၼာအာဇီ၀နည္းနဲ႔ပဲ ရွာေဖြရပါမယ္။ ေငြေၾကးကို ရွာေဖြရာမွာ ၀ီရိယ လိုအပ္ေပမဲ့လည္း ၀ီရိယတစ္ခုတည္းကို အားကိုးၿပီးလည္း မရပါ။ ဉာဏ္လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ေငြအေပၚလည္း စိတ္ထားတတ္ရပါမယ္။ 
ကၽြႏု္ပ္တို႔ေတြဟာ ေငြကိုရွာတယ္ ၿပီးရင္ အဲ့ဒီေငြဟာ သံုးမခံဘူးလို႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ သိရိွ လက္ခံၿပီး လိုက္နာ က်င့္သံုးၾကပါတယ္။ အမွန္မွာ ေငြကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ရွာရမယ္။ ရွာလို႔ရတဲ့ ေငြအခ်ဳိ႕ကို အသံုးျပဳၿပီး အခ်ဳိ႕ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ျပဳရမယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ေတြဟာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈျပဳေရး အပိုင္းမွာ အရမ္းကို အားနည္းေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေငြကို သံုးခုခြဲၿပီး သံုးစြဲသင့္ပါတယ္။ နံပါတ္ တစ္အခ်က္ကေတာ့ အရင္းကို ထပ္ျဖည့္ၿပီး လုပ္ငန္းတိုးခ်ဲ႕ဖို႔၊ ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ စားဖို႔နဲ႔ လွဴဒါန္းဖို႔ ၊ တတိယအခ်က္ကေတာ့ ေသေရးရွင္ေရးအတြက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေငြက ခ်ည္းမေပးႏုိင္တဲ့အရာ ေငြနဲ႔ ခ်ည္းေျဖ ရွင္းလို႔မရတဲ့ ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီးရိွတာကိုလည္း သတိရသင့္ပါတယ္။ ေငြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မာကု (ဒႆန) ေရး သားထားတဲ့ ရွင္သန္ထိုက္သည့္ လူ႕ဘ၀စာအုပ္ထဲမွာ ေရးသားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးအခ်ဳိ႕ကို လူငယ္ေတြကို ေ၀မွ် ခ်င္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံနဲ႔ ႏူးညံ့တဲ့ အိပ္ရာ ၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ အိပ္မက္ေကာင္းေကာင္းကိုေတာ့ မ၀ယ္ယူႏိုင္ပါဘူး၊ ပိုက္ဆံနဲ႔ ဇိမ္က်က်ေနႏိုင္တဲ့ အိမ္ကို ၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ မိသားစုကိုေတာ့ ၀ယ္မယူႏိုင္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံနဲ႔ နတ္သုဒၵါမွ် ေကာင္းတဲ့ ထမင္းပံုကို ၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္ ေကာင္းတဲ့ အရသာကိုေတာ့ ၀ယ္မယူႏိုင္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံနဲ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္တစ္ ေစာင္၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ ေကာင္းကင္ဘံု (ခ်မ္းသာစစ္ သုခမွန္) လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကိုေတာ့ မ၀ယ္ႏိုင္ေပဘူး။ ပိုက္ဆံနဲ႔ ကိုယ္လိမ္းေပါင္ဒါ၊ မ်က္ႏွာလိမ္း မိတ္ကပ္ ေရာင္စံု၀ယ္ႏိုင္ေပမဲ့ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုကိုေတာ့ ၀ယ္မယူႏုိင္ဘူး။ ပိုက္ဆံနဲ႔ သိန္းသန္းခ်ီတဲ့ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ ဉာဏ္ပညာကိုေတာ့ ၀ယ္မယူႏိုင္ေပဘူး။ ပိုက္ဆံနဲ႔ အခ်ဳိဆံုး သၾကားလံုးကို ၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ အခ်ဳိသာဆံုး ႏွလံုးသားကို ၀ယ္မယူႏိုင္ဘူးလို႔ ေရးသားထားပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားလည္း ေငြသည္ ခ်မ္းသာျခင္းေပးသလို၊ ဆင္းရဲ ပင္ပန္းျခင္းကိုလည္း ေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ သတိတစ္ခုထားရိွၿပီး လိမၼာ ပါးနပ္စြာနဲ႔ ေငြကို အက်ဳိးရိွစြာ အသံုးခ်ၿပီး ေလာက လ႔ူဘ၀ကို ဆက္လက္ ႐ုန္းကန္သြားႏိုင္တဲ့ လူငယ္ေမာင္မယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ၊

                   စန္းသြယ္ေအး



Read More...

Friday, December 6, 2013

ဘာေၾကာင့္ ေမလကို စိတ္ပုတီးလလို႔ သာသနာေတာ္က သတ္မွတ္ေပးထားတာလဲ။

    ဒီတစ္ပတ္မွာေျဖၾကားေပးရမယ့္ ေမးခြန္းေလးကေတာ့ “ဘာေၾကာင့္ ေမလကို စိတ္ပုတီးလလို႔ သာသနာေတာ္က သတ္မွတ္ေပးထားတာလဲ။

    ေမလကို စိတ္ပုတီးလလို႔ အမိကက္သလစ္ သာသနာေတာ္ၾကီးက သတ္မွတ္ေပးမထားပါဘူး။ သို႔ ေသာ္ သာသနာေတာ္အတြင္းမွာေတာ့ May is the month of Mary ေမလကို မာရီးယားသခင္မရဲ႕ လဆိုၿပီး မယ္ေတာ္ရွင္ကို သဒၶါ ၾကည္ညိဳထားတာပါ။  စိတ္ပုတီးကို Mini-bible (သမၼာက်မ္းစာငယ္)လို႔ ေခၚပါတယ္။ စိတ္ပုတီးစိပ္ျခင္းဟာ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္ ျပဳေတာ္မူခဲ့တဲ့ ကယ္တင္ျခင္း သမိုင္းတစ္ခုလံုးကို ျပန္လည္ေထာက္႐ႈ ဆင္ျခင္တဲ့ ဆုေတာင္းေမတၱာ ျဖစ္ပါတယ္။ 
ဒါေၾကာင့္ စိတ္ပုတီးဟာ မယ္ေတာ္သခင္မရဲ႕ အႏွစ္သက္ဆံုး ဆုေတာင္း ေမတၱာျဖစ္တဲ့အတြက္ မယ္ေတာ္နဲ႔ စိတ္ပုတီး ခြဲမရသလို မယ္ေတာ္ရွင္ရဲ႕ ေမလမွာလည္း စိတ္ပုတီးစိပ္ျခင္းနဲ႔ မယ္ေတာ္ရွင္ကို သဒၶါၾကည္ညိဳျခင္း အမႈဟာ ခြဲျခားပစ္လို႔မရတဲ့ အတြက္ ဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ မေနာထဲ၊ သေဘာထဲမွာ စိတ္ပုတီးလလို႔ သတ္မွတ္ထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ အမိ ကက္သလစ္သာသနာေတာ္ႀကီးက စိတ္ပုတီးလ အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့လ ကေတာ့ ေအာက္တိုဘာလ ျဖစ္ပါတယ္။ October is the month of the Holy Rosary ေအာက္တိုဘာလဟာ သန္႔ရွင္းေသာ စိတ္ပုတီးလ ျဖစ္ပါတယ္။ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၈၇၈ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္မ်ားအၾကားတြင္ သာသနာေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ သာသနာပိုင္ခ်ဳပ္ (၁၃)ဆက္ေျမာက္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ေလအိုအရွင္သူျမတ္က “စိတ္ပုတီးနဲ႔ ကက္သလစ္မိသားစုမ်ားရဲ႕ အိမ္ေထာင္စု စိတ္ပုတီး စိပ္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့” (၁၃)ခုေျမာက္ စာခၽြန္ေတာ္ကို ေရးသား ထုတ္ျပန္ေတာ္မူခဲ့ၿပီး အဲ့ဒီ စာခၽြန္ေတာ္ထဲမွာ -The month of October has been speci- ally selected as the ''Month of the Rosary'' and the feast of the Holy Rosary is now celebrate on the 7th of this month ေအာက္တိုဘာလကို စိတ္ပုတီးလအျဖစ္ အထူး ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ဤ စိတ္ပုတီးပြဲေတာ္ကိုလည္း ဤလရဲ႕(၇) ရက္ေန႔ ေရာက္တိုင္း က်င္းပလ်က္ရွိေနသည္” တဲ့။ ႏွစ္စဥ္ ေအာက္တိုဘာလ (၇)ရက္ေန႔ကို စိတ္ပုတီးပြဲေတာ္ေန႔ အျဖစ္ ေပၚေပါက္လာရပံုမွာ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၅၇၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ (၇)ရက္ေန႔တြင္ ခရစ္ယာန္မ်ားႏွင့္ တူရကီလူမ်ိဳးမ်ား ေလပန္းတို ေရၾကာင္းတိုက္ပြဲမွာ ရဟန္းမင္းႀကီးရဲ႕ ႏိႈးေဆာ္ခ်က္အတိုင္း  ကမၻာတစ္ခြင္မွာ ရွိေနတဲ့ ခရစ္ယာန္မ်ားရဲ႕ စိတ္ပုတီးစိပ္ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ခရစ္ယာန္ စစ္သားမ်ားကလည္း တစ္ညလံုး စိတ္ပုတီးစိပ္ကာ ဆုေတာင္းေမတၱာျဖင့္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကလ်က္ သံုးခ်ိဳး တစ္ခ်ိဳး စစ္အင္အားသာ က်န္ေတာ့တဲ့ ခရစ္ယာန္ဘက္မွ စစ္သားမ်ားဟာ ခံစစ္အျဖစ္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ အင္အားႏွစ္ဆမွ် ပို၍ ႀကီးမားတဲ့ တူရကီတပ္မ်ား အေရးနိမ့္ကာ စိတ္ပုတီးတန္ခိုးျဖင့္ ခရစ္ယာန္မ်ားတိုက္ပြဲ ေအာင္လံ လႊင့္ထူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စိပ္ပုတီး တန္ခိုးေတာ္နဲ႔ ခ႐ူးဆိတ္ ဘာသာေရးစစ္ပြဲႀကီးကို ေအာင္လံ လႊင့္ထူႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေအာက္တိုဘာလ (၇)ရက္ေန႔ကို ထိုစဥ္အခါ ခရစ္သကၠရာဇ္ (၁၅၆၆) ခုႏွစ္မွ (၁၅၇၂) ခုႏွစ္အတြင္း သာသနာေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ သာသနာပိုင္ခ်ဳပ္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ပၪၥမေျမာက္ ပီဦး အရွင္သူျမတ္မွ အလြန္သန္႔ရွင္းေသာ စိပ္ပုတီးပြဲေတာ္ေန႔ အျဖစ္ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပသြားၾကရန္ သတ္မွတ္ ေပးေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    ေမလဟာ ဘယ္လိုလုပ္ မာရီယားသခင္မရဲ႕ လဆိုၿပီး သဒၶါၾကည္ညိဳျခင္း ျဖစ္လာခဲ့ရတာလဲ။ အေျခခံအားျဖင့္ အခ်က္ (၃)ခ်က္ ရွိပါတယ္။ ပထမအခ်က္ အေနနဲ႔ May is the month of blossoms, flowers and new life ေမလသည္ သစ္ပင္ပန္း မာလာမ်ား ပြင့္ဖူးေသာလ၊ ရြက္သစ္ခက္သစ္မ်ား ထြက္ေသာ လ၊ ဘ၀သစ္ျဖင့္ ရွင္သန္လာေသာလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္မွာ ေဆာင္းတြင္း
တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဆီးႏွင္းမ်ား ထူထပ္စြာ ဖံုးလႊမ္းၿပီး အေအးဒဏ္ ျပင္းထန္လြန္းလို႔ သဘာ၀တစ္ခုလံုး အသက္မဲ့တဲ့ ဘ၀ေရာက္ သြားသည့္အလား ျဖစ္ရွိေနေသာကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ပန္းမာလာမ်ားဟာ အရြက္ မရွိ၊ ပန္း မရွိ အ႐ိုး ၿပိဳင္းၿပိဳင္း ခါး ကိုင္းကိုင္း သ႑ာန္သို႔ ေရာက္ခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး၊ မေအးလြန္း မပူလြန္းတဲ့ ေမလမွာ သစ္ပင္ပန္းမာလာမ်ားဟာ ရြက္ႏုေတြေ၀၊ ပန္းေတြေ၀နဲ႔ အရည္ရႊမ္း ႏုထြား ၿမိန္ယွက္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ သီးႏွံမ်ား သီးလာခ်ိန္ သတၱ၀ါအမ်ား ေပ်ာ္ျမဴးၿပီး ကမၻာတစ္ခုလံုး အသက္ျပန္ ၀င္လာခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ႏွစ္လိုအားရဖြယ္ အရမ္းေကာင္းတဲ့ ေမလဟာ မယ္ေတာ္ရဲ႕ အသက္တာနဲ႔ ဆက္စပ္လာပါေတာ့တယ္။  မယ္ေတာ္ဟာ ဘုရားဖန္ဆင္းခံ သတၱ၀ါထဲမွာ အလွဆံုး လက္ရာ၊ အေျပာင္အေျမာက္ဆံုး ပန္းတစ္ပြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ မယ္ေတာ္အားျဖင့္ ထာ၀ရအရွင္ ဘုရားသခင္ဟာ ဒီေလာကႀကီးထဲသို႔ ကယ္တင္ျခင္းနဲ႔ အသက္ကို ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ မယ္ေတာ္အားျဖင့္ သီးပြင့္လာတဲ့ ကယ္တင္ရွင္ ခရစ္ေတာ္သခင္ကို လူသားေတြ ရရွိျခင္းအားျဖင့္ ဘ၀အသစ္ အသက္တာသစ္နဲ႔ ရွင္သန္လာႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေသေနတဲ့ ကမၻာေျမႀကီး မယ္ေတာ္အားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္၌ ရွင္သန္ ႏုပ်ိဳအသက္၀င္လာရျပန္လို႔ ေမလကို မယ္ေတာ္မာရီးယားရဲ႕ လအျဖစ္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ထဲမွာ သတ္မွတ္လ်က္ သဒၶါၾကည္ညိဳလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒုတိယ အခ်က္အေနနဲ႔ May is the month of the Easter season ေမလဟာ အီစတာ အခါေတာ္သမယရဲ႕လ ျဖစ္တယ္။ အမိ သာသနာေတာ္ႀကီးက ပါစကားနက္နဲရာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကို ေထာက္႐ႈ စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဘာသာ၀င္ သားသမီးမ်ားကို ရက္ (၅၀)တိတိ ေပးထားပါတယ္။ လူသားအားလံုးရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္းဟာ ခရစ္ေတာ္၌ ခရစ္ေတာ္အားျဖင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အီစတာ၊ ပါစကား အခါသမယမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးကို ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အသစ္ ျပဳျပင္ျခင္းခံရေသာ သားသမီးမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးေတာ္မူတဲ့ ေသျခင္းမွ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ေတာ္မူေသာ သခင္ရဲ႕
တန္ခိုးေတာ္ကို ကမၼဌာန္း ႐ႈၾကရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္းကို ျပည့္၀ စံုလင္စြာ အခံရဆံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ မယ္ေတာ္မာရီယားဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မယ္ေတာ္နဲ႔ ေမလရဲ႕ ဆက္ႏြယ္မႈက မယ္ေတာ္နဲ႔ အီစတာ၊ မယ္ေတာ္နဲ႔ သားေတာ္ရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္းအမႈ စတဲ့ ဆက္ႏြယ္မႈမ်ားကို မာရီယားသခင္မရဲ႕ ေမလက မီးေမာင္း ထိုးျပေနပါတယ္။ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ႏွစ္လို အားရဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀ဟာ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္ရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္း အမႈေတာ္မွ သီးပြင့္လာေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုတဲ့ အတြက္ ပါစကားပြဲေတာ္ အႀကိဳ သံုးရက္ကို ခမ္းနားစြာ အမိအသင္းေတာ္ႀကီးက က်င္းပေစျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေမလကို မာရီယား သခင္မရဲ႕လအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    တတိယ အခ်က္အေနနဲ႔ Comparison between Maia and Maria မာအီးယဆိုတဲ့ နတ္ဘုရားမနဲ႔ မာရီယားသခင္မတို႔ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “ေမ”လို႔ေခၚတဲ့ ေမလဟာ မာအီးယားလို႔ေခၚတဲ့ ေႏြဦး ဘုရားမရဲ႕ နာမည္ကေန ဆင္းသက္လာပါတယ္။ ဂရိ ဒ႑ာရီ ပံုျပင္အရ မာအီးယားဟာ ဟားမက္စ္လို႔ ေခၚတဲ့ ေစတမန္ နတ္ဘုရားရဲ႕မယ္ေတာ္ ျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ စိုက္ပ်ိဳးရာ ေႏြဦးကာလမွာ အသီးအႏွံေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔ အဲ့ဒီ မာအီးယားကို ပူေဇာ္ ပသၾကရပါတယ္။ မာအီးယားကို ယံုၾကည္သူေတြဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ယံုၾကည္ျခင္း ဆုေက်းဇူးရရွိလာၿပီး ခရစ္ယာန္ေတြျဖစ္ လာၾကေတာ့ နတ္ဘုရားမ မာအီးယားေနရာမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ မယ္ေတာ္ မာရီယားကို အစားထိုး လိုက္ျခင္းျဖစ္တယ္။ မာအီးယားဟာ ဟားမက္စ္လို႔ ေခၚတဲ့ ေစတမန္ နတ္ဘုရားရဲ႕ မယ္ေတာ္ျဖစ္သလို  မာရီယားသခင္မ ဟာ ေကာင္းကင္မွ ခမည္းေတာ္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေလာကသို႔ ေစလႊတ္ျခင္း ခံရတဲ့ ေစတမန္ ဘုရားရွင္ျဖစ္တဲ့ ေယဇူး ခရစ္ေတာ္ရွင္ရဲ႕ မယ္ေတာ္ ျဖစ္ေတာ္မူပါတယ္။ ေမလကို ေရွးေခတ္ နတ္စားေတြက မာအီးယားကို အပ္ႏွံခဲ့သလို ခရစ္ယာန္ေတြက ေမလကို မာရီယားသခင္မ လက္ေတာ္ထဲ အပ္ႏွံလိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔တေတြ မာအီးယား နတ္ဘုရားမကို ပူေဇာ္ ပသျခင္း ျပဳလာခဲ့ၾကသလို သူတို႔အားလံုး ခရစ္ယာန္ေတြလည္း ျဖစ္လာၾကေတာ့ မာအီးယား အစား  မယ္ေတာ္ မာရီယားကို ေမြးႀကိဳင္ေသာ ပန္းမ်ားျဖင့္ ေမလ၌ ပန္းကပ္လွဴၾကျခင္း အားျဖင့္ မယ္ေတာ္မာရီယားကို ဂုဏ္ျပဳလာခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေမလဟာ မာရီယားသခင္မရဲ႕ လျဖစ္ေပၚလာခဲ့ရသလို ေအာက္တိုဘာလဟာ စိတ္ပုတီးလ အျဖစ္ အမိ ကက္သလစ္ သာသနာေတာ္ႀကီးက သတ္မွတ္ ေပးထားပါေၾကာင္း ေျဖၾကား လိုက္ရပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ။

                                                                                         ဘုန္းဘုန္း ဒိုးမနစ္ ဦးၿဂိဳဟ္တု

Read More...

Monday, December 2, 2013

ခ်စ္လွ်က္ပါကြယ္ ခ်စ္သူရယ္


    အတူေပ်ာ္ခဲ့ေန႔ရက္ေတြ
    နင္ေလေမ့လို ႔ေနၿပီး
    ဒုကၡမ်ားတဲ့ ငါ့အနား
    နင္စိတ္ေျပာင္းၿပီး ထြက္ခြါသြားခဲ့တယ္ေနာ္။    ။
    အေဖာ္မပါ တစ္ေယာက္သာမို႔
    ငါ အထီးက်န္ျဖစ္ေနျပန္လဲ
    နင္ေလေ၀းရာထားခဲ့ ရွာတယ္ေနာ္။    ။
    ေခၽြးအစားေသြးက်သြားေအာင္
    ငါ့အခ်စ္ေတြေပးလို႔ေနလည္း
    မခ်ဳိၿမိန္အနမ္း နင္ေပးကမ္းၿပီး
    ငါ့ဘ၀အား နင္ဖ်က္ဆီးသြားရက္တယ္ေနာ္။    ။
    ဒဏ္ရာေတြ ဗလပြနဲ့
    အၾကင္နာေတြ ငါျပခဲ့လည္း
    နင္ ငါ့အေ၀းထြက္လို႔ ေျပးတယ္ေနာ္။    ။
    ငါခ်စ္တဲ့သူရယ္.............
    နင့္ရဲ႕ အခ်စ္ေျပာင္းလဲပစ္လည္း
    ငါေလခ်စ္တာ နင့္ကိုသာမို႔
    ေပးဆပ္သူရဲ႕ ႏွလံုးသား
    ဒဏ္ရာေတြျဖစ္ေနျငားလည္း
    ကာလ္၀ါရီ လမ္းတစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းၿပီး
    ငါ့အသက္ကိုစေတး အခ်စ္ေတြေပးခဲ့ပါတယ္...........

                    J. လမင္းေလး

Read More...

Thursday, November 28, 2013

ျမင့္ျမတ္တဲ့ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားမ်ား


    သင္ဒီစာကို ဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သင့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ဘာအၾကံအစည္ေတြ ရိွေနသလဲဆိုတာကို  သင့္ရဲ႕ နေဘးမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ရပ္ၿပီး ၾကည့္ေနမွာပါ။ သူ႔မွာ သင့္လိုပဲ လက္ေတြ ေျခေတြရိွတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူ႕ကို သင္ထိေတြ႕လို႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူဟာ ေခ်ာေမာလွပေနရင္လည္း သင္ သူ႔ကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူဟာ ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ တစ္ဦးစီရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ေစာင့္ သိၾကားမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရတယ္ဆိုတာ ဘုရားသခင္က ေပးအပ္လိုက္တဲ့ အလြန္ ထူးျခားတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ သင္မွန္းဆ ၾကည့္လိုက္ပါ။ ေလာကႀကီးမွာ သူငယ္ခ်င္းမရိွဘူး၊ သင့္မွာ ၾကင္နာ ေပးမယ့္သူ၊ စကားေျပာမယ့္ သူ၊ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ မရိွခဲ့ရင္ သင္ ဘယ္လိုေနမလဲ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိး တစ္ဦးတေယာက္မွ် မရိွတဲ့အတြက္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္မွာ၊ ေက်ာင္းမွာ၊ အလုပ္ခြင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းေတာ့ ရိွၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဆိုပါစို႔၊ သင္က သဲကႏၲာရႀကီးထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲဆိုရင္ေတာင္၊ သင့္မွာ အင္မတန္ နီးကပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ရိွပါေသးတယ္။

    သင္ကေတာ့ ေျပာပါလိမ့္မည္။ “ဘုရားက ငါ့ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း၊ ေနာက္ၿပီး ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ စြန္႔ခြာမွာ မဟုတ္ဖူး။  မယ္ေတာ္သခင္မလည္း ရိွေသးတယ္။ အၿမဲတမ္း ဘုရားနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ၾကားမွာ ၾကား၀င္ ေစ့စပ္ေပးမယ့္ သူရိွေနတာပဲ သူတို႔တေတြဟာ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ”လို႔ ဒါဟာလည္း မွန္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားကေတာ့ သင္နဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးပါ။ သင့္ေဘးနားက ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္ခြါသြားမယ့္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သင္သိဖို႔ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ သင့္အေဖထက္ ပိုၿပီး သင့္အတြက္ အလုပ္ကို ပိုလုပ္ေပးမယ္။ သင့္အေမထက္ ပိုၿပီး ပူပင္ ေသာကရိွတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္နားမွာ သင့္သူငယ္ခ်င္း၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အေဖၚေတြထက္ ပိုၿပီး နီးကပ္စြာ ေနေပး ေနတဲ့သူပါ။ သူက ဒီကမၻာေပၚမွာ တျခားဘာအလုပ္မွ မလုပ္ရပဲ သင့္အနားမွာ သင့္ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္၊ သင့္ တစ္ဦးတည္းအတြက္ ေနေပးဖို႔ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေစလႊတ္ျခင္း ခံရသူပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သင့္နားကေန မခြာတဲ့သူပါ။

    သင့္ကိုယ္သင္ သိတာထက္၊ သူက ပိုၿပီး သင့္ကို နားလည္ၿပီး သိေနတယ္။ သင္ သူ႔နားကေန ခြဲထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလို႔ မရသလို၊ သင္ကလည္း သူနဲ႔ ခြဲထြက္ဖို႔ ဆႏၵ မရွိသလို ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူဟာ သင့္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူ၊ အႀကံေပးတဲ့သူ၊ ႏွစ္သိမ့္ အားေပးတဲ့သူ၊ ဘုရားသခင္နဲ႔ သင့္ၾကားမွာ သံတမန္ ျဖစ္တယ္။ သူဟာ သင့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း၊ သင့္ရဲ႕ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကား ျဖစ္တယ္။ သင့္အနားမွာ သူရွိေနတယ္ ဆိုတာ သင္ခံစားမိရဲ႕လား။ ဒီ ခဏေလးအတြင္းမွာ သင္စဥ္းစားေနတာကုိ သူ သိေနပါတယ္။ သူ႕အတြက္ကေတာ့ သင့္ အေတြးေတြ၊ အမူအရာေတြ၊ စကားလံုးေတြဟာ သူ႔အတြက္ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးေနပါတယ္။

သူဟာ သင့္ရဲ႕၀ိညာဥ္ကို မေကာင္းဆိုး၀ါးရဲ႕ ေဘးမွ ကင္းလြတ္ေအာင္ ေစာင့္ၾကပ္ေပးဖို႔ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ညႊန္ၾကားျခင္းကို ခံရသူျဖစ္တယ္။ သင့္ကို သူစကားေျပာ သလား၊ ဟုတ္ပါတယ္။ သူ ေျပာပါလိမ့္မယ္။ သင့္ ၀ိညာဥ္နဲ႔၊ သင့္ရဲ႕ အျပဳအမူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမွား၊ အမွန္ ခြဲျခားသိတဲ့အသိကို သူ ေျပာေနပါလိမ့္မယ္။ သင့္ စိတ္ကေန ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ ဘုရားရွိခိုးဖို႔ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ပင့္ယူဖို႔ စိတ္ဆႏၵေတြ ျပင္းျပေနတာေတြက ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားက သင့္အေပၚ ႏႈိးေဆာ္ေပးေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သင္က ဆိုးေနမယ္ဆိုရင္ သူက သင့္ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ကို ဘုရားသခင္အေပၚ သစၥာရိွဖို႔၊ သတၱိရိွဖို႔ လံႈေဆာ္ ေနလိမ့္မယ္။

    ဒါေတြကို သင္က အျမဲသတိတရ ရိွေနရမယ္။ သူဟာ အစြမ္းအစနဲ႔ အေမွ်ာ္အျမင္ အေတြးအေခၚေတြ ရိွေပမယ့္ သင့္ကို ဘာမွ တြန္းအားေပးလို႔ မရပါဘူး။ သင့္ရ႕ဲ အေကာင္းအဆိုးေတြ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရိွတဲ့ သင့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ လြပ္လပ္မႈကို သူက ၀င္စြက္ဖက္ ဖိအားေပးလို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားဟာ သင့္ရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကို လံႈေဆာ္ေပးၿပီး ယံုၾကည္ လက္ခံေစေအာင္ လုပ္ေပးေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ အမိန္႔ မေပးဘူး။ သင္သူ႔ကို စကားေျပာႏိုင္ၿပီလား  လူေကာင္းေတြက ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားနဲ႔ အျမဲတမ္း စကားေျပာတယ္။ သင့္ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားကလည္း သင္သူ႔ကို စကားေျပာဖို႔ အျမဲ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူ႔ကို စဥ္းစား လိုက္တာနဲ႔ သူက သင့္ကို ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့သူအျဖစ္ ကူညီေပးလိမ့္မယ္။

    လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္းကို ဒိုင္ယာရီထဲ ေရးေလ့ရိွၾကတယ္။ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကား ကေတာ့ သင့္ကို မွတ္ဖို႔ ဒိုင္ယာရီလည္း မလိုဘူး။ သင္ ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလဲဆိုတာ အားလံုး မွတ္မိေနတယ္။ သိလည္း သိေနတယ္။ တေန႔မွာ သူဟာ သင္ စဥ္းစားတဲ့အရာေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊ အမူအရာေတြ၊ အျပဳအမူေတြ အားလံုးကို ဘုရားသခင္ထံ တင္ျပရမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ ကိုယ္ေစာင့္သိၾကားကို သတိရပါ။ မၾကာခဏ သူ႔ကို ဆုေတာင္းပါ။ သူ႔ကို အင္မတန္မွ ေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တယ္။ အျမဲ အမွတ္ရေနတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပပါ။

    ဒါနဲ႔ သင္ဟာ သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မႈကို ေက်းဇူးတင္ေနမယ္။ တစ္ေန႔မွာ သင္သူ႔ကို ျမင္လိမ့္မယ္။ အဲဒီေန႔ဟာ သင္ေကာ သူ႔အတြက္ေရာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးေန႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သင္ ဒီေလာကကို စြန္႔ခြာသြားတဲ့ေန႔မွာ သူဟာ သင့္ေဘးမွာရိွၿပီး အင္အားႀကီးစြာ အလင္းတန္းမ်ားကို ထုတ္လႊတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး သစၥာရိွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ ေနာက္ဆံုး ေနေပးလိမ့္မယ္ အကယ္၍ သင္ဟာ သင့္ဘ၀မွာ ေကာင္းစြာေနခဲ့ရင္ သူက ေျပာလိမ့္မယ္။ လာပါ သူငယ္ခ်င္း ဘုရားသခင္ရဲ႕ အိမ္ေတာ္ဆီသို႔ ျမန္ျမန္သြားၾကစို႔ ဟူ၍ . . . . . . .။

                June Rose

Read More...

Monday, November 25, 2013

ခရစ္ယာန္သက္တာ ရွင္သန္ျခင္း (၂)

    ရွင္မာေတဦးက်မ္း (၁၂း ၁၃) “အသီးအားျဖင့္ အပင္ရဲ႕သေဘာကို သိႏိုင္တယ္” လို႔ ဆိုထားတယ္။ ရွင္ေယာဟန္ က်မ္း(၁၅)မွာလည္း သခင္ခရစ္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ခိုင္းႏိႈင္းထားတဲ့ စပ်စ္ႏြယ္ပင္ (သခင္ခရစ္ေတာ္) ႏွင့္ အကိုင္းအခက္မ်ား (ခရစ္ယာန္မ်ား)ဟာ တစ္ဆက္တည္းျဖစ္ရမယ့္ အေၾကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဖာ္ျပထားတယ္။ အသီးမသီးတဲ့ အကိုင္းအခက္ဆို ခုတ္လဲွ ရွင္းပစ္ျခင္းခံရမယ္လို႔
မိန္႔မွာခဲ့တာကိုလည္း သတိတရားထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ခရစ္ယာန္ ဘ၀သက္တာကို ရင္၀ယ္ပိုက္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရၾကတဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြမွာ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ၾသဇာ ေညာင္းလႊမ္းမိုးႏိုင္ၾကဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းျခင္း၊ သေဘာထားႀကီးၿပီး နားလည္ ခြင့္လႊတ္တတ္ျခင္း၊ ေမတၱာ ေစတနာထားတတ္ျခင္း ၊ ႐ိုင္းပင္း ကူညီေပးတတ္ျခင္း၊ အစရိွတဲ့ လူမႈေရး၊ က႐ုဏာေရး နယ္ပယ္ေတြမွာ တစ္ဖက္ကမ္းထိ မဟုတ္တိုင္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိေတာ့ ေရာက္ရိွႏိုင္ၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွလည္း ခရစ္ယာန္ျဖစ္ရျခင္း ဆိုတဲ့ သခင္ခရစ္ေတာ္ရဲ႕အကိုင္းအခက္ေတြက အသီးအပြင့္ေတြနဲ႔ ေ၀ဆာ ထိန္ညႇီးလို႔ ေနမွာေပါ့။ ႐ိုး႐ိုးေလးနဲ႔ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးႏွစ္ခု ညႊန္းေပးလိုက္ပါတယ္။

(က) စပါးပင္ႏွစ္မ်ိဳး...
    စပါးေတြ ၀င္းမွည့္လို႔လာတဲ့ ေကာက္ရိတ္ သိမ္းမယ့္အခ်ိန္ မတိုင္ခင္ေလးမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ လယ္ခင္းေတာထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားၾကတယ္။ “အေဖ ... ဘာလို႔ စပါးပင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အကိုင္းေတြ ညႊတ္ၿပီး ေနေနၾကတာလဲ၊ တခ်ဳိ႕အပင္ေတြဆို ေထာင္မတ္ေနတာပဲ” လို႔ သားျဖစ္သူက ေျပာပါတယ္။“သားေလး ... ေထာင္မတ္ေနတဲ့ စပါးပင္ေတြကို အဟုတ္ မွတ္မေနနဲ႔။ အဲဒီအပင္ေတြက အဆံပါတာ မဟုတ္ဘူး ။ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ့ စပါးပင္ေတြကသာ အဆံ ပါတာ၊ မွတ္ထားေနာ္ ... သိလား ” လို႔ ေကာင္ကေလးကို အေဖက ရွင္းျပလိုက္ပါေတာ့တယ္။

(ခ) ဘာေၾကာင့္ ထူးကဲပ်ံႏိုင္တာလဲ ...
    ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ အရြယ္အစားဆိုဒ္စံု၊ အေရာင္စံု ပူစီေဖာင္းေတြကို မိုးေပၚ လႊင့္တင္ေနတဲ့ လူႀကီးကို ေငးေမာ ၾကည့္ေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ ပူစီေဖာင္းေတြက အျခား ပူစီေဖာင္းေတြထက္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ ပ်ံႏိုင္၊ တက္ႏိုင္တာကို ေတြ႕ရေတာ့ ကေလး က စပ္စပ္စုစု သြားေမးပါတယ္။ “ဦးဦး ... ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီ ပူစီေဖာင္းေတြက အျခားဟာေတြထက္ ပိုျမင့္ၿပီး ပ်ံ တက္ႏိုင္တာလဲဟင္ ... အရြယ္အစား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေရာင္ေတြ မတူၾကလို႔လား” “မဟုတ္ဘူးကြယ့္ ကေလးရဲ႕ ... အထဲမွာရိွတဲ့ ဟိုက္ဒ႐ိုဂ်င္ေငြ႕အနည္းအမ်ား မတူ ၾကလို႔ပါ ” လို႔လူႀကီးက ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။  

                                                      အသက္(ကေလး)

Read More...

Thursday, November 21, 2013

ဂ်ဴးအမ်ိဳးသူရဲေကာင္းမေလး ဂ်ဴးဒစ္

    စာဖက္သူမ်ားရွင္ ဒီတစ္ပတ္မွာေတာ့ ဂ်ဴးသူရဲေကာင္းမေလး ဂ်ဴးဒစ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို တင္ျပေပးပါမယ္။

    ဂ်ဴးဒစ္ဟာ ဂ်ဴေဒယျပည္သူေလး ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ အသက္ရွင္သန္တဲ့ေခတ္အခါက အာဆီးရိယျပည္၊ နီးေနေ၀းၿမိဳ႕ေတာ္ကို “နာဘူခေဒါနေမာ္” ဆိုတဲ့ မင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္ စိုးစံပါတယ္။ ႀကီးမားမ်ားျပားတဲ့ စစ္တပ္အင္အားကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။ “နာဘူခေဒါနေမာ္” မင္းႀကီးမွာ အင္မတန္မွ စစ္ေရး ကြ်မ္းက်င္ၿပီး၊ ရက္စက္ၾကမ္း ၾကဳတ္တဲ့ “ဟိုလိုဖန္းေန”ဆိုတဲ့ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ဦး ရွိပါတယ္။ မင္းႀကီးဟာ သူ အုပ္ခ်ဳပ္စိုးစံေနတဲ့ နယ္ေျမေတြ၊ တိုင္းႏိုင္ငံေတြ၊ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ပိုမ်ားလာေအာင္ ကမၻာလူသားလံုးက သူ႔ေျခရင္းမွာ ပ်ပ္၀ပ္ခယၾကေစဖို႔ နယ္ခ်ဲ႕စစ္ေတြ တိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တိုင္းနိုင္ငံေတြ အမ်ားစုဟာ မင္းႀကီးနဲ႔ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မူ ေအာက္မွာ က်ရႈံး ခဲ့ၾကရတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ “နာဘူခေနာ္ေမာ္” မင္းႀကီးဟာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ နယ္ေျမေတြကို တုိက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ဖို႔ရန္ သူ႔ရဲ႕ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီးကို တာ၀န္ ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။

    စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီး ဟိုလိုဖန္းေနဟာ ႀကီးမားလွတဲ့ စစ္တပ္အင္အားနဲ႔ တိုင္းႏိုင္ငံေတြ အမ်ားႀကီးကို တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔ ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘုရားေတြ၊ ဘုရားေက်ာင္းေတြကို လုယူ၊ ဖ်က္စီးပစ္တယ္ဆိုတာကို ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ၾကားသိထားၾကတဲ့အတြက္ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အလြန္ တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးၾကၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားျဖစ္တဲ့ ေဂ်႐ုဇလင္ ဗိမၼာန္ေတာ္ႀကီးအတြက္လည္း စိုးရိမ္ ပူပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကတဲ့ ဆမာရိယကိုနာ၊ ဘက္ဟိုရြန္၊ ဘယ္လ္မိန္၊ ေဂ်ရီခိုနဲ႔
ဧဆိုရာဆိုတဲ့ ေဒသေတြကို သတိေပးၿပီး မၾကာခင္ က်ေရာက္လာမယ့္ စစ္ေဘးအတြက္ ရိကၡာေတြ စုေဆာင္းေစခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြဟာ သူတုိ႔ အႀကီးအကဲေတြရဲ႕ လမ္းညႊန္ခ်က္အတိုင္း သူတုိ႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ထာ၀ရဘုရားဆီ ဆုေတာင္းၿပီး ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈေတြ၊ ကာကြယ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ ဘယ္လိုပဲ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ၾကပါေစ။ တဖက္က ဟိုလိုဖန္းေနရဲ႕ စစ္တပ္အင္အားဟာ အဆမတန္ ေတာင့္တင္းေနတာကို သူတို႔ ရိပ္စားမိခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ဴး လူမ်ိဳးေတြ ဘယ္လိုပဲ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါေစ။ ဟိုလိုဖန္းေနရဲ႕ စစ္တပ္ေတြဟာ ဂ်ဴးတို႔နဲ႔ အသက္ဆက္ႏိုင္ဖို႔ အဓိက အခ်က္အခ်ာျဖစ္တဲ့ ေရရရွိႏိုင္တဲ့ ေနရာတိုင္းကို စစ္တပ္အင္အားနဲ႔ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဂ်ဴးေတြဟာ ေရရွားပါး၊ ျပတ္လပ္မႈေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေရးနိမ့္ခဲ့ရပါတယ္။ ေရကို လံုေလာက္စြာ မေသာက္သံုးႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ခြန္အား နည္းလာၾကတဲ့ ဂ်ဴးေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ဟိုလိုဖန္းေနစစ္ ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီးထံကို သြားေရာက္ အညံ့ခံဖို႔ ၊ သူတို႔ရဲ႕ ေဒသေတြကို သိမ္းယူေစဖို႔အတြက္ ဆႏၵ ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ ဇနီးေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြ အစာေရစာငတ္ၿပီး ေသရမွာထက္ တိုင္းတပါးသားေတြရဲ႕ ကၽြန္ခံရတာ ပိုေကာင္းမယ္လို႔လဲ ခံယူၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ ကိုယ္တိုင္လက္ေတြ႕ ခံစားေနရတဲ့ ဒဏ္ကို မခံစားႏိုင္ၾကသလို ေသလု မတတ္ ျဖစ္ေနၾကရွာတဲ့ ဇနီးနဲ႔ ကေလးေတြကိုလဲ မၾကည့္ ရက္ၾကလို႔ပါပဲ။ ဒီလို ေတာင္းဆိုမႈေတြေၾကာင့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး အႀကီးအကဲေတြဟာ ေနာက္ထပ္ ငါးရက္တုိင္တုိင္ ဆု ေတာင္းၿပီး အကူအညီရႏိုင္ဖို႔ ေစာင့္ၾကပါစို႔။ အကယ္၍ ငါးရက္တုိင္ေအာင္ အကူအညီမရခဲ့ရင္ သင္တုိ႔ ေတာင္းဆိုေနၾကတဲ့အတုိင္း အညံ့ခံပါမယ္လို႔ ကတိ ေပးခဲ့ပါတယ္။

    ဒီလို ေရျပတ္၊ အစာျပတ္မႈေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္က်၊ အားငယ္ေနၾကတဲ့ ဂ်ဴးေတြဟာ အႀကီးအကဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အျပင္းအထန္ ေ၀ဖန္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလို ဒုကၡႀကီး ျပႆနာႀကီးကို ေျဖရွင္းေပးမယ့္သူ၊ တနည္းအားျဖင့္ မိမိလူမ်ိဳးနဲ႔ တိုင္းျပည္ကို ကၽြန္ဘ၀မွ ကယ္တင္ေပးခဲ့သူကေတာ့ မုဆိုးမေလး ဂ်ဴးဒစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ဴးဒစ္ဟာ ဘုရားသခင္ကို ေၾကာက္ရြံ႕႐ိုေသသူ၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ထံုးတမ္း အစဥ္အလာေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုး၊ တန္ဖိုးထားသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ဴးထံုးစံအရ ခင္ပြန္း ေသဆံုးသြားတဲ့အတြက္ မုဆိုးမအျဖစ္နဲ႔ (၃) ႏွစ္ (၄)လၾကာ အိမ္တြင္း ေအာင္းေနခဲ့ရပါတယ္။ စည္းစိမ္ ဥစၥာ ျပည့္စံုႂကြယ္၀ေပမယ့္လို႔ ဖ်င္ၾကမ္း အ၀တ္ကို ၀တ္ၿပီး တဲေလးနဲ႔ ေနခဲ့တယ္။ ႐ုပ္ဆင္းအဂၤါ လွပေပမယ့္လို႔ မျပင္မဆင္၊ မဖီးမလိမ္းဘဲ၊ အစာေရွာင္၊ ၀ါေရွာင္ၿပီး ၿခိဳးၿခံ ေနထိုင္ အသက္ရွင္ခဲ့ပါတယ္။

    မိမိ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္တဲ့ ဂ်ဴးဒစ္ဟာ ဂ်ဴးတိုင္ျပည္ေတြအတြက္ ႀကီးမားတဲ့
စြန္႔စားခန္းႀကီးကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး အႀကီးအကဲေတြရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကိုယူၿပီး ရန္သူ႔ နယ္ေျမထဲကို သြားခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ ႐ုပ္ရည္လွပမႈနဲ႔ စကားေျပာေျပျပစ္မႈကို အသံုးခ်ၿပီး ရန္သူျဖစ္တဲ့ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီးထံကို ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တယ္။ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး ေထာင္ေသာင္းမကတဲ့ စစ္သားေတြၾကားထဲမွာ မိမိရဲ႕ အရွက္နဲ႔ အသက္ကို ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး သူမရဲ႕ အေစခံ မိန္းကေလးနဲ႔ အတူ သြားခဲ့တယ္။ သူမ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ လက္ေတာ္ထဲမွာ အရာရာကို အပ္ႏွံကာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အားလံုးအတြက္ သူမဘ၀ကို ေလာင္းေၾကး ထပ္ရဲခဲ့ပါတယ္။

    သူမရဲ႕ လွပမႈေၾကာင့္ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီး ဟိုလိုဖန္းေနဟာ သူမကို အခြင့္အေရးေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ စကားေျပာ လိမၼာပါးနပ္မႈေၾကာင့္ သူမ ေျပာစကားေတြကို ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ဴးဒစ္ဟာ ရန္သူေတြၾကားထဲမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္လို႔ ဘုရား၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္းရမယ့္ အခ်ိန္ကိုေတာ့ မပ်က္မကြက္ပဲ သစၥာရွိစြာ ဆုေတာင္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီးကို မိမိရဲ႕ မာယာေက်ာ့ကြင္း သတိပညာရွိစြာနဲ႔ အစြန္းအထင္းမဲ့စြာနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအေပၚ ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ သစၥာေစာင့္သိတဲ့စိတ္ကို အရင္းခံၿပီး ဘုရားကို အားကိုးကာ ရဲရဲ၀င့္၀င့္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရာ ေနာက္ဆံုး စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ႀကီး ဟိုလိုဖန္းေနရဲ႕ ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ဴးဒစ္ရဲ႕ အနစ္နာခံမႈနဲ႔ ရဲစြမ္းသတၱိေၾကာင့္ ရန္သူကို အညံ့ခံရေတာ့မယ့္ အေျခအေနကေန ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ႏိုင္ခြင့္ကို ျပန္လည္ ရရွိခဲ့ၾကပါတယ္။

    အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ရဲစြမ္းသတၱိနဲ႔ အနစ္နာခံ ေပးဆပ္တတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြဟာ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ ယေန႔တိုင္ ထင္က်န္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ဴးအမ်ိဳးသမီးေလး ဂ်ဴးဒစ္ရဲ႕ ရဲစြမ္းသတၱိနဲ႔ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကို တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးမႈေၾကာင့္ ဂ်ဴးႏိုင္ငံေတြဟာ တုိင္းတစ္ပါး နယ္ခ်ဲ႕ေတြရဲ႕ ေသြးစုပ္ ခ်ယ္လွယ္မႈေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္ ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဂ်ဴးဒစ္ကို ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အားလံုးက ေလးစား ခ်ီးက်ဴးခဲ့ၾကတယ္။ သူမဟာ အသက္(၁၀၅) ႏွစ္ တိုင္တုိင္ မုဆိုးမဘ၀နဲ႔ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူမ မေသဆံုးမီ သူမ ပိုင္ဆုိင္ရာ အရာေတြကို ႏွစ္ဖက္ေသာ ေဆြမ်ိဳးေတြကို ခြဲေ၀ ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူမ ေသဆံုးတဲ့အခါ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြဟာ (၇) ရက္တိုင္ေအာင္ ငိုေႂကြးခဲ့ၾကပါတယ္။

    စာ႐ႈသူ အေပါင္းတို႔ရွင္ ဒီလို အခက္အခဲေတြ ႀကံဳေတြ႕လာခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိန္းမသားပင္ျဖစ္လင့္ စကား၊ မိမိရဲ႕ ရရွိထားတဲ့ မိန္းမသားဘ၀ကို အသံုးခ်ၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္၊ လူမ်ိဳးအတြက္၊ တနည္းေျပာရရင္ အမ်ားအတြက္ မိမိရဲ႕အသက္ႏွင့္အရွက္ကို ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး ႀကိဳးစား ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး သူရဲေကာင္းမေလး ဂ်ဴးဒစ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေထာက္႐ႈႏိုင္ဖို႔ တင္ျပ ေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္။
စာ႐ႈသူအေပါင္းလည္း အမ်ားအက်ိဳး သယ္ပိုးႏိုင္ၾကပါေစ။

                                                                            ႏွင္း(နဘက္)

Read More...

Monday, November 18, 2013

သမၼာတရားႏွင့္ စပ္ဆုိင္သမွ်ေသာ သူတုိ႔သည္ ငါ့စကားကုိ နားေထာင္ၾကသည္



    သမၼာတရားႏွင့္ စပ္ဆုိင္သမွ်ေသာ သူတုိ႔သည္ ငါ့စကားကုိ နားေထာင္ၾကသည္
    အထက္ပါေယဇူး၏ စကားမ်ားဟာ စတုတၳ ဧ၀ံေဂလိက်မ္းစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ ရွင္ေယာဟန္ ခရစ္၀င္ရဲ႕ အခန္းႀကီး ၁၈၊ အခန္းငယ္ ၃၇မွ ထုတ္ႏုတ္ထားတဲ့ က်မ္းပုိဒ္ျဖစ္ပါတယ္။  မိမိထံ တရားစီရင္မႈ ခံယူဖို႔ရန္ အပုိ႔ခံရတဲ့ ေယဇူးခရစ္ေတာ္ကုိ ၿမိဳ႕၀န္မင္းပိလတ္က ေမးျမန္း စစ္ေဆးရာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ေျဖဆုိခဲ့တဲ့စကား အခ်ဳိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။  ဒီစကားေတာ္မ်ားကုိ နားလည္ဖို႔ ေရွ႕မွာပါတဲ့ စကားစပ္ႏွင့္ ဖတ္႐ႈဖို႔လုိအပ္မယ္။ ပိလတ္မင္းဟာ တည္ၾကည္ေျဖာင့္တန္းတဲ့ စ႐ုိက္မ်ဳိး မရွိ၊ သူဟာ ဇေ၀ဇ၀က္ မတင္မက်ရွိသူတစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ သူ႕ကုိ ခရစ္ေတာ္က မိမိဟာ သမၼာတရားကုိ သက္ေသခံဖို႔ရန္ ဤေလာကသုိ႔ ႂကြလာသူျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္။ ခရစ္ေတာ္အတြက္ သမၼာတရားတည္း ဟူေသာ မွန္ကန္ျခင္းတရားဟာ မိမိ ခမည္းေတာ္ဘုရားထံမွ ခံယူရရွိထားတဲ့ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ဆုိရာ၌လည္း ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ဘ၀သက္တာရဲ႕ အစစ္အမွန္ျဖစ္ေသာ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ဦးတည္ၾကရမယ့္ ျပည့္၀ စံုလင္တဲ့ အသက္တုိ႔ကုိ ဖြင့္လွစ္ ထုတ္ေဖာ္ျပသဖုိ႔ရန္ ခမည္းေတာ္ဘုရားက ခရစ္ေတာ္ေယ႐ႈအားျဖင့္ ကမၻာေလာကဆီသုိ႔ ေစလႊတ္လုိက္တဲ့ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကုိ ဆုိလုိပါတယ္။  ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ အားလုံးဟာ ျပည့္၀စံုလင္တဲ့ ထာ၀ရအသက္ေတာ္အတြက္ ဖန္ဆင္းထားခံရၾကတယ္ မဟုတ္လား။ 

    အဲေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ကုိ ခရစ္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ္ေတာ္ဟာ သမၼာတရားကုိ သက္ေသခံရာ၌ ခမည္းေတာ္ရဲ႕ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကုိ လံုး၀ အတိမ္းအေစာင္းမခံဘဲ ၎ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကို တေထရာတည္း ရွိေစၿပီး ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ထံ ေပးပုိ႔ တင္ဆက္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ “သမၼာတရားႏွင့္ စပ္ဆုိင္သမွ်ေသာ သူတုိ႔သည္ ငါ့စကားကုိ နားေထာင္ၾကသည္။”

    ဒီ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ရဲ႕ နက္႐ိႈင္းတဲ့အနက္ကုိ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ နားလည္ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။  ခရစ္ေတာ္ဟာ သမၼာတရားျဖစ္လုိ႔ ကုိယ္ေတာ့္ကုိ နားလည္ လက္ခံဘုိ႔ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔လည္း သမၼာတရားဘက္က ရပ္တည္ၾကရမယ္။  တနည္းအားျဖင့္ သမၼာတရားႏွင့္ အတူ တသံတည္း ထြက္ရမည္။  စစ္မွန္တဲ့ ေကာင္းျမတ္ျခင္းႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ်ျဖစ္တဲ့ သမၼာတရားဟာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ရဲ႕ ဒုတိယဇာတိျဖစ္ပါမယ့္ အခ်က္ပါပဲ။ ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္းႏွင့္ ရက္ရက္ေရာေရာရွိၾကရင္ ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးကုိ ျမတ္ႏုိးတမ္းတျခင္းဟာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ႏွလံုးသားအတြင္း စမ္းေရပမာ တသြင္သြင္ စီးလာမယ္။  အလုိအေလ်ာက္ ကုိယ္ေတာ့္ဘက္ ေရြ႕လ်ားလာၿပီး သ႔ူ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္သံကုိ နားဆင္လာမယ္။  ကုိယ္ေတာ့္အသံက လဲြလုိ႔ အျခားအျခားေသာ အသံမ်ားႏွင့္ ဆန႔္က်င္ဘက္ အသံမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားလာၾကမယ္။  ဒီလုိနဲ႔ အေတြ႕အႀကဳံအားျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ဟာ ခရစ္ေတာ္သာလွ်င္ သမၼာတရားႏွင့္ အသက္၏ ျပည့္စံုျခင္း၊ ဘ၀ျပႆနာႀကီးမ်ားရဲ႕ အေျဖႏွင့္ လူ႔ႏွလံုးသား ဆာေလာင္မႈႀကီးရဲ႕ ျဖည့္စြက္ေပးခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိၾကပါလိမ့္မယ္။  “သမၼာတရားႏွင့္ စပ္ဆုိင္သမွ်ေသာ သူတုိ႔သည္ ငါ့ စကားကုိ နားေထာင္ၾကသည္။” ဆိုတာကို ၾကားနာၿပီး ၎အေပၚ သစၥာရွိျခင္း၊ မွန္ကန္တဲ့ ေကာင္းျမတ္မႈဟူသမွ် အေပၚ စိတ္သေဘာထား ႀကီးျမတ္ျခင္း- စသည္တုိ႔ဟာ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးကုိ နားလည္ရာ၌ အဓိက မရွိမျဖစ္တဲ့ လုိအပ္ခ်က္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။

COMPROMISE လုိ႔ေခၚတဲ့ ယတိျပတ္ ဆံုးျဖတ္မႈကင္းျခင္း၊ မတင္မက် မေရမရာျပဳမူတတ္ျခင္းတုိ႔ အႏၲရယ္မွ ဒီ ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္က ကာကြယ္ေပး ေနပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ကုိ နားလည္ လုိက္နာရာ၌ ခရစ္ေတာ္ ဧ၀ံေဂလိက်မ္းႏွင့္ ေလာကနည္းရာပံုစံမ်ားကုိ မကုိက္ညီေသာ္လည္း မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ဖက္စပ္ေပးျခင္း၊ ၿခံစည္း႐ုိးေပၚထုိင္ေနျခင္း ဆုိတဲ့ “ေသာင္မတင္ ေရမက်” ျပဳလုပ္ေနျခင္းမ်ိဳးမ်ားေလာက္ ခရစ္ေတာ္ သမၼာတရားကုိ ဆန႔္က်င္ဘက္ လုပ္ေနေသာအရာ မရွိပါ။  ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ဟာ ခရစ္ေတာ္၏ ႁမြတ္ၾကားခ်က္တုိ႔ကုိ ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ျဖတ္ေတာက္ျခင္း၊ ထင္သလုိ ဆက္စပ္ေပးျခင္းမ်ား မလုပ္ဘဲ ဘုရားသခင္ရဲ႕ မွန္ကန္ တင့္တယ္မႈ၊ သပၸါယ္လွပမႈကုိ ႐ႈျမင္ နားလည္ႏုိင္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္၌ ၎အသီးအပြင့္မ်ားကုိ လက္ေတြ႕ ခံစားႏုိင္ၾကပါမယ္။

    လက္ေတြ႕က်က် ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ရွင္မာေတဦး ခရစ္၀င္က်မ္း အခန္းႀကီး ၅ ၊ အခန္းငယ္ ၉ မွာ ခရစ္ေတာ္ ႁမြတ္ဆုိခဲ့တဲ့ “ခုိက္ရန္ကုိ မလုိလားေသာသူတုိ႔ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ တည္ေဆာက္ၾက သူတု႔ိသည္ မဂၤလာရွိၾက၏။  အေၾကာင္းမူကား ၎တုိ႔သည္ ဘုရားသခင္၏ သားသမီးမ်ားဟု ေခၚေ၀ၚခံရမည္။” ဆုိတဲ့ စကားကို က်င့္သံုးၾကပါစုိ႔။ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိလည္း သြားေလရာရာ၌ ယူေဆာင္ သြားၾကပါစုိ႔။ “သမၼာတရားႏွင့္ စပ္ဆုိင္သမွ်ေသာ သူတုိ႔သည္ ငါ့စကားကုိ နားေထာင္ၾကသည္”

              ဘုန္းဘုန္း အက္ဒြက္ ဦးစိန္ျမင့္

Read More...

Friday, November 15, 2013

ခရစ္ေတာ္ေယဇူး၏ ခႏၶာေတာ္

    မစၦားတရားေတာ္အတြင္းမွာ ရဟန္းေတာ္ဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ သိုးငယ္ေတာ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အားျပၿပီး ထာ၀ရအသက္ကို ေ၀ငွဖို႔အတြက္ စားပြဲသို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ထာ၀ရအသက္ဆိုတာဟာ ခရစ္ေတာ္သခင္ရဲ႕အသက္တာကို ေ၀ငွေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္မွ အဖဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ ခ်ီးမြမ္းၾကပါတယ္။ တနဂၤေႏြဘုရား ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲမွာဆုိရင္ ေကာင္းကင္ဘံုရဲ႕ အသက္တာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ႀကိဳတင္ ျမည္းစမ္း ခံစားၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ မိမိေနရာက ထၿပီး ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရွိရာ ပလႅင္ဆီသို႔ စီတန္းၿပီး သြားၾကတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘ၀အတြက္ တကယ္ကို အသန္႔ရွင္းဆံုးအခ်ိန္ တခဏျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကေလးအတြက္ သတိတရနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း ျပင္ဆင္ၾကရပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေရွ႕မွာရွိေနတဲ့ လူေတြကို ေစာင့္ေနစဥ္မွာပဲ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးဘုရားရွင္ကို အာ႐ံုျပဳၿပီး ဆုေတာင္းၾကရပါမယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရွင္ထံ ဦးတည္သြားေနတဲ့ ခရီးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူရန္ တန္းစီၿပီး သြားၾကတဲ့လူစု၊ လူတန္းႀကီးဟာ ၎ဘ၀ခရီး အသက္တာကို ေဖာ္က်ဴးေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ရပ္ၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြဟာ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ညစာစားပြဲ၌ တပည့္ေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူရွိေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးရဲ႕ေကၽြးေမြးျခင္းကို ခံၾကရတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ခရစ္ေတာ္ဘုရား ရွင္ျပန္ထေျမာက္ၿပီး ကမ္းေျခမွာ တပည့္ေတာ္ႀကီးမ်ားနဲ႔ နံနက္စာ စားၾကသလို ဒါမဟုတ္ မုန္႔ငါးလံုးႏွင့္ ငါးႏွစ္ေကာင္ကို ပြားမ်ားေစၿပီး လူေတြကို ေ၀ငွ ေကၽြးသလိုမ်ိဳး ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေကၽြးေမြးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူခါနီးအခ်ိန္မွာ ပလႅင္ေရွ႕၌ ဒူးေထာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျခားအမူအရာတစ္ခုခုကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို ျပဳလုပ္ျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီႂကြလာမယ့္ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူတဲ့အခါ “အာမင္”လို႔ ေျပာျခင္းဟာလည္း ခရစ္ေတာ္ ဘုရားရွင္ အမွန္တကယ္တည္ရွိျခင္းကို ယံုၾကည္တဲ့ အေၾကာင္း ၀န္ခံျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူၿပီးတဲ့အခါမွာလည္း ခရစၥတူး အမွတ္အသားျပဳလုပ္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို ေက်းဇူးတင္ၾကပါတယ္။ ဒီလို ခရစၥတူးအမွတ္အသား ျပဳလုပ္ျခင္းဟာလည္း ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ရယူခဲ့တဲ့ ကယ္တင္ျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ေ၀ငွ ခံစားၾကရေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးနဲ႔ တစ္လံုးတ၀တည္း ေပါင္းစပ္ခြင့္ ရၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားတစ္ဦး တစ္ေယာက္စီအတြက္ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးက ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ေက်းဇူးလက္ေဆာင္အားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ေယဇူး၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အသင္းေတာ္ျဖစ္တဲ့ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ အဖြဲ႕အစည္းမွာလည္း ပါ၀င္ ေပါင္းစပ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မွာ အေရးႀကီးဆံုးအခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ပင့္ယူၿပီး ကိုယ့္ေနရာကို ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာကို ျပန္လည္စဥ္းစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ခရစ္ေတာ္ေယဇူးႂကြလာျခင္းအတြက္ ေက်းဇူးတင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ စကၠရမင္တူးကို ရၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ကို လက္ခံ ရရွိၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အရွင္သခင္တို႔ရဲ႕အရွင္ ဘုရင္တကာတို႔ရဲ႕ဘုရင္ကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ခံရရွိၾကပါတယ္။

    ဒီ နက္နဲရာအခ်က္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ိဳးသက္ေရာက္ ခံစားႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္က
လက္ခံႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ဆုေတာင္းျခင္းသာလွ်င္ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို ပိုၿပီး ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေလ ဘုရားသခင္ကို ပိုၿပီး ေက်းဇူးတင္ေလ၊ ပိုၿပီး ခ်စ္ေလ၊ ပိုၿပီး ဆုေတာင္းျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနက္႐ိႈင္းဆံုးအျဖစ္ အေျခအေနကို ဘုရားသခင္ထံ ဖြင့္ဟ ျပေလပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ “ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ပင့္ယူၿပီးအခ်ိန္ဟာ ၀ိညာဥ္အတြက္ အရမ္းကို အက်ိဳးထူးျဖစ္ေစတယ္ဆိုတာ သတိရၾကပါ”လို႔ အာဗီလာမွ စိန္ထေရဇား (St. Teresa of Avila) က ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကေလးမွာ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးကို အာ႐ံုျပဳၿပီး ကုန္လြန္ေစမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္းအေစခံတာနဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအခ်ိန္ကေလးကို ဆံုး႐ံႈးမသြားေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံရရွိတဲ့အခ်ိန္၊ ဘုရားရွင္နဲ႔ ေပါင္းစပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခႏၶာမ်က္စိကိုပိတ္ၿပီး ၀ိညာဥ္မ်က္စိကို ဖြင့္ထားကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲကို ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ရပါမယ္။

    ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္နဲ႔ တေပါင္း တစည္းတည္းျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ ပါ၀င္တဲ့ အသင္းေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရဲ႕ နက္နဲရာ ခႏၶာေတာ္ႏွင့္လည္း တစ္လံုး တစ္စည္းတည္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ပင့္ ယူခ်ိန္မွာ သီဆိုၾကတဲ့ ဓမၼသီခ်င္းဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြအၾကား တေပါင္းတစည္းတည္းရွိျခင္းကို ျပန္လည္ သတိရေစၿပီး အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္မႈနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တင္ျခင္းေတြကိုလည္း ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို အားလံုးပင့္ယူၿပီးတာနဲ႔ တခဏမွ် တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ေနၾကရပါတယ္။ ဒီ အခ်ိန္ကေလးဟာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္စီအတြက္ မိမိ လိုခ်င္တဲ့ဆုကို ေတာင္းခံဖို႔ လုိအပ္တဲ့ သန္႔ရွင္းတဲ့ၿငိမ္သက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္း အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘ၀ေတြရဲ႕ ဆူညံမႈေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး ဘုရားသခင္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေျပာတဲ့ စကားသံကို ၾကားႏိုင္ပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္တဲ့အခ်ိန္ ကေလးၿပီးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ရရွိၿပီးတဲ့ ေက်းဇူးေတာ္မ်ားအတြက္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ၾကပါတယ္။ ကယ္တင္ရွင္ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရဲ႕ တည္ရွိေတာ္မူျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြ အက်ိဳးေက်းဇူး ပိုမို ရရွိဖို႔ရန္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္သလို ေနာင္တစ္ေန႔မွာလည္း ေကာင္းကင္ဘံု၌ ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးဘုရင္ႏွင့္အတူ ေပါင္းစပ္ဖို႔ ဆုေတာင္း ၾကပါတယ္။

    မစၦားတရား ၿပီးတဲ့အခါမွာလည္း ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အထဲ၌ တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္ရွားေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခြန္အား ေပးပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီး ခရစ္ယာန္အသက္တာနဲ႔ အညီ ေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ကူညီပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ မစၦားတရားအၿပီး ဘုရားရွင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အတူရွိဖို႔ အထူးသျဖင့္ လာမည့္အပတ္အတြင္းမွာ ေတြ႕ႀကံဳရမယ့္ ဒုကၡ အခက္အခဲ ျပႆနာမ်ား၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ ရွိဖို႔ရန္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ ရွိဖို႔ရန္၊ နတ္ဆိုးရဲ႕ အျပစ္ဒုစ႐ိုက္မွ ကာကြယ္ေပးဖို႔ရန္ ဆုေက်းဇူးေတာ္မ်ားကို ေတာင္းခံ သင့္ပါတယ္။ ဒါမွသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ အသက္တာ တစ္ခုလံုးမွာ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးရွင္နဲ႔ အစဥ္အၿမဲ ေပါင္းစပ္ သြားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဆုေတာင္းႏိုင္ဖို႔၊ သဒၶါ ၾကည္ညိဳျခင္း ျပဳႏိုင္ဖို႔အတြက္ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးဟာ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ စကၠရမင္တူး၌ အျပည့္အ၀ အမွန္တကယ္ တည္ရွိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သဒၶါ ၾကည္ညိဳျခင္း၊ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ခရစ္ေတာ္ေယဇူးထံ သီးျခား အလည္အပတ္သြားျခင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာေတြအားျဖင့္ မစၦားတရားအတြင္းမွာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့တဲ့ ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးဘုရားရွင္နဲ႔ ေပါင္းစည္းျခင္းကို ဆက္လက္ၿပီး ရွင္သန္ေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ဘုရားရွင္ရဲ႕အေပၚမွာထားရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုလည္း တိုးပြားေစပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီး ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ပင့္ယူျခင္း၌ ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးဘုရားရွင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ႂကြလာျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ ဆထက္တပိုး ပိုမိုၿပီး တိုးပြားေစပါတယ္။

Translated by J.Bo Htun

Read More...

Thursday, November 14, 2013

သခၤါရႏွင့္လမ္းႏွစ္သြယ္


စိမ္းလန္းစိုစို ပင္ေညာင္ညိဳ
ဂိမၼာန္မြန္းတည့္ သူ႔အရြက္
ေျခာက္ေသြ႕လြင့္ပါး ေလ၌သြား၏။

ရနံ႔အဆင္း စံုစြာပန္းမာလာ

မေႂကခဏ သူ႔အလွ
ပြင့္ဖတ္ႏြမ္းေလ ေျမသို႔ေစ၏။

လွပပံုေဆာင္ မိုးတိမ္ေတာင္
သူရိန္ေနမင္း အိပ္တန္းဆင္းေတာ့
ခဏတြင္းပ်က္ျပယ္အလွကြယ္၏။

သက္ရွိထင္ရွား သင္လူသား
မၿမဲခဏ ဒီဘ၀မွာ
အို
နာ
ေသျခင္း
တမလြန္ဆင္းလွ်င္
ေကာင္းကင္ငရဲ
ဘာေရြးမလဲ

ဆီးလ္ဘက္ (ဆင္လူး)

Read More...

Monday, November 11, 2013

သတိ ပိုင္ရွင္ရွိသည္

         တစ္ခါက တရားေဟာရာမွာ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ လူအမ်ား နား၀င္ေအာင္ ယံုၾကည္ လက္ခံလာေအာင္ ေဟာေျပာႏိုင္တဲ့ တရားေဟာ ဆရာတစ္ဦးဟာ အလြန္ ခမ္းနား ႀကီးက်ယ္ေအာင္ တထူး တျခားျပင္ဆင္ထားတဲ့ ပြဲတစ္ခုမွာ သူ႔ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတဲ့တရားကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ေဟာၾကား လိုက္ပါတယ္။ တရားပြဲ အၿပီးမွာေတာ့ မ်ားျပားလွတဲ့ တရားနာ ပရိသတ္ႀကီးက ၀ီစီေတြ မႈတ္၊ လက္ေတြေ၀ွ႔ရမ္း၊ လက္ခုပ္ ၾသဘာသံေတြ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ ေလာင္တီးၾကၿပီး သူ႔ကိုလည္း ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ ဖ်တ္နဲ႔ ႐ိုက္၊ အထူးတလည္ ခ်ီးမြမ္းႏႈတ္ဆက္ျခင္းေတြ ျပဳ၊ ေက်းဇူးေတြ အမ်ားႀကီး တင္ၾကနဲ႔ေပါ့။

    အဲ့ဒီလို လူအမ်ားရဲ႕ ၾသဘာေပးျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္း ေထာပနာျပဳေျပာဆိုျခင္းေတြကို ခံရတဲ့အခါမွာ တရား ေဟာ ဆရာႀကီးဟာ ႐ုတ္တရက္ ဇာတ္စင္ရဲ႕အေနာက္ကို အေျပး၀င္လာၿပီး အေတာ္ေလး ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲမႈ ျပင္းထန္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႔ သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြး ပစ္လုိက္တာကို သူ႔ရဲ႕ တပည့္ေလးတစ္ေယာက္က အံ့ ၾသစြာနဲ႔ သြားၿပီးေတြ႕မိလိုက္တယ္တဲ့။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေအာင္ ျမင္မႈ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈနဲ႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးႏိုင္မႈေတြကို အၿမဲတမ္းပဲေတြ႕ျမင္ေနရတဲ့ တပည့္ေလးက "ဆရာႀကီး ခင္ဗ်ာ... ဘာလို႔ ငိုရတာလဲခင္ဗ်ာ... ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာႀကီးရဲ႕ တရားေဟာပြဲ ေတြ လုပ္သမွ် အရာတိုင္းေတြဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ခ်ည္းပါပဲ။ အခုပြဲမွာလည္း အတိုင္းထက္ အလြန္ ေအာင္ျမင္ စည္ကားခဲ့တယ္။ မ်က္ႏွာပန္း လွခဲ့တယ္။ လူႀကိဳက္ မ်ားခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးအတြက္ လက္ခုပ္ ၾသဘာသံေတြ၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္းေတြ၊ ေက်းဇူးတင္ခံရမႈေတြ အမ်ားႀကီးပဲေလလို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ ဆရာႀကီးက ေအး ဟုတ္တယ္ . . . အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္မို႔ ငါ ငိုတာကြ။ ၀မ္းနည္းေနရတာ၊ ေၾကေၾကကြဲကြဲကို ခံစားေနမိတာပါ။ တစ္ကယ္ေတာ့ . . . ဒီေအာင္ျမင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ တရားေတြ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ေျပာစကားေတြ ငါလုပ္သမွ်အရာေတြ အားလံုးဟာ ဘုရားသခင္ဆီက လာတာပါ။ ဘုရားရဲ႕ ၾကြယ္၀တဲ့ေက်းဇူးေတာ္ေတြပါ၊ ငါ့အေပၚမွာ ထားတဲ့ ဘုရားရဲ႕ သနားျခင္း က႐ုဏာေတြပါ ငါ့ဆီမွာရွိတဲ့ အေကာင္းတုိင္းဟာ ဘုရားပိုင္တာေတြေပါ့ ဘာမဆို အကုန္လံုးဟာ ဘုရားေပးလို႔ျဖစ္တာေတြ ခ်ည္းပါပဲ။

    ဒါေပမယ့္ မ်ားစြာေသာ ပရိသတ္ေတြနဲ႔ ငါ့အနားမွာ ရွိေနသူေတြ တစ္ခ်ိဳ႕က ဘုရားကို အသိအမွတ္ ျပဳရမွာ ဦးထိပ္ ပန္ဆင္ခ်ီးမြမ္းရမွာ ၾသဘာေပးရမွာ၊ ေက်းဇူးတင္ရမွာကို ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတယ္၊ မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္၊ ငါ့ကိုပဲ ၀ိုင္းၿပီးသည္းသည္းလႈပ္ ခ်ီးမြမ္းေျမႇာက္ပင့္ေျပာဆိုၿပီး ၾသဘာေပးေနၾကတယ္၊ သူတုိ႔ရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ စံျပပုဂၢိဳလ္၊ သူရဲေကာင္းလုိ႔ ကင္ပြန္းတပ္ၾကတယ္။ ငါလုပ္ကိုင္ ႀကံစည္ေဆာင္ရြက္တာ၊ ဆံုးျဖတ္ေျပာဆိုတာေတြ မွားေနရင္ေတာင္ သိသိႀကီးနဲ႔ေထာက္ခံေပးေနၾကတယ္။ အနာဂတ္ ေကာင္းစားေရးအတြက္ အမွန္ကိုေျပာျပၾကဖို႔ "ယုန္ ကေလးႏွာေစးေနပါတယ္" ဆိုတဲ့ စကားပံုလို ေနထုိင္ က်င့္ႀကံၾကတယ္၊ ဒါေတြေၾကာင့္ ငါ ငိုေနရတာပါကြာလို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္တဲ့။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲသူ ထပ္ၿပီးေျပာသြားတာက မင္းျမင္ခဲ့တဲ့၊ ၾကားသိထားၿပီးတဲ့ ငါ့ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ေစာမႈ၊ လူအမ်ားရဲ႕ ခ်ီးမြမ္း ၾသဘာေပးမႈဆိုတာေတြကို ဘယ္သူခံထိုက္လဲ၊ ဘယ္သူ မူပိုင္လဲ၊ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ အေသအခ်ာ ေလးနက္စြာနဲ႔ေပါ့၊ ငါ့အေနန႔ဲကေတာ့ လူေတြက ငါ့ကို ခ်ီးမြမ္းေလ၊ ေက်းဇူးရွင္လို ႔ေခၚေလ ဘာမဆို ႀကိဳက္တာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရေလ ဘုရားကိုေစာ္ကားေနသလိုျဖစ္ၿပီး ဘုရားရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္ရာ အရည္အခ်င္းေတြကို ငါခိုးေနသလိုမ်ိဳး ခံစားရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ဒီဘ၀အတြက္ ဘုရားရဲ႕ အလိုက်၊ ေလာကမွာ ဘာမဆိုျဖစ္ၾကရတာမို႔ "ဘုရားမွတစ္ပါး၊ အျခား ၀ါၾကြားစရာအေၾကာင္း မရွိ"လို႔ေျပာၿပီး အေ၀းတစ္ေနရာကို သူထြက္သြားခဲ့ပါ တယ္။

စာဖတ္သူ . . . သင့္ဘ၀မွာေရာ

ေအာင္ျမင္မႈေတြရွိခဲ့ရင္ ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာေနရင္၊ ရာထူး ႀကီးႀကီးမားမား ပိုင္ဆုိင္ထားရင္ ၾသဇာ အာဏာေပး ေလာက္တဲ့ အဆင့္ကို ပိုင္ထားရင္ ဒီအရာေတြကို သင့္အေနနဲ႔ ဘယ္လို အသံုးျပဳဖို႔ စိတ္ကူးထားပါသလဲ ဒါမွမဟုတ္ လက္ေတြ႕ အသံုးခ်ခြင့္ ရေနသူ ဆိုရင္လည္း ဘုရားသခင္က သင့္ စိတ္ထားႏွလံုးသားရဲ႕ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အဆင့္အတန္းမွာ ထားေနသလဲ။

    လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ သူ႔ရဲ႕ တာ၀န္ယူ တတ္မႈအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြသာျဖစ္တယ္။ ၿမိဳ႕ကို ကာရံထားတဲ့ တံတိုင္းေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကြၽန္မေတာ့ ထင္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ေရွ႕မွာ အမွန္တစ္ကယ္ မ်က္ႏွာရဖို႔ ခ်ိဳးဖဲ့၍ ေ၀မွ်ေသာ အသက္တာျဖင့္ ေနထုိင္သြားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရင္း -

    "သင္မူကား တိုးတက္ ရမည္၊ ငါမူကား ဆုတ္ယုတ္ရမည္"ဆိုေသာ သမၼာတရား အလင္းစကား အတိုင္းေပးဆပ္ ဆက္ကပ္သြားၾကပါစို႔။

            ေမသစၥာ (F.S.A.G)

Read More...

Saturday, November 9, 2013

ကမၻာ့သာသနာ ျပန္႔ပြားေရး တနဂၤေႏြေန႔

    “သင္တို႔အေပၚသို႔ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္ သက္ေရာက္ေသာ အခါ၌ သင္တို႔သည္ တန္ခိုးကို ခံယူရလိမ့္မည္။ ထိုအခါ သင္သည္ ေဂ်႐ုဇလင္ၿမိဳ႕၊ ယုဒျပည္တစ္ျပည္လံုးႏွင့္ ဆာမာရီျပည္မွ စ၍ ကမၻာေျမႀကီး အစြန္အဖ်ားတိုင္ေအာင္ ငါ၏ အေၾကာင္းကို သက္ေသခံသူမ်ား ျဖစ္ၾကလိမ့္မည္။ ”

    ခရစ္သကၠရာဇ္၂၀၀၀ေက်ာ္မွာ ခရစ္ေတာ္က ေကာင္းကင္ဘံု မတက္ခင္ တမန္ေတာ္ႀကီးမ်ားကို ေျပာခဲ့တဲ့ အထက္က စကားေတြကို ဒီေန႔ အသင္းေတာ္တစ္ခုလံုးအား ေလးေလးနက္နက္ ထပ္မံေျပာ ဆိုေနပါတယ္။ ဒီစကားလံုးေတြထဲမွာ ခရစ္ယာန္အျဖစ္ ေခၚေတာ္မူျခင္းရဲ႕ သေဘာတရား၊ အဆီအႏွစ္ အေၾကာင္းအရာေတြ အားလံုး ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ တကယ္တမ္း ခရစ္ယာန္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ။ ရွင္ေပါလူး ဖိလိပၸိၾသ၀ါဒစာ (၃း၁၂)မွာဆိုထားတဲ့ အတိုင္း Aperson "Captured" by Christ  လို႔ေျပာတဲ့ ခရစ္ေတာ္၏ ကိုင္ဖမ္းေတာ္မူျခင္းကို ခံရသူလို႔ အဓိပၸာယ္ရိွပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားအရ ကမၻာဆံုး ထိေအာင္ ခရစ္ေတာ္ကို သိရိွၾကၿပီး လူတိုင္းက ခရစ္ေတာ္ကို ခ်စ္ေအာင္ သိေအာင္ ျပဳလုပ္ရန္ ခရစ္ယာန္ေတြက စိတ္ေစာလ်က္ ရိွေနပါတယ္။

    ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ သက္ေသခံမ်ားျဖစ္ဖို႔ သာသနာျပဳမ်ားျဖစ္ဖို႔ ယံုၾကည္ျခင္းတရားက ဖိအားေပး ေစလႊတ္လ်က္ ရိွပါတယ္။ ဒီလို မိမိတို႔ရဲ႕ ဘုရားကို သက္ေသခံဖို႔ ဆႏၵ မရိွဘူး။ ယံုၾကည္ျခင္းက
ဖိအားမေပးဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ယံုၾကည္ျခင္းဟာ မျပည့္စံုေသးပဲ အေပၚယံသာ ရိွေနပါေသးတယ္။ မရင့္က်က္ ေသးဘူးလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒီသေဘာတရားအရ ခရစ္ယာန္ေတြဟာ ေနရာတကာမွာ လူတိုင္းက ခရစ္ေတာ္ ေယဇူးကို သိရိွ၊ နားလည္၊ ခ်စ္ခင္၊ လက္ခံၾကဖို႔ အတြက္ ကမၻာစြန္းတိုင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္၊ ႀကိဳးပမ္းဖို႔ ေစတနာ၊ စိတ္ေဇာ ျပည့္၀ေနတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္၏ အမႈေတာ္ကို ထမ္းေဆာင္ျခင္းဟာ ယံုၾကည္ျခင္းရဲ႕အက်ဳိးဆက္ (သို႔) ယံုၾကည္ျခင္းကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ အရာပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာ ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Mission ဟာ ခရစ္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ေပၚ ထားရိွတဲ့ သူ႔ရ႕ဲခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားနဲ႔ ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ တိက်စြာ ညႊန္ျပတဲ့အခ်က္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ အမႈေတာ္ ထမ္းေဆာင္ျခင္းဟာ အၿမဲတမ္း အတူတကြ ယွဥ္တဲြလ်က္ရိွပါတယ္။ ယံုၾကည္ျခင္း ပိုမို အားႀကီးေလ၊ ဒီယံုၾကည္ျခင္းကို သက္ေသခံဖို႔၊ ယံုၾကည္ျခင္းကို သူတပါးနဲ႔ ေ၀မွ်ဖို႔၊ ဒီယံုၾကည္ျခင္းကို သူမ်ားနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း ပိုမို ခံစားရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လို႔ တစ္ဖက္မွာလည္း ယံုၾကည္ျခင္း အားနည္းလာတယ္။ သာသနာျပဳ၊ သက္ေသခံ ေစ့ေဆာ္မႈအားကလည္း ေလ်ာ့နည္းလာၿပီး သက္ေသခံဖို႔ အရည္အခ်င္းေတြ အားနည္းလာပါတယ္။ အသင္းေတာ္ရဲ႕ သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သာသနာျပဳျခင္းမွာ ခြန္အား၊ စိတ္အားထက္သန္မႈ ေလ်ာ့နည္းလာတာဟာ ယံုၾကည္ျခင္းမွာ အားနည္းျခင္းရဲ႕ လကၡဏာတစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားဟာလည္း “ယံုၾကည္ျခင္းတရားသည္ သူတစ္ပါးအား ေပးကမ္းေသာ အခ်ိန္ အားႀကီး ထက္သန္လာသည္” ဆိုတဲ့ ခံယူ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မရိွလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

    ခရစ္ေတာ္ကို သက္ေသခံျခင္း ၊ ေႂကြးေၾကာ္ ေဟာေျပာျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စိတ္အား ထက္သန္မႈ အသစ္ေတြ ရရွိလာၿပီး ဘုရားတရားရိွစြာ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္စြာ ဘယ္လိုေနထိုင္၊ အသက္ရွင္ရမလဲ ဆိုတာ ေတြ႕ရိွလာရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယံုၾကည္ျခင္း ယိမ္းယိုင္ ပ်က္စီးမႈေတြကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး ကာကြယ္ေဆးကေတာ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အမႈေတာ္ကို ေဆာင္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ သာသနာျပဳ၊ သက္ေသခံျခင္းလုပ္ငန္းကို မိမိကိုယ္ မိမိပူေဇာ္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ဦး တစ္ေယာက္စီဟာ မိမိရဲ႕ လက္ရိွ ဘ၀ကို ခိုင္ခံ့ လာေစပါတယ္။ သက္ေသမခံရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ စစ္မွန္ေသာ ခရစ္ယာန္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကိုလည္း ျပည့္၀စြာ နားလည္ လာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

    ခရစ္ယာန္တိုင္းဟာ ေဆးေၾကာျခင္း မဂၤလာအားျဖင့္ အသင္းေတာ္ထဲမွာ ပါ၀င္လာၿပီး သက္ေသခံဖို႔ သာသနာျပန္႔ပြားေစဖို႔ လုပ္ေဆာင္ရန္ ေခၚေတာ္မူျခင္း ခံရပါတယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈကို ခံရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ျပတ္သားတဲ့ အမိန္႔ေတာ္ အခြင့္ထူး တစ္ရပ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူသား တစ္ဦး တစ္ေယာက္စီတိုင္းရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္းအတြက္ ဘုရားသခင္က သူနဲ႔ အတူ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖိတ္ေခၚခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဧဖက္ ၃း၁၈ မွာ “ကိုယ္ေတာ္သည္ ခရစ္ေတာ္၏ အတိုင္းမသိ ႂကြယ္၀ ခ်မ္းသာျခင္းဆိုင္ရာ သတင္းေကာင္းကို လူမ်ဳိးျခားတို႔အား ေဟာေျပာ ေၾကျငာရန္ႏွင့္ ထာ၀ရဘုရား၏ နက္နဲေသာ
အၾကံအစည္ေတာ္သည္ မည္သို႔ အေကာင္အထည္ ေပၚလာမည္ကို လူအေပါင္းတုိ႔အား ရွင္းလင္း ေဖာ္ျပရန္ အခြင့္ထူးကို ေပးသနားေတာ္မူသည္” လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ဒီအခြင့္ထူးကို ရယူ ပိုင္ဆိုင္ထားေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ေဆးေၾကာျခင္း ခံၿပီးသားသူေတြဆီမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚလြင္ေနရမယ့္ ခရစ္ေတာ္ သက္ရိွ ထင္ရွား လႈပ္ရွား ပါ၀င္ေနေသာ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ အေတြ႕အၾကံဳ 'Joyful experience of a living presence' ကို သူတစ္ပါးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးဖို႔၊ သူတစ္ပါးအား ေတြ႕ျမင္ေစဖို႔ သာသနာ ျပန္႔ပြားေရး တနဂၤေႏြက သတိေပးလွ်က္ ရိွေနပါတယ္။ ဒီလူေတြရဲ႕ ေနပံု ထိုင္ပံု၊ ျပဳမူ ေျပာဆိုပံုေတြကို ၾကည့္ၿပီး သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို အသက္ရွင္ ေနထိုင္ၾကတာလဲ။ သူတို႔က ဘယ္သူေတြလဲ စသည္ျဖင့္ မေမး မေနႏိုင္ေအာင္ကို ေမးခြန္းထုတ္ၾကဖို႔ ဆြေပးေနတဲ့ ပံုစံမ်ဳိး၊ အသက္ရွင္ က်င့္ၾကံဖို႔ ျဖစ္ေနရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္စီရဲ႕ တာ၀န္က တပါးသူအား အလင္းေပးေနသည့္ (သို႔) ပံုစံ နမူနာေပးေနသည့္ (သို႔) သူတစ္ပါး အတုခိုးခ်င္မည့္ ဘ၀အသက္တာမ်ဳိးနဲ႔ ေနထိုင္ အသက္ရွင္ဖို႔၊ သက္ေသခံဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ (Redemptions Mission 26) ေဖာ္ျပခဲ့သလို ဘုရားသခင္ကို ဆက္ကပ္ ပူေဇာ္မႈရိွရင္ ခရစ္ေတာ္အတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔တဲ့ လူငယ္ ေမာင္မယ္မ်ားဟာလည္း သူေတာ္စင္ ရဟန္း၊ ကိုရင္၊ သီလရွင္ေဘာင္သို႔ သာသနာျပဳဖို႔အတြက္ ေခၚေတာ္မူျခင္းမွာ မ်ားျပားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူငယ္ေတြဟာ ခရစ္ေတာ္အတြက္ မိမိအသက္ကိုပင္ စြန္႔ဖို႔ အဆင္သင့္ ရိွေနၾကပါလိမ့္မယ္။ ခရစ္ေတာ္က “ငါ့အတြက္ႏွင့္ ငါ၏ ႏႈတ္ကပတ္ တရားေတာ္အတြက္ အသက္ဆံုး႐ံႈးရသူသည္ မိမိ၏ အသက္ကို ကယ္ဆယ္လိမ့္မည္” လို႔ ႁမြတ္ဆိုထားေၾကာင္း မာကု ၈း၃၅ မွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ရဟန္းမင္းႀကီးက ကမၻာ့ သာသနာ့ခရီးစဥ္ လွည့္လည္တဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ (ေယာဟန္ ၄း၃၅) က ေဖာ္ျပထားတဲ့ အတိုင္း  ရိတ္သိမ္းလြန္ သီးႏွံတို႔ သည္ မွည့္၀င္းလွ်က္ရိွေနတာကို ျမင္ရေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလည္း ရိတ္သိမ္းမယ့္ သာသနာ အမႈေတာ္ကို ထမ္းေဆာင္မယ့္ လူေတြဟာ နည္းပါးလွေၾကာင္းလည္း ေနရာတကာမွာ ၾကားသိ ေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေန႔ သာသနာျပန္႔ပြားေရး တနဂၤေႏြေန႔ဟာ အဓိပၸာယ္ရိွတဲ့ေန႔ ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ မိသားစုေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြၾကားမွာ သူေတာ္စင္ေဘာင္သို႔ ေခၚေတာ္မူ ျခင္းရေအာင္ ဆုေတာင္းဖို႔နဲ႔ သူေတာ္စင္ေဘာင္၀င္ဖို႔ မ်ဳိးေစ့ရိွတဲ့ ေနရာေတြမွာ ႀကီးထြား ရင့္သန္ေအာင္ ျပဳစုေပးဖို႕ အေျခအေနကို ဖန္တီးၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ခရစ္ယာန္ တစ္ဦးအျဖစ္ အေျခအေနနဲ႔ သက္ေသခံျခင္းဟာ ဖယ္ရွားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ ဒုကၡ အခက္အခဲ ဆိုတဲ့ ကားတိုင္ေတာ္ ပါ၀င္ေနျခင္းအားျဖင့္ သိသာ ထင္ရွားလွ်က္ ရိွပါတယ္။ ဒုကၡ အခက္အခဲ၊ အေႏွာက္အယွက္ မရိွဘဲနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ သက္ေသခံျခင္း မရိွႏိုင္ပါဘူး။ “ငါ့တပည့္ ျဖစ္လိုသူသည္ ကိုယ္က်ဳိးကို စြန္႔ရမည္။ ကိုယ္႔ လက္၀ါးကားတိုင္ကို ေန႔စဥ္ ထမ္း၍ ငါ့ေနာက္သို႔ လုိက္ရမည္” လို႔ (လုကာ ၉း ၂၃)မွာ ဆိုထားတဲ့အတိုင္း ခရစ္ေတာ္ ေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့ သူအတြက္ ဒုကၡအခက္အခဲ၊ ဆင္းရဲျခင္းဆိုတဲ့ ကားတိုင္ကို ေရွာင္ကြင္းလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။  ဘုရားသခင္နဲ႔ ခရစ္ေတာ္ကို သက္ေသခံတဲ့ သူတိုင္းဟာ ဟိုးတမန္ေတာ္ႀကီးေတြက စတင္ၿပီး ခရစ္ေတာ္အတြက္ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းကို ေတြ႕ၾကံဳ ခံစားရပါတယ္။ ေလာကသားတို႔သည္ ငါ့ကို ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကလွ်င္ သင္တို႔ကိုလည္း ညႇင္းပန္းၾကလိမ့္မည္လို႔ (ေယာဟန္ ၁၅း၂၀) မွာ ဆိုခဲ့ပါတယ္။  ဒါဟာ ခရစ္ေတာ္က သူ႕ေနာက္လိုက္ တစ္ဦးစီတိုင္းကို ေပးတဲ့ အေမြေတာ္ျဖစ္လို႔ အားလံုးက လက္ခံကာ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရပါမယ္။ ကာလ၀ါရီဟာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းကို ပို႕ေဆာင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာလမ္း ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒီေန႔ ခရစ္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္စီကို ေမးေနပါတယ္။ သင္သည္ ငါ၏ သက္ေသခံျဖစ္မလား။ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေတြကိုလည္း မိမိကိုယ္မိမိ ေမးျမန္းဖို႔ ဖိတ္ေခၚေနပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ ေတာင္းဆိုေနတဲ့ သက္ေသခံျခင္းမ်ဳိးနဲ႔ ကမၻာႀကီးကို သက္ေသခံ ေနရဲ႕လား။ ငါ့မွာ တည္ၿငိမ္အားႀကီးၿပီး၊ ၀မ္းသာ ၀မ္းေျမာက္မႈနဲ႔ ျပည့္၀တဲ့ ယံုၾကည္ျခင္းမ်ဳိး ရိွရဲ႕လား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ငါဟာ တရားေတာ္အတိုင္း မေနထိုင္ဘဲ လြယ္လြယ္ကူကူ အေလွ်ာ့ေပးၿပီး ေနရာအလိုက္ အေရာင္ေျပာင္းေနလို႔ ပံုပ်က္ ပန္းပ်က္ျဖစ္ကာ ေမာပန္း ႏြမ္းလ်ေနတဲ့ ခရစ္ယာန္တစ္ဦးလို ျဖစ္ေနသလား။  အသင္းေတာ္အေနျဖင့္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ျခင္းကို အေလးအနက္ထားလ်က္ သက္ေသခံ သာသနာျပဳျခင္းအတြက္ လိုအပ္သမွ်ကို ေဆာင္ရြက္ရန္ ရွာၾကံလ်က္ရိွပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းမင္းႀကီးက “စစ္မွန္ေသာ သာသနာျပဳ၊ သက္ေသခံသည္ သန္႔ရွင္းသူ ရဟႏၲာ ျဖစ္၏။ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္မႈကို အသက္တာအား အမွန္တကယ္ ဆက္ကပ္ လိုက္ေလွ်ာက္မွသာလွ်င္ မွန္ကန္တဲ့ သက္ေသခံ၊ သန္႔ရွင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုကေတာ့ သက္ေသခံေတြ၊ ခရစ္ယာန္ေတြ အဖြဲ႔ အစည္း ၾကားမွာ New endeavour for holiness လို႔ ေျပာတဲ့ သန္႔ရွင္း မြန္ျမတ္ေစေရးအတြက္ စိတ္ထက္သန္မႈကို ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ အားသစ္ေလာင္းကာ အားေပးဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္” လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။

    ခရစ္ေတာ္ လူသားေတြကို ကယ္တင္ျခင္း ေက်းဇူးေပးခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ကို၀င္ဖို႔ နီးကပ္လာတာနဲ႔အမွ် ဘုရားသခင္ကလည္း ခရစ္ယာန္သာသနာအတြက္ ေနာက္ေထာင္စုႏွစ္ဦး အစအတြက္ ျပင္ဆင္လ်က္ ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကယ္တင္ျခင္းလုပ္ငန္းမွာ ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ပူးေပါင္း ပါ၀င္ လုပ္ေဆာင္ရင္း မိမိရဲ႕ ခရစ္ယာန္ ဘ၀သက္တာကို အရိွန္အဟုန္ျဖင့္ စိတ္အား ထက္သန္စြာ မိမိရဲ႕ ဘာသာတရားအတိုင္း ေနထိုင္ က်င့္ၾကံရပါမယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား အားလံုး သာသနာ့အက်ဳိးကို သယ္ပိုးေနၾကသူမ်ား အားလံုး အမိမယ္ေတာ္ရဲ႕ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ေက်းဇူးေတာ္မ်ား ခံစားရဖို႔ ဆုေတာင္းရင္း မိမိရဲ႕ ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာကို ေပးလိုက္ေၾကာင္း ရဟန္းမင္းႀကီးက မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးလည္း World Mission Sunday လို႔ေခၚတဲ့ ကမၻာ့သာသနာ ျပန္႔ပြားေရး တနဂၤေႏြမွာ ဘုရားတရား သြန္သင္ခ်က္အတိုင္း ေကာင္းမြန္စြာ ေနထိုင္အသက္ရွင္ျခင္းအားျဖင့္ သူတစ္ပါးအား မွန္ကန္သည့္ သက္ေသခံႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားၾကပါစို႔။
R.V.A ထုတ္လႊင့္ခ်က္မွ

Read More...

Thursday, November 7, 2013

က႐ုဏာရွင္


ၾကမ္းတမ္းေ၀ဒနာ     ခံစားမႈမ်ားအား
ေႏြးေထြးေမတၱာ     က႐ုဏာမ်ားႏွင့္
ျပဳစုယုယ    ေစာင့္ေရွာက္ေသာ္လည္း
တစ္ခ်က္မညိႇဳး        ရင္မွာပ်ိဳးသည့္
ပန္းမ်ားသဖြယ္    ႏွလံုးသား၀ယ္
စြဲၿမဲမွတ္ယူ    ေပးဆပ္ေနသူ
အို . . . . က႐ုဏာရွင္ေလး

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အိပ္ပ်က္ခဲ့လည္း
မညည္းမညဴ    ငါမကူလွ်င္
သူသာခံစား    ေ၀ဒနာမ်ားအား
စိတ္ထဲမွာထား    ေမတၱာတရားနဲ႔
အၿပံဳးမပ်က္    အၿပံဳးပန္းမ်ားဆင္ေလသူ
အို . . . . က႐ုဏာရွင္ေလး

သင္ႏွင့္အတူ    သင့္ႏွလံုးသားအား
ေလာကအလွ    ထြက္သစ္စ
ေနမင္းတစ္စင္း လတစ္စင္းကဲ့သို႔
ေလးစားဂုဏ္ယူအားက်သူမ်ား
အားေပးလ်က္ပါ ႀကိဳးစားပါ
အို . . . . က႐ုဏာရွင္ေလး။    ။

စန္းယုပိုင္(ဟသၤာတ)

မွတ္ခ်က္။        ။ ေ၀ဒနာခံစားသူမ်ားအား ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားႏွင့္ သူနာျပဳဆရာမ၊ ဆရာမမ်ားအား ဂုဏ္ျပဳအားေပးျခင္းျဖင့္ -

Read More...

Monday, November 4, 2013

ေႂကြလြင့္ေလေသာ ေငြၾကယ္ပြင့္သို႔ တမ္းခ်င္း

    ကိုယ္ေတာ္ရွင္ေပးေသာ ၀ိညာဥ္အား ကိုယ္ေတာ္ရွင္ ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ေလေသာ အျဖစ္သည္ ထူးၿပီးအဆန္း မဟုတ္ေသာ္လည္း တန္ဖိုးရိွေသာ ေလာက လူသားတစ္ဦး ဆံုး႐ံႈးသြားျခင္းသည္ တန္ဖိုး ထားေသာ က်န္ရစ္သူမ်ားအတြက္မူ အစားထိုး၍ မရေလေသာ ဆံုး႐ံႈးမႈတစ္ခု ျဖစ္ေပသည္။ “သင္သည္ ေျမမႈန္႔မွလာ၍ ေျမမႈန္႔သို႔ ျပန္သြားရမည္။ ”ဟု အစဦးကပင္ ကိုယ္ေတာ္ဗ်ာဒိတ္ရိွေသာ္လည္း ေႂကြလြင့္ပန္း ပြင့္တိုင္းအတြက္ သူ ခိုနားဖူးေသာ ေျမႀကီး၊ သူအလွ ဆင္ဖူးေသာ ေကာင္းကင္ ၊ သူ၀တ္ရည္ ေပးဖူးေသာ လိပ္ျပာမ်ားမွ ထာ၀စဥ္ အမွတ္ရေနမည္မွာ အမွန္တရားတစ္ခုပင္ ျဖစ္ေပသည္။

    ေလာကကမၻာထဲတြင္ လူသားတစ္ဦးအျဖစ္ ေမြးဖြားလာရန္သည္ပင္ အလြန္ပင္ ခက္ခဲေသာ
ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေပသည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ကိုယ္ေတာ္ရွင္ ေပးသနားေသာ လက္ေဆာင္မြန္ကို ရရိွရန္သည္ မလြယ္ေသာအရာ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုနက္နဲလွစြာေသာ လက္ေဆာင္မြန္ လူသားေလး ရရိွခဲ့ျပန္လည္ ျမင့္ျမတ္သန္႔စင္ေသာ ရဟန္းရွင္တစ္ပါးအျဖစ္ ေခၚေတာ္မူျခင္း ရရိွရန္သာ၍ပင္ ခက္ခဲေသာ အရာျဖစ္ေပသည္။ သားေပါင္းတစ္ေထာင္တြင္ တစ္ပါး (သို႔) တစ္ေသာင္းတြင္ပင္ တစ္ပါး မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ရဟန္းေဘာင္ တနည္းသူေတာ္ စင္ေဘာင္သို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ လူငယ္မ်ားစြာထဲမွ တစ္ပါးျဖစ္ရန္ ကိုယ္ေတာ္ေခၚမွ ပလႅင္ေရႊနန္းထက္မွာ အဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေသာ တစ္ပြင့္ပန္းေလး ႏွစ္ပြင့္မၾကာေသာ မျခားေသာ ကာလေလးအတြင္း ေႂကြလြင့္သြားျခင္းမွာ သာသနာအတြက္ အလြန္နစ္နာေသာ ေျဖမေျပႏိုင္ေသာ ဆံုး႐ံႈးမႈပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
    လူေလာကတြင္ ေနထိုင္ရွင္သန္ေနေသာ လူသား အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ကိုယ္ေတာ္ရွင္ ေပးသနားေတာ္မူေသာ အသက္၀ိညာဥ္ႏွင့္ ကိုယ္ခႏၶာအား တန္ဖိုး မထားတတ္ၾကေပ။ ရွင္သန္ေနထိုင္ေနစဥ္၌ ကိုယ္ ကာယအတြက္ ဉာဏ္သံုး၍ က်ုန္းမာရန္ မေနတတ္႐ံု မွ်မက ၀ိညာဥ္အား တန္ဖိုးရိွစြာ ေကာင္းကင္ေရႊျပည္သို႔ ေမွ်ာ္မွန္း၍ ဂ႐ုမစိုက္ၾကေပ။ က်န္းမာေရး ကုိယ္ခႏၶာႏွင့္ ၀ိညာဥ္ဆံုး႐ႈံုးမွသာ မည္သို႔ျပဳရမွန္း မသိျဖစ္တတ္ၾကေပသည္။ ထိုသို႔ေသာ လူမ်ားစြာထဲမွ ထူးျခားလွစြာေသာ ကိုယ္ေတာ္ေပးသည့္ ကာယႏွင့္၀ိညာဥ္ အတြက္ ေသလြန္ခါနီးအထိ အ႐ံႈးမေပး တိုက္ပြဲ၀င္ ေစာင့္ေရွာက္သြားေသာ ပန္းတစ္ပြင့္ ရိွခဲ့ေလသည္။ ေ၀ဒနာကို အားတင္း၍ ကိုယ္ေတာ္ေပးသနားခဲ့ေသာ ကာယႏွင့္ ၀ိညာဥ္ႏွစ္ပါးအား ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ အားမေလွ်ာ့ အၿပံဳးမပ်က္ သာသနာအတြက္ ထမ္းေဆာင္ရအံုးမည့္ တာ၀န္မ်ား ေျပာဆိုကာ ဇြဲတင္းရွာေသာ ပန္းတစ္ပြင့္ျဖစ္ေပသည္။ ေရာဂါဒဏ္ကို စတင္ ခံစားရေသာ အခ်ိန္မွစ၍ ေသဆံုးခ်ိန္တိုင္ေအာင္ ထို ပန္းပြင့္ေလးနားေန ညႇိဳးႏြမ္းေနျခင္း မျမင္ရခဲ့ဘူးေပ။ က်န္းမာေနသူမ်ားထက္ပင္ ရႊင္လန္းစြာ ရဟန္းတစ္ပါး၏ ေဆာင္ရြက္ဖြယ္ ကိစၥတာ၀န္မ်ား ထမ္းေဆာင္ ေနသည္သာ ျမင္ရေပသည္။ ေရရွည္ စီမံကိန္းမ်ားကိုပင္ အစီအစဥ္ဆြဲကာ ေရာဂါကိုေမ့၍ အစဥ္တလႈပ္လႈပ္ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ေပသည္။ ေခတၱတည္းခိုေနေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကိုပင္ ေနထိုင္ မေကာင္းေသာ္လည္း သာယာလွပစြာျဖင့္ ဂ်ဳဗလီပြဲေတာ္ႀကီးအား ႀကိဳဆိုႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေသးသည္။ ထိုၿမိဳ႕ေလးရိွ ေက်ာင္းခြဲေလးသို႔လည္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ တတ္ႏိုင္ေသာ ခြန္အားေလးျဖင့္ပင္ လာေရာက္ တရားေရေအး တိုက္ေကၽြးခဲ့ေပေသးသည္။ ေ၀ဒနာ၏ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္အား တန္ဖိုးရိွေသာ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္၍ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ တြန္းလွန္ေနခဲ့ေပသည္။

    ထိုပန္းပြင့္ေလးသည္ ကိုယ္ေတာ္ေခၚရန္ ႏွစ္ရက္သာလိုေသာ အခ်ိန္၌ပင္ ေသျခင္းကို က်ားကန္၍ ထိုၿမိဳ႕ေလးမွ ဘုရားေက်ာင္းေလးသို႔ တရားလာေရာက္ ေဟာမည္ဟုပင္ ေျပာေနခဲ့ေပသည္။ သာသနာ့တာ၀န္မ်ား တစ္နည္း ကိုယ္ေတာ္ရွင္၏ လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ ကိစၥမ်ားအား ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရန္သာ အားသန္ေနခဲ့ေပသည္။

    “ရိတ္သိမ္းရန္ မ်ားစြာရိွ၏၊ သို႔ေသာ္ ရိတ္သိမ္းမည့္သူ နည္းလွ၏”ဟု ကိုယ္ေတာ္ မိန္႔ေတာ္မူသည့္အတိုင္း ရိတ္သိမ္းသူ နည္းလွသည့္ထဲမွ တာ၀န္ေက်လွေသာ ကိုယ္ေတာ္၏ သားေကာင္တစ္ပါး ဆံုး႐ံႈးျခင္းမွာ မ်ားစြာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ ေကာင္းလွေပသည္။ ထိုပန္းပြင့္ေလးသည္ ေရာဂါ မခံစားရခင္ကပင္လွ်င္ ကိုယ္ေတာ္၏ သားေကာင္တစ္ပါးပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ကိုယ္ေတာ္ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ေသာ စကားအတိုင္းပင္ ေက်ာင္းအုပ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္ခဲ့စဥ္ကလည္း ေနစရာမရိွ သူအား နားခိုစရာေပး၍ စားစရာမရိွသူအားလည္း ေအာက္ေျခအထိ ၾကည့္၍ ေကၽြးေမြးခဲ့သူတစ္ပါး ျဖစ္ေပသည္။

    ေႂကြလြင့္ ပန္းပြင့္ေလးအေၾကာင္းမ်ားအား တသသေျပာဆို ခ်ီးမြမ္းမည္ဆိုပါက အာကာကို စာရြက္လုပ္၍ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားကို မွင္ေဖ်ာ္ေရးလွ်င္ပင္ ၿပီးဆံုးမည္ မထင္ပါ။ ပန္းပြင့္ေလး၏ တန္ဖိုး၊ ေက်းဇူးကို သိတတ္သူတိုင္း အေနျဖင့္ သူအသက္ရွင္စဥ္ ျပသ သြားေသာ ရွင္သန္ေနထိုင္မႈမ်ား သူတန္ဖိုးထား ျပသသြားေသာ ကိုယ္ကာယႏွင့္ ၀ိညာဥ္အား အက်ဳိးရိွစြာ အသံုးခ်ေနထိုင္သြားမႈမ်ားအား အတုယူ၍ ကိုယ္ေတာ္ရွင္အား ေက်းဇူးဆပ္၍ ခရစ္ေတာ္၏ သားေကာင္း သမီးမြန္မ်ားအျဖစ္ ေနထိုင္ကာ ထိုပလႅင္ေရႊနန္းထက္မွ တစ္ပြင့္ပန္း (သို႔) ျမင့္ျမတ္သန္႔စင္ ရဟန္းရွင္ေတာ္ အတြက္ ဆုေတာင္းေပးသြားသင့္သည္ဟု အႀကံျပဳ ေရးသား၍ အနည္းငယ္ပင္ ထိုပန္းပြင့္ေလးအား ေက်းဇူး ဆပ္လိုက္မိပါေတာ့သည္။

    ေက်းဇူးရွင္ အဖဘုန္းေတာ္ႀကီး Rev:Fr. ဦးစိုးလြင္ႏွင့္ Rev:Fr.ဦးေမာင္နီတို႔အား ရည္ညႊန္းပါသည္။
                       ခိုင္ကိုကို

Read More...

Saturday, November 2, 2013

ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္ျခင္း

    ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ဘယ္ၿမိဳ႕၊ ဘယ္ရြာ၊ ဘယ္ေတာ၊ ဘယ္ေတာင္သို႔ေရာက္ေရာက္ သတိျပဳၾကည့္ တတ္မယ္ဆိုပါလွ်င္ ၀ိပႆနာတရားစခန္း၊ ဖားေအာက္ တရားစခန္း၊ မဟာစည္ရိပ္သာ၊ မိုးကုတ္ရိပ္သာစသျဖင့္ ေတာအုပ္အုပ္၊ ေတာင္ညိဳ႕ညိဳ႕ေအာက္တြင္ ဗုဒၶဘာသာ တရားစခန္းမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ ရပါလိမ့္မည္။ “တရားထိုင္ျခင္း (သို႔မဟုတ္) ကမၼဌာန္းထိုင္ျခင္း”သည္ ျမန္မာျပည္မွာသာမက ကမၻာ့အေရွ႕တိုင္းသားတို႔၏ ႐ိုးရာဓေလ့ဟု
ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ အာရွတိုက္ တစ္၀ွမ္း အထူး ထင္ရွားလွပါသည္။ အေနာက္တိုင္း ျပည္မ်ားမွ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ ႐ုပ္၀ါဒ လႊမ္းမိုးမႈ၊ ဘာသာတရား အႏွစ္သာရမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႕မႈ နည္းပါးျခင္း၊ ၾသတၱပၸတရားမ်ား ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္ျခင္း မ်ားေၾကာင့္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္၏ ႐ိုးရာတစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနသည့္ အသက္မဲ့ဓေလ့ (Culture of Dead) ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ေမ်ာပါလုိ႔ ေနၾကပါသည္။ အသက္မဲ့စ႐ိုက္ ေရစီးေၾကာင္း တိုက္စားမႈကို အထူးခံရသည့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ တိုင္းႏိုင္ငံမ်ားမွ လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူတုိ႔ အဆိုတကယ့္ အမွန္တရား (Real, Reality)၊ လူ႔တန္ဖိုး (Value)ႏွင့္ စိတ္တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းမႈကို ရွာေတြ႕ဖို႔ဆိုတာ အေရွ႕တိုင္းႏိုင္ငံမ်ားဆီသို႔ ေျခဦး လွည့္ေနၾကပါသည္။ တရားထိုင္ျခင္း၊ ကမၼာဌာန္းထိုင္ျခင္းမ်ားမွာ စူးစမ္း ခ်ဥ္းကပ္ေနၾကပါသည္။ “ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ တရားထိုင္ျခင္း ဆိုတာ ရွိသလား” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ စကားလက္ဆံု က်မိတိုင္း ၾကားရၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ “ဗုဒၶဘာသာ တရားစခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တရားထိုင္ရင္ အျပစ္ျဖစ္ပါလား။” “ကၽြန္မတို႔ ဘာသာမွာ တရားထိုင္ျခင္း ဆိုတာကို တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး” အစရွိသည့္ ျမန္မာ ကက္သလစ္ဘာသာ၀င္တုိ႔၏ အေမးမ်ားႏွင့္ မွတ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ၾကားေနက် ျဖစ္ပါသည္။

    ျမန္မာ ကက္သလစ္ ဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမိ၊ အဖ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ၊ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္၊ ေက်ာင္းတက္ေဖာ္ ေက်ာင္းတက္ဖက္မ်ားႏွင့္ တေလးတစား၊ ရင္းႏွီး ေဖာ္ေရြစြာ ေနထိုင္ၾကေလ့ ရွိသည့္ အားေလ်ာ္စြာ၊ ကိုယ္တုိင္၀င္ မထိုင္ဖူးေပသည့္ တရားထိုင္ျခင္း၊ ကမၼဌာန္းထိုင္ျခင္း
ဆိုသည္တို႔ႏွင့္ေတာ့ မစိမ္းပါ။ ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္ျခင္းဆိုတာကို တစ္ခါမွ မၾကားဖူး၊ မျမင္ဖူးၾကေပသည့္ အာနာပါန ကမၼဌာန္း၊ ၀ိပႆနာ ကမၼဌာန္းဆိုသည္တို႔ႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးေနၿပီးျဖစ္၏။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေယာက္ တရားစခန္းက ျပန္လာတာေတြ႕ရတိုင္း တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းလာတာကို သတိျပဳ မိေနခဲ့ၾက၏။ “သည္ႏွစ္ သႀကၤန္မွာ ဟိုမင္းသား၊ ဟိုမင္းသမီးေတာ့ျဖင့္ တရား စခန္း၀င္ၿပီး တရားအားထုတ္မလို႔တဲ့” ဆိုသည္မ်ိဳးကိုလည္း ဂ်ာနယ္မ်ားမွာ ဖတ္မိ ေနတတ္ၿမဲျဖစ္၏။ သည္လိုႏွင့္ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေသာ ျမန္မာကက္သလစ္ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္မ်ားက တရားစခန္းဆိုတာကို အားက်လာၾကပါသည္။ တရားထိုင္ျခင္းဆိုတာကို ျမည္းစမ္း အားထုတ္ၾကည့္ခ်င္ လာၾကပါသည္။ အျပစ္ ျဖစ္မလားမသိဘူးဟုလည္း ေတြးပူ ေနၾကျပန္ပါသည္။ ဒုတိယဗာတီကန္ အစည္းအေ၀းႀကီး အၿပီး (၁၉၆၀)ျပည့္ လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္ သာသနာ့ အဆံုးအမ စာခၽြန္ေတာ္မ်ားမွာေရာ၊ ကက္သလစ္ဘာသာ လက္စြဲက်မ္း (CCC) မွာပါ မက်န္ သီလေဆာက္တည္ဖို႔ႏွင့္ ခရစ္ယာန္ အသက္တာရွင္သန္ေစဖို႔အတြက္ ဆိုပါလွ်င္ “တရားထိုင္ဖို႔(Meditation or Contemplation)” လိုအပ္ေၾကာင္း သင္ၾကား ေပးလာခဲ့ပါသည္။

    “ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္ျခင္း ဆိုတာရွိလား။ ဘယ္လိုမ်ိဳးပါလိမ့္။ ရွိတယ္ဆိုရင္ ဘယ္မွာ သြားထိုင္ႏိုင္ပါလိမ့္။ ဘယ္သူမ်ား ျပသ ေပးႏိုင္မွာပါလိမ့္။” “အိမ္မႈ၊ လူမႈ၊ စားမႈ၊ ေနမႈမ်ားႏွင့္ ေန႔စဥ္လံုးပန္းရင္း ကုန္ခမ္း စျပဳေနတဲ့ ငါ့ရဲ႕ အင္အားေတြ၊ စိတ္ စြမ္းအားေတြ၊ ယံုၾကည္စိတ္၊ ၾကည္ညိဳစိတ္ေတြ အားျပန္ျပည့္လာေအာင္ တစ္ရက္စ၊ ႏွစ္ရက္စ နားနားေနေန ေအးေအး လူလူ တရားအားထုတ္ဖို႔ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေက်ာင္း၊ ဘယ္စခန္းသို႔ သြားႏိုင္ပါလိမ့္ မလဲေနာ္။ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ခရစ္ယာန္တရားစခန္းဆိုတာ ရွိေနၿပီလား။ သိခ်င္လိုက္တာ။ သြားခ်င္လိုက္တာ။” အစရွိသည့္ စိတ္ကူးမ်ားျဖင့္ ဗ်ာမ်ား ေနၾကရသည့္ ျမန္မာခရစ္ယာန္ အေျမာက္အမ်ားကို ခုလိုေခတ္ႀကီးမွာ ထူးၿပီး ရွာေဖြဖို႔လိုမည္ မထင္ေတာ့ပါ။ ဤအေျခအေနမ်ားကို ရိပ္စားမိေသာ ရန္ကုန္၊မႏၲေလး၊ ေတာင္ႀကီးကက္သလစ္ သာသနာပိုင္ခ်ဳပ္ သံုးပါး၏ ဖိတ္ေခၚခ်က္အရ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္သူမ်ားအဖြဲ႕၏ ဦးစီးနာယက ေဘနဒစ္တင္းရေသ့အသင္း၀င္ ရေသ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖါသာရ္ေလာရင္းဖရီးမင္း (အို၊ အက္စ္၊ ဘီ)ႏွင့္ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွ ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္အဖြဲ႕၏ ဒါ႐ိုက္တာ မစၥတာပီတာလူးတို႔ ပါ၀င္ေသာ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕သည္ ျမန္မာျပည္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ သူတို႔သည္ ၾသဂုတ္လ (၈)ရက္မွ (၁၉)ရက္ေန႔အထိ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးႏွင့္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ခရစ္ယာန္ တရားထုိင္ျခင္း အေၾကာင္းကို လွည့္လည္ ေဟာေျပာ ခဲ့ၾကပါသည္။ အမွန္တြင္ ေရွးဦး ကက္သလစ္သာသနာေတာ္တြင္ ခရစ္ယာန္တရားထိုင္ျခင္း က်င့္စဥ္ဆိုတာ ရွိခဲ့ပါသည္။ ေအဒီ ေလးရာစုခန္႔က ေပၚထြန္းခဲ့သည့္ ခရစ္ယာန္ရေသ့ ရွင္ဂၽြန္ကာဆီယာန္(John Cassian,Author of Unknowing Cloud, C.1350)၊ ကႏၲာရထြက္ ရေသ့ေတြမ်ား ျဖစ္ေသာ စိန္ဂေရေဂၚရီနာစင္ယင္၊ နိစာၿမိဳ႕သား စိန္ဂေရေဂၚရီ၊ ဒီအိုနီးဆီအုစ္ (St. Gregory of Nazianzus, St.Gregory of Nyssa, Dionysius the Areopagite) ကဲ့သို႔ေသာ အာရွတိုက္သား ရေသ့မ်ား၊ စိန္ထေရးဇား၊ ကားတိုင္ေတာ္ရဟႏၲာ စိန္ဂၽြန္း၊ ဂ်ဴလီယန္၊ စိန္အီညားစီအုစ္(St.Teresa of Avila, St.John of the Cross,Meister Eckhart, Julian of Norwich, St.Ignatius of Loyola) တို႔သည္ ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္ျခင္းကို အားထုတ္ခဲ့ၾကေသာ ရဟႏၲာႀကီးမ်ား အျဖစ္ ထင္ရွား ခဲ့ပါသည္။
 
    အလယ္ပိုင္းရာစုႏွစ္မ်ား(Middle Ages) တြင္ ခရစ္ယာန္တရားထိုင္ျခင္းဟာ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ ထြန္းကားခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ခ်ိန္ခါမွာ ေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ကြယ္လုိ႔ ေနပါသည္။ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္ေသာ ေဘေနဒစ္တင္း ရေသ့တစ္ပါးျဖစ္သည့္ ဖာသာရ္ ဂၽြန္မိန္း (Fr. John Main) သည္ (၄) ရာစုႏွစ္မ်ားက ေပၚထြန္းခဲ့ၾကသည့္ ကႏၲာရထြက္ ရေသ့ႀကီးမ်ား လက္ထက္ကတည္းက ရွိေနခဲ့သည့္ ထိုက်င့္စဥ္ကို ၁၉၆၀ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္ ဆည္းပူးကာ မိမိတို႔၏ အသက္တာမ်ား ေလးေလးနက္နက္ ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကသူမ်ားအား သင္ၾကား လမ္းညႊန္ေပးခဲ့၏။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္တြင္ ခရစ္ယာန္ တရားစခန္း တစ္ခုကို လန္ဒန္ၿမိဳ႕၌ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ၿပီး၊ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ခရစ္ယာန္တရား အားထုတ္သူမ်ား အသင္းကိုလည္း တည္ေထာင္ခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာခရစ္ယာန္မ်ားကေတာ့ ကက္သလစ္သာသနာေတာ္မွာေရာ၊ ေမြးရပ္ေျမ၏ ႐ိုးရာဓေလ့ကေနပါ “တရားထုိင္ျခင္း”ဆိုသည့္ တန္ဖိုးႀကီး အေမြအႏွစ္ႀကီးတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုဘ႑ာႀကီးက မိမိ၏ လယ္ကြင္းထဲမွာ ျမဳပ္ေနတယ္ဆိုတာကိုပဲ မသိလို႔လား၊ သည္လိုမွ မဟုတ္သိေသာ္ျငားလည္း တူးေဖာ္ဖို႔ၾကျပန္ေတာ့ ဟိုအေၾကာင္းျပ၊ သည္အေၾကာင္းျပကာ ေရာင္းစား ပစ္ေနေလေရာ့သလားလို႔ေတာင္ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနပါသည္။ ခရစ္ယာန္ ဘာသာအရ “တရားထိုင္ျခင္းဆိုသည္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ႏွလံုးသား၌ ရွိေတာ္မူေသာ ေယဇူးဘုရား ကိုယ္ေတာ္အား အာ႐ံုျပဳျခင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘုရား၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းတစ္မ်ိဳး (ဘုရားရွိခိုး ဆုေတာင္းျခင္း တစ္မ်ိဳး) ျဖစ္ပါသည္။ အင္မတန္ ႐ိုးစဥ္းေသာ က်င့္စဥ္တစ္ခုျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္စြာ သတိႏွင့္ စူးစူးစိုက္ အာ႐ံုျပဳရတာေၾကာင့္ စိတ္ႏွလံုး ၿငိမ္သက္ျခင္းႏွင့္ ဘုရားရွင္၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတာ္၊ ေယဇူးဘုရား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ခံစား ရရွိေစပါသည္။ ထိုၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ေန႔စဥ္ အသက္တာ၌ စီးဆင္းလာေသာေၾကာင့္ “စိတ္ႏွလံုး ၀ိညာဥ္၏ အသီးအပြင့္မ်ား”ျဖစ္သည့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ႏွလံုး စိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းျခင္း၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ ၾကင္နာျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ျခင္း၊ မွန္ကန္ေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္း၊ မိမိကိုယ္ကို ခ်ဳပ္တည္း ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ျခင္းတို႔ကို ခံစားရရွိ၏။”

    ဖါသာရ္ေလာရင္း၏ ေဟာေျပာခ်က္အရ ေျပာၾကည့္ရမည္ ဆိုပါလွ်င္ “တရားထိုင္ျခင္းျဖင့္ သင့္ဘ၀ႀကီးႏွင့္ သင့္ ခရစ္ယာန္ အသက္တာကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႂကြယ္၀ လာေစႏိုင္ပါသည္။ သင့္ဘ၀ အသက္တာႏွင့္ သင္လုပ္ကိုင္ရာ မွန္သမွ်ကို ခရစ္ယာန္ တရားထိုင္ျခင္းက နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ႐ုပ္လံုးေဖာ္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း တရားစထိုင္ျဖစ္ၿပီဆိုတာႏွင့္ သင္ရိပ္မိ လာပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေယဇူးဘုရား ထံေတာ္၌ အထင္အရွား ရွိေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတာ္ကို သင့္စိတ္ႏွလံုးထဲ၌ လက္ေတြ႕ စတင္ ထိသိခံစားရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဆံုေတြ႕လာသူတိုင္းက တရားထိုင္ျခင္းဟာ အဲ့သည္ေလာက္ အေရးႀကီးလွပါလားဟု လက္ခံ ယံုၾကည္လာေအာင္ အေျပာအေဟာ ေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လိုက္ ခ်င္စမ္းပါဘိ။”

(ဆက္ပါဦးမည္)
                မာကု(ဒႆန)

Read More...

Friday, November 1, 2013

မႏၱေလးကက္သလစ္သာသနာႏွင့္ ဘုရင္ဂ်ီရြာႀကီးမ်ား (အပိုင္း ၂၃)

(Fr.J.Xavier)

    ဖါသာရ္ ေဂ် ေဇးဗီးယားသည္ (၁၉၁၉) မတ္လ (၁၂)ရက္ေန႕တြင္  စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕၌  ဖြားျမင္သည္။  မိဖမ်ားမွာ ဒီမာရီယာဒါ႕စ္ႏွင္႕ ဇာေဗရီမူတာမာလ္တုိ႔ ျဖစ္သည္။  ငယ္စဥ္က မိဖမ်ားႏွႏွင့္  အတူမႏၲေလးသုိ႔  ေျပာင္းေရႊ႕လာၿပီး စိန္ပီတာေက်ာင္းတြင္  ပညာသင္သည္။ (၁၉၃၇)ခု ဧျပီလ (၁၂)ရက္ေန႕တြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၀င္သည္။ (၁၉၄၁)ခုႏွစ္တြင္ ပီနန္ ရဟန္းျဖစ္သင္တကၠသုိ႔ လ္ တက္ေရာက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၄၇) ခုႏွစ္တြင္ ကုိရင္အျဖစ္ႏွႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာသည္။ (၁၉၄၈)ခု ဇႏၷ၀ါရီလ (၁၈)ရက္ေန႔တြင္ မႏၲေလးသံ၀င္းရပ္ စိန္မုိင္ကယ္ဘုရားေက်ာင္းတြင္ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူသည္။ ရဟန္းသိကၡာခံယူၿပီးေနာက္  မေနာ္ယမံတြင္ ေခတၲေက်ာင္းထုိင္သည္။ ထုိေနာက္  ေမၿမိဳ႕ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းသား တျပည္႔မ်ားကုိ(၂)ႏွစ္ ပညာသင္ႀကားေပးခဲ႔သည္။ မႏၲေလး မေနာ္ယမံတြင္ (၈)လႀကာမွ် ထပ္မံ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၿပီးေနာက္ ေမၿမိဳ႕ စိန္ေမရီေခၚ အျပစ္မဲ႔သေႏၶယူေတာ္မူေသာ သခင္မေက်ာင္းတြင္ (၁၉၅၁)ခုႏွစ္မွ (၁၉၆၇)ခုႏွစ္အထိ ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ သာသနာအမႈေတာ္ ထမ္းရြက္ခဲ႔သည္။ ထုိႏွစ္မ်ားအတြင္း ဖါသာရ္ေဇးဗီးယားသည္ ဆင္းရဲသားမ်ား ကူညီျခင္း၊ မိဖမဲ႔ကေလးမ်ားကုိ ပညာသင္ႀကားေပးျခင္းႏွင့္ သီလရွင္မ်ားႏွႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ စိန္အာေလာရွက္ ေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။ စစ္ေဘးဒဏ္ေႀကာင့္ႏွင့္ ပ်က္စီးယုိယြင္းခဲ႔ေသာ စိန္ေမရီ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းကုိ ျပန္လည္ မြမ္းမံ ျပဳျပင္ခဲ႔သည္။

    (၁၉၆၇)ခု ဧၿပီလ (၄)ရက္ေန႔တြင္ မိတီၲလာၿမိဳ႕ စိန္အန္ေထာ္နီဘုရားေက်ာင္း ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းေရႊ႕ အမႈထမ္းသည္။ (၁၉၇၃)ခုႏွစ္တြင္  ရဟန္း၀ါေတာ္(၂၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေငြဂ်ဴဗလီ က်င္းပခဲ႔သည္။ ယင္းပြဲေတာ္ကုိ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၁၀)ရက္ စေနေန႕ႏွင့္ (၁၁)ရက္ တနဂၤေႏြေန႕မ်ားတြင္ က်င္းပခဲ႔သည္။ ဖါသာရ္ေဇးဗီးယားသည္ မိတီၲလာ၊ ျမင္းျခံ၊ သာစည္၊ ရမည္းသင္း ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႔ရႈခဲ႔သည္။ မိတီၲလာတြင္ ဘုရားေက်ာင္းႏွႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေနေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။ ယင္းဘုရားေက်ာင္းႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေနေက်ာင္းကုိ (၁၉၇၉)ခု ဇြန္လ (၉)ရက္ႏွင့္ (၁၀)ရက္ေန႔မ်ားတြင္ မႏၲေလးသာသနာပုိင္ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေအဦးသန္းေအာင္ လာေရာက္ ေကာင္းႀကီးေပး ဖြင့္လွစ္သည္။ သာသနာ စည္းေ၀းခမ္းမေဆာင္ကုိလည္း ေဆာက္လုပ္ခဲ႕သည္။ သာသနာေျမ ေရတုိက္စားျခင္းမွ ကာကြယ္ရန္ ကန္ေဘာင္ရုိးႀကီး ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။ ဖါသာရ္ေဇးဗီးယားသည္ ရဟန္း၀ါေတာ္ (၅၀)ေျမာက္ ေရႊဂ်ဴဘလီပြဲေတာ္ကုိ (၁၉၉၆)ေအာက္တုိဘာလ (၂၇)ရက္ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ မိတီၲလာ၌ က်င္းပခဲ႔သည္။ (၃၁.၇.၂၀၀၀)ခုႏွစ္ မိတီၲလာ၌ ပ်ံေတာ္မူသည္။

ဖါသာရ္ ပင္းတုိး (၁၉၀၉-၁၉၈၄)
(Fr.Pinto)
    ဖါသာရ္ပင္းတုိးသည္ (၁၉၀၉)ခု ဇြန္လ (၇)ရက္ေန႔တြင္ အိႏိၵယႏုိင္ငံ ဘုံေဘတြင္ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖမ်ားမွာ ေဂ်ာ႔ပင္းတုိး ႏွင့္အယ္မီလွ်ံပင္းတုိးတုိ႔ ျဖစ္သည္။ (၁၉၃၉)ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၃)ရက္ေန႕တြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၀င္သည္။ (၁၉၄၉)ခုႏွစ္ ဧျပီလ(၂၄) ရက္ေန႕တြင္ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူသည္။ ထုိေနာက္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းတြင္ လက္ေထာက္ စာခ်ပုဂိၢဳလ္အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ႔သည္။ (၁၉၆၇)မွ (၁၉၈၃)အထိ ေမၿမိဳ႕ အျပစ္မဲ႔သေႏၶယူေသာ မယ္ေတာ္သခင္မေက်ာင္း (စိန္ေမရီ)တြင္ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းခဲ႔သည္။ (၁၉၈၄)ခု မတ္လ (၁၇)ရက္ေန႕တြင္ ပ်ံေတာ္မူသည္။

ဖါသာရ္ ႀသဂုတ္စတြင္း ဦးစုိ (၁၉၃၀-၁၉၉၇)
(Fr. Augustine U Soe)

 ဖါသာရ္ ႀသဂုတ္စတြင္း ဦးစုိသည္ (၁၉၃၀)ခု ဧၿပီလ (၁၄)ရက္ေန႔တြင္ ေရႊဘုိခရုိင္ ေရဦးၿမိဳ႕နယ္၊ခ်မ္းသာရြာ၌ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖႏွစ္ပါးမွာ ဦးဘုိးႀကည္ႏွင္႔ ေဒၚၿဖဴႏုတုိ႔ျဖစ္သည္။ ခ်မ္းသာရြာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ႀကားခဲ႔သည္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီး (၁၉၄၇)ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပန္တုိ႔၏ ဗုံးဒဏ္ေႀကာင္႕ ပ်က္စီးခဲ႔ရေသာ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ျပန္လည္၍ ျပင္ေနရစဥ္ အေျခခံရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းကုိ ပရန္ရြာေတာ္၌ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ႔သည္။ ဖါသာရ္ႀသဂုတ္စတြင္ ဦးစုိသည္ (၁၉၄၇)ခုႏွစ္ ေမလဆန္းပုိင္းတြင္ ပရန္ရြာေတာ္ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၄၈)ခုႏွစ္တြင္ ေမၿမိဳ႕ စိန္အေလာရွက္ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ၿပီးသျဖင့္ ပရန္ရြာေတာ္မွ ရဟန္းျဖစ္သင္ ေက်ာင္းသားမ်ား (၁၉၄၈)ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလတြင္ ေမၿမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ႀကသည္။ ဖါသာရ္ႀသဂုတ္စတြင္း ဦးစုိသည္ ေမၿမိဳ႕တြင္ ပညာသင္ႀကားခဲ႔ၿပီး (၁၉၅၁) ခုႏွစ္မွ (၁၉၅၆)ခုႏွစ္အထိ မေလးရွားႏုိင္ငံ ပီနန္ကၽြန္းရွိ ရဟန္းျဖစ္သင္ တကၠသုိ႔ လ္တြင္ ဆက္လက္ ပညာဆည္းပူးခဲ႔သည္။ (၁၉၅၇) ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္ေရာက္လာၿပီး (၁၉၅၈)ခုႏွစ္ ဇႏၷ၀ါရီလ (၁၂)ရက္ေန႔တြင္ မႏၲေလးေ၇ႊႏွလုံးေတာ္ ကာသီဒရယ္တြင္ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူခဲ႔သည္။

    (၁၉၅၈) ခုႏွစ္တြင္ ေျမာက္ပုိင္းခ်င္းျပည္နယ္ တီးတိန္ၿမိဳ႕ရွိ ပထမဦးဆုံးေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္။ နယ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ား အထက္တန္းပညာ သင္ႀကားႏုိင္ေရးအတြက္ ေဘာ္ဒါေဆာင္ ေဆာက္လုပ္၍ ေက်ာင္းသား (၄၀)ခန္႔ အထိ ထားရွိခဲ႔သည္။ ခ်င္းဘာသာအားျဖင့္ သုဖဖြားအမည္ရွိေသာ သတင္းေကာင္းဟူေသာ ဘာသာေရး စာေစာင္ ထုတ္ေ၀ခဲ႔သည္။ ဖါသာရ္ႀသဂုတ္စတင္း ဦးစုိေရာက္စက အိမ္ေျခ (၁၇)အိမ္သာရွိေသာ္လည္း ဦးစုိေျပာင္းေရႊ႕မည္႔ (၁၉၆၅)ခုတြင္ အိမ္ေျခ (၈၀)အထိ တုိးတက္ခဲ႔သည္။ အိမ္ေထာင္စု (၅၀)ခန္႔ ဘာသာ၀င္ခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ စိန္ပီတာ အထက္တန္းေက်ာင္းႏွင့္ စိန္ေဇးဗီးယား အထက္တန္းေက်ာင္းတုိ႕မွ အကူအညီေတာင္း၍ မိမိေက်ာင္းႏွင့္ ကုိက္ညီေသာ ဥပေဒ စည္းမ်ဥ္းမ်ား ေရးဆြဲကာ ျပည္မမွ ဆရာ ဆရာမမ်ားေခၚယူ၍ စိန္ဂၽြန္း မူလတန္းေက်ာင္းကုိ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ႔သည္။ တုိးတက္မႈရွိေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရး အစုိးရက ေက်ာင္းမ်ား ျပည္သူပုိင္ သိမ္းသျဖင့္ စိန္ဂၽြန္းေက်ာင္း ပိတ္လုိက္ရသည္။

    (၁၉၆၅) ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွ စ၍ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္ ခ်င္းေညာင္ပင္သာ ေက်းရြာ ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ရသည္။  ေညာင္ပင္သာတြင္ ကေလးမ်ား
ပညာသင္ႀကားေရးအတြက္ ဘကေက်ာင္းအျဖစ္ မွတ္ပုံတင္ရာ မရသျဖင့္ ဆရာမ်ားငွားၿပီး သာသနာေက်ာင္းအျဖစ္ (၁၀)ႏွစ္ခန္႔ ႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္။ ထုိေနာက္ ရြာ၏ အျပင္ဘက္တြင္ ေက်ာင္းသစ္ ေဆာက္လုပ္ၿပီး (၂)ႏွစ္ခန္႔ တြဲဘက္အျဖစ္ သင္ႀကားခဲ႔သည္။ (၁၉၇၇) ခုႏွစ္တြင္ တြဲဘက္ မူလတန္းေက်ာင္း ရရွိခဲ႕သည္။ နယ္ရွိ မိရုိးဖလာ လုပ္ကုိင္ေနႀကေသာ လယ္ယာလုပ္ငန္းကုိ တုိးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ႕သည္။ ယခင္က သစ္ပင္မ်ား ခုတ္လွဲ၍ ငုတ္ႀကိဳ ငုတ္ႀကား လုပ္ကုိင္ရေသာ စနစ္ကုိ ေခတ္မွီေအာင္ ငုတ္မ်ားရွင္း၍ ထြန္စက္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ထြန္ယက္ စုိက္ပ်ိဳးႏုိင္သည္ အထိ ပညာေပးေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ လယ္ယာလုပ္ငန္းအတြက္ ထမင္းပုိ႔ရုံ ေကာက္စုိက္ရုံသာ အသုံးျပဳႀကရာမွ အမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္း လုပ္ကုိင္လာႀကသည္ အထိ ေအာင္ျမင္စြာ ပညာေပး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ႔သည္။

    ေနႀကာစုိက္ပ်ိဳးမႈ ေအာင္ျမင္သျဖင့္  ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္တြင္ ပထမဆုံး စံနမႈနာအျဖစ္ ေနႀကာ စုိက္ပ်ိဳးႏုိင္ခဲ႔ေသာေႀကာင္႔ စံျပဘုန္းႀကီးအျဖစ္ ေရွ႔သုိ႔စာေစာင္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ခံခဲ႔ရသည္။ ထုိနယ္တြင္ ဦးစြာ ႀကံစုိက္ပ်ိဳးခဲ႔သည္။ ေက်းရြာေတာင္သူ လယ္သမားႀကီးမ်ား၏ ဂုဏ္ျပဳပြဲတခုတြင္ ေဆး၀ါးကု၀ါသနာပါေသာဘုန္းႀကီး၊ ေမြးျမဴေရး၀ါသနာပါေသာ ဘုန္းႀကီး၊စုိက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ ပညာေရး ထြန္းကားမည္႔ႏွစ္မွာ စုိက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ ပညာေရး တုိးတက္ေအာင္ ဦးေဆာင္ႏုိင္ေသာ ဘုန္းႀကီးကုိ ဘုရားသခင္က ေစလႊတ္လုိက္တာဘဲဟု မွတ္တမ္းတင္ခဲ႔ႀကသည္။ လယ္ယာ သစ္ေဖၚထုတ္ေရးႏွင့္ စပါးအထြက္ တုိးေရးအတြက္ ေရေလွာင္တာ တမံတခု ေဆာက္လုပ္ ႏုိင္ခဲ႔သည္။ ေတာင္သူ လယ္သမားမ်ား စုိက္ပ်ိဳးေရး ေခ်ာေမြ႔ေစရန္ ႏြား၊ က်ြဲ၊ မ်ိဳးေစ႔မ်ား ရရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပး ႏုိင္ခဲ႔သည္။ စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္ေစရန္ သက္သာဆုိင္ဖြင့္ ေပးခဲ႔သည္။ ဆန္ေစ်းႀကီး၍ ပဲႏွင့္ ေႀကႊဥ ျပဳပ္စားေနရေသာ အခ်ိန္မွာ ေအာက္ျပည္မွ ဆန္အလွဴခံၿပီး ေ၀ငွခဲ႔သည္။ ရြာလူႀကီးမ်ားက ဘုန္းႀကီးကုိယ္တုိင္ ထမင္းရည္ေသာက္ရမည္႔ အခ်ိန္မွာ ဒုိ႔စားဖုိ႔ ဆန္ရွာ ေကၽြးတယ္။ ဒုိ႕တသက္မွာ ဒီလုိဘုန္းႀကီးမ်ိဳး ေတြ႕မွာ မဟုတ္ေတာ႕ဘူးဟု ေက်းဇူးတြင္ ဂုဏ္ျပဳ ေျပာဆုိႀကသည္။ ေညာင္ပင္သာရြာတြင္  မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင္႕ဖဲ၀ုိင္း အေျခမတည္ႏုိင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ႔သည္။

    (၁၉၇၇) ခုႏွစ္တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ စိန္ေဇးဗီးယား ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္၊ ေျပာင္းေရႊ႕ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရသည္။ (၆.၁၁.၇၇)စိန္ေဇးဗီးယား သာသနာေရး ေကာင္စီဖြဲ႕သည္။ (၅.၁၂.၇၇) ေန႕တြင္ ပထမဆုံး ေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္ကုိ စိန္ေဇးဗီးယားတြင္ က်င္းပ ႏုိင္ခဲ႔သည္။ (၁၉၇၈) ခုႏွစ္မွစ၍ မိဖမ်ားပြဲေန႕ကုိ စည္ကားသုိ႔ က္ၿမိဳက္စြာ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပႏုိင္ခဲ႔သည္။ ေဗလန္ကန္နီပြဲေတာ္ကုိ ပုိမုိ စည္ကားေစရန္ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ သီခ်င္း စာအုပ္မ်ား၊ ဆုေတာင္းစာမ်ား ရုိက္ႏွိပ္ျခင္း ေ၀ငွျခင္း၊ မစၦားအျပီးတြင္ ဘာသာ၀င္ အားလုံး စုေပါင္း၍ ေဗလန္ကန္နီ အလံတုိင္ေရွ႕တြင္ သီခ်င္းတပုဒ္ သီဆုိျခင္းတုိ႔ကုိ (၁၉၇၈)ခုႏွစ္က စတင္ခဲ႔သည္။ (၂၉.၃.၇၉) ခုတြင္ စိန္ေဇးဗီးယား စိန္ဗင္းဆင္းအသင္းကုိ ျပန္လည္ ဖြဲ႕စည္းသည္။ (၁၉၈၃)တြင္ ရဟန္း၀ါေတာ္ (၂၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေငြရတုသဘင္ပြဲေတာ္ကုိ စည္ကားသုိ႔က္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ႔သည္။ ဘုရားေက်ာင္း ေက်ာက္ျပားမ်ား ခင္းခဲ႔သည္။ မွန္စီ ေရႊခ်ဘုရားစင္တခု ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။

    စိန္ေဇးဗီးယား ဘုရားေက်ာင္း ေခါင္းေလာင္းစင္ကုိ (၁၉၉၂)ခု ဒီဇင္ဘာလတြင္  တုိးျမွင့္ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး၍ (၁၉၉၃)ခု ဇႏၷ၀ါရီလ (၂၄)ရက္ေန႕တြင္ ေခါင္းေလာင္းစင္ဖြင့္ပြဲ အခန္းအနား က်င္းပသည္။ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ ပြဲေတာ္ႀကီးကုိလည္း ထုိေန႔၌ က်င္းပခဲ႔သည္။ နံက္ပုိင္းတြင္ ေခါင္းေလာင္းစင္ဖြင့္ပြဲ က်င္းပ၍ ညေနပုိင္းတြင္ ရပ္ကြက္ထဲ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ လွည္႔သည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ရဟန္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား တက္ေရာက္ ပါ၀င္ႀကသည္။ ရပ္ေ၀းမွ လူနာမ်ား ေဆးကုသႏိုင္ေအာင္ ေဆးခန္းတစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။ (၁၉၈၈)ခုႏွစ္တြင္ ရာျပည္႔ခန္းမေဆာင္ ေဆာက္လုပ္၍ (၁၄.၁.၈၉)ေန႕တြင္  စိန္ေဇးဗီးယားအုပ္စု ႏွစ္တစ္ရာ (၁၀၀)ျပည္႔ပြဲႏွင့္ ရာျပည္႔ခန္းမေဆာင္ ဖြင့္ပဲြ က်င္းပခဲ႔သည္။ ဖါတီမာမယ္ေတာ္၏ ေက်ာင္းေဆာင္အစား ေဗလန္ကန္နီ မယ္ေတာ္ေက်ာင္းေဆာင္ကုိ (၁၉၉၃) ခုႏွစ္တြင္ ေဆာက္လုပ္ၿပီး စီးခဲ႔သည္။

    မႏၲေလး သာသနာ မာရီယား တမန္ေတာ္ ကူရီယားအဖြဲ႕၏ ၀ိညာဥ္လမ္းညႊန္အျဖစ္၄င္း၊ စိ္န္ဗင္းဆင္းဒီေပါလ္ မႏၲေလး သာသနာအုပ္စုေကာင္စီ၏ ၀ိညာဥ္ လမ္းညႊန္အျဖစ္၄င္း၊ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအား ၀ိညာဥ္ေရးဆုိင္ရာ မြမ္းမံသင္တန္းမ်ား ေပးရသည္။ (၁၉၈၃) ခုႏွစ္မွစ၍ မႏၲေလး ဂုိဏ္းခ်ဳပ္သာသနာ ဂုိဏ္းေထာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည္။ ဖါသာရ္ ႀသဂုတ္စတင္း ဦးစုိသည္ (၁၉၉၄) ခုႏွစ္တြင္ ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံသုိ႔ သြားေရာက္၍ မ်က္ေစ႔ ခြဲစိတ္ကုသခဲ႔သည္။ (၁၉၉၆) ခု ေအာက္တုိဘာလ (၁)ရက္ေန႕႔တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံသုိ႔ သြားေရာက္၍ မ်က္ေစ႕ ျပန္လည္ စစ္ေဆးၿပီး ႀသစေႀတးလ်ႏုိင္ငံသုိ႔ သြားေရာက္ လည္ပတ္ခဲ႔သည္။ (၁၉၉၆)ခု နုိ၀င္ဘာလ (၃)ရက္ေန႕တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္ေရာက္ခဲ႔သည္။ ဖါသာရ္ ႀသဂုတ္စတင္း ဦးစုိသည္ (၁၉၉၆)ခု ဒီဇင္ဘာလ (၂၈)ႏွင့္ (၂၉)ရက္မ်ားတြင္ အဆုပ္ကုိ ဓါတ္မွန္ရုိက္၍ ႏွစ္ႀကိမ္ စစ္ေဆးရာ အဆုတ္တြင္ ကင္ဆာေရာဂါ လကၡဏာျပေနေႀကာင္း သိရွိရသည္။ (၁၉၉၇) ဇႏၷ၀ါရီ (၃)ရက္ေန႕တြင္ ေလယာဥ္ျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ သြားကာ (၇.၁.၉၇) မွ (၄.၂.၉၇)ေန႔ထိ ဓါတ္ေရာင္ျခည္ ကုသမႈအႀကိမ္ (၂၀) ခံယူခဲ႕သည္။ (၁၆.၂.၉၇)ေန႔တြင္ ေလယာဥ္ျဖင့္ မႏၲေလးသုိ႔ ျပန္ခဲ႔သည္။ ထုိေနာက္ ဧျပီလတြင္ အေျခအေန ဆုိးလာသည္။ (၂၃.၄.၉၇) ေန႕ကစၿပီး ပုံမွန္ သတိ မရေတာ႔ေပ။

(၂၅.၄.၉၇) ေန႕ နံနက္ (၃း၄၅)နာရီတြင္ ပ်ံေတာ္မူုသည္။

    ဖါသာရ္ ႀသဂုတ္စတင္း ဦးစုိ၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ (၂၅.၄.၉၇) ေန႕မွ (၁၈.၄.၉၇)ေန႕အထိ (၄)ရက္တုိင္တုိင္ စိန္ေဇးဗီးယား ရာျပည္႔ခန္းမတြင္ ခင္းက်င္းထားသည္။ ရပ္ေ၀း ရပ္နီးမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၊ ကုိရင္ သီလရွင္မ်ား၊ မိတ္သဂၤဟမ်ား ဘာသာ၀င္မ်ားတုိ႕သည္ ေန႔ ညမစဲ လာေရာက္ ဂါရ၀ျပဳ ဆုေတာင္းႀကသည္။ (၂၈.၄.၉၇) ညေန (၃)နာရီတြင္ မႏၲေလးသာသနာပုိင္ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ ေအဦးသန္ေအာင္၊ ဦးေဆာင္၍ ဟာခါး ဆရာေတာ္နီေကာလတ္မာထန္၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ သီလရွင္မ်ားတုိ႔သည္၊စိန္ေဇဗီးယား ရာျပည္႔ခန္း မစၦားပူေဇာ္ပြဲ အခန္းအနား က်င္းပသည္။ မစၦားပူေဇာ္ပြဲံတြင္ ဆရာေတာ္ႀကီး (၂)ပါး ဘုန္းေတာ္ႀကီး (၄၅)ပါး၊ သိီလရွင္ (၇၆)ပါး၊ ကုိရင္မ်ား၊ သင္းကြဲ ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၊ မိတ္ေဆြ သဂၤဟမ်ား၊ ရပ္ေ၀း ရပ္နီးမွ ဘာသာ၀င္မ်ား စုစုေပါင္း(၂၀၀၀)ခန္႕ တက္ေရာက္ႀကသည္။

    မစၦား ပူေဇာ္ပြဲအၿပီးတြင္ ဖါသာရ္ ႀသဂုတ္စတင္း ဦးစုိ၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ ေရႊထီးမ်ား မုိးထားေသာ ပန္းကားေလွယာဥ္ေပၚတြင္ ေဆာင္ၿပီး ေရွ႕ဆုံးမွ ေရွ႔ေျပးယဥ္ႏွင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ ထုိေနာက္မွ ပန္းကားေလွယာဥ္၊ ယင္းေနာက္မွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတုိ႕၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ သီလရွင္တုိ႔၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ ကုိရင္တုိ႔၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ ကုိယ္ပုိင္ ကားငယ္မ်ား၊ဘတ္စ္ကားႀကီးမ်ား၊ စီကာ စဥ္ကာ စနစ္တက် ပုိ႕ေဆာင္ႀကသည္။ ပုိ႔ေဆာင္ေသာ ကား အစီးေပါင္း (၉၈)စီးရွိသည္။ ညေန (၅း၃၀)တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအား သၿဂႋဳလ္မည္႔ ႀကာနီကန္သခ်ႋဳင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိႀကသည္။ လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ေသာ ပရိႆတ္ႀကီးသည္ သခ်ႋဳင္းေတာ္တြင္ ေနရာယူႀကၿပီး ေနာက္ဆုံ းဂါရ၀ျပဳ ဆုေတာင္းႀကသည္။ ထုိေနာက္ ဖါသာရ္ႀသဂုတ္စတင္း ဦးစုိ၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ ဂူသြင္း သၿဂႋဳလ္လုိက္ပါသည္။

ဆက္ရန္ -
မႏၱေလးကက္သလစ္သာသနာႏွင့္ ဘုရင္ဂ်ီရြာႀကီးမ်ား (အပိုင္း ၂၄)

Read More...

Monday, October 28, 2013

မႏၱေလးကက္သလစ္သာသနာႏွင့္ ဘုရင္ဂ်ီရြာႀကီးမ်ား (အပိုင္း ၂၂)

ဖါသာရ္ဂၽြန္-ဦးေမာင္ကေလး (၁၉၁၃-၁၉၉၀)
(Fr. John U Mg Galay)

    ဖါသာရ္ ဂၽြန္ ဦးေမာင္ကေလးသည္ (၁၉၁၃)ခု ဇူလုိင္လ (၁၆)ရက္ေန႔တြင္ ေဇာ္ဂ်ီရြာ၌ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖႏွစ္ပါးမွာ ဦးဘဒင္ႏွင့္ ေဒၚႂကြယ္တုိ႔ ျဖစ္သည္။ ဤရြာကုိ (၁၉၀၃)ခုႏွစ္က ဖါသာေပေလတီးယား တည္ေထာင္ခဲ႔သည္။ ငယ္မည္မွာ ေမာင္ထြန္းစိန္ ျဖစ္သည္။ ေဇာ္ဂ်ီရြာတြင္ စာသင္ေက်ာင္းမရွိ၍ ပုလိပ္ဘူတာ ခ်မ္းသာကုန္းရြာတြင္ မူလတန္းပညာကုိ (၅)တန္းအထိ သင္ယူခဲ႔သည္။ အသက္ (၁၄)ႏွစ္ အရြယ္တြင္ ေမၿမိဳ႕ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ၀င္သည္။ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၌ (၆)ႏွစ္သင္ႀကားၿပီး ေနာက္ ပီနန္ ရဟန္းျဖစ္သင္ တကၠသုိလ္တြင္ (၆)ႏွစ္ သင္ႀကားခဲ႔သည္။ ကုိရင္ဘ၀ႏွင့္ ျမန္္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ေရာက္လာၿပီး (၃)ႏွစ္ စုံစမ္းျခင္း ခံရသည္။ မုိးကုတ္နယ္၊ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္တုိ႔တြင္ ေနထုိင္ရသည္။ (၁၉၄၂) ခု ဇႏၷ၀ါရီလ (၆)ရက္ေန႔တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၌ ရဟန္းသိကၡာခံယူၿုပီးေနာက္ မုိးကုတ္တြင္ (၆)ႏွစ္ သာသနာေတာ္ အမႈေတာ္ကုိ ထမ္းခဲ႔သည္။ ထုိေနာက္ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္ သရက္ခုံရြာတြင္ (၁၉၅၀) မွ (၁၉၅၃) အထိ (၄)ႏွစ္ အမႈထမ္းခဲ႔သည္။ ထုိေနာက္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းတြင္ စာခ်ပုဂိၢိဳလ္အျဖစ္ (၅)ႏွစ္ အမႈထမ္းခဲ႔သည္။ ကေလးၿမိဳ႕နယ္ တာဟန္းတြင္ (၂)ႏွစ္၊ ေရႊဘုိခရုိင္ ရြာေတာ္တြင္ (၂)ႏွစ္ အမႈထမ္းၿပီး (၁၉၆၁)ခုႏွစ္တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေတာ္ေအ -ဦးဘခင္ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး (၂၂)ပါး၊ မႏၲေလး သာသနာအရပ္ရပ္မွ ဘာသာ၀င္ (၂၀၀၀)ခန္႔ တက္ေရာက္ႀကသည္။    

မစၦားတရားေတာ္တြင္ ေခ်ာင္းရုိး ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖါသာရ္အန္ေထာ္နီက ႀသ၀ါဒ စကားၿမြက္ႀကားရာတြင္ ရဟန္း၀ါေတာ္ (၂၅)ႏွစ္ပတ္လုံး ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ကုိ ခ်ီးက်ဴးလ်က္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ ဘ၀ ျဖစ္စဥ္ ရာဇ၀င္ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဖာ္ျပၿပီးေနာက္ ဘာသာထဲ၀င္လာေသာ မိဖတုိ႕မွ ေမြးဖြား၍ ေသးငယ္လွေသာ ရြာငယ္ ဇနပုဒ္ကေလးမွ အဘုိးတန္လွေသာ ရဟန္းတပါးသာမက ဖါသာရ္ဂၽြန္၏ ႏွမတေယာက္ဟာလဲ စိန္ဂ်ိဳးဇက္ဂိုဏ္းမွ သီလရွင္တပါး ျဖစ္ေျမာက္၍ ယခု ခ်င္းေတာင္သာသနာတြင္ မာသာရ္ႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ ဘုရားအမႈေတာ္ကုိ ထမ္းရြက္လ်က္ရွိေႀကာင္း၊ စသည္ျဖင့္ အက်ယ္တ၀င္႔ မိန္႔ႀကားသြားပါသည္။ ဖါသာရ္ဂၽြန္သည္ ဂ်ဴဗလီခံၿပီး ထုိႏွစ္မွာပင္ ေခ်ာင္းဦးသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕၍ ေခ်ာင္းဦး ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္(၁၉၆၇) မွ (၁၉၇၁) အထိ အမႈထမ္းခဲ႔သည္။ (၁၉၆၉) တြင္ မုံရြာ ဘုရားေက်ာင္းက်ပ္ေငြ (၁၆၁၄၇) အကုန္အက်ခံ၍ တုိးခ်ဲ႔ ျပဳျပင္ခဲ႔သည္။  (၁၉၇၁) မွ (၁၉၇၇) ထိ ခ်မ္းသာရြာ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႔ရႈရသည္။ (၁၉၇၇) ခုႏွစ္မွ စ၍ အနားယူရင္း ခ်မ္းသာကုန္းရြာတြင္ ေနထုိင္ခဲ႔သည္။(၁၉၉၀) ျပည္႔ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၂၈)ရက္ေန႔တြင္ ခ်မ္းသာကုန္း၌ ပ်ံေတာ္မူသည္။

ဖါသာရ္ စခရီးဗင္း-ဦးဘတုတ္ (၁၉၁၁-၁၉၇၉)
(Fr.George Screven)
    ဖါသာရ္ စခရီးဗင္း ဦးဘတုတ္သည္ (၁၉၁၁)ခု ေအာက္တုိဘာလ (၁၇)ရက္ေန႔တြင္ ကၽြဲဘြဲ(ေတာင္ငူ)၌ ေမြးဖြားခဲ႕သည္။ မိဖမ်ားမွာ ေဂ်ာ႔မြန္ေတ႕ႏွင့္ ရုိစ္ဂ်ိဳစဖင္း စခရီးဗင္းတုိ႔ျဖစ္သည္။ (၁၉၃၂) ခု ဒီဇင္ဘာလ (၈)ရက္ေန႕တြင္ ရဟန္းျဖစ္ သင္ေက်ာင္း၀င္သည္။ ထုိမွတဆင့္ ပီနန္ရဟန္းျဖစ္သင္္ တကၠသုိလ္သုိ႔ သြားေရာက္ ပညာသင္ႀကားၿပီး (၁၉၄၂) ခု ဇႏၷ၀ါရီလ (၆)ရက္ေန႔တြင္ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူခဲ႔သည္။

    ဖါသာရ္ စခရီးဗင္းသည္ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕တြင္၄င္း၊ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းတြင္ သာသနာအမႈေတာ္ကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္။ (၁၉၆၀) မွ (၁၉၆၇)အထိ ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ ခ်မ္းသာရြာ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႕ရႈရသည္။ (၁၉၆၇) ေမလမွ (၁၉၇၄) မတ္လအထိ ေရႊဘုိ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႕ရႈရသည္။ ရြာေတာ္ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိလည္း ႀကည္႔ရႈရသည္။ ရြာေတာ္ ေခါင္းေလာင္းစင္ရွိ ငွက္ေပ်ာဖူးကုိ ေလႀကမ္းတုိက္လွ်င္ ျပဳတ္က်ႏုိင္သျဖင့္ ေရႊဘုိမွ လက္သမားမ်ားကုိ ေခၚယူကာ ဖ်က္၍ သြတ္အုပ္ေဆာင္းငယ္ မုိးထားခဲ႔သည္။ ထုိေနာက္(၁၉၇၄) ခု မွ (၁၉၇၉) ခုႏွစ္အထိ မႏၲေလးၿမိဳ႕ စိန္ဂ်ိဳးဇက္ ဘုရားေက်ာင္း ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းရသည္။ (၁၉၇၉) ခုႏွစ္၊ ဧျပီလ(၁) ရက္ေန႕တြင္ ေမၿမိဳ႕၌ ပ်ံေတာ္မူသည္။

ဖါသာရ္ယူးစေတ႔ - ဦးခ်စ္ဦး (၁၉၁၈-၁၉၈၄)
(Fr.Eustace U Chit U)
         ဖါသာရ္ ယူးစေတ႔ ဦးခ်စ္ဦးသည္ စစ္ကုိင္းတုိင္း ခင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ မုံလွရြာတြင္ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖမ်ားမွာ ဦးေအး-ေဒၚဖြားယုံတုိ႔ ျဖစ္သည္။ ေမြးခ်င္း(၄) ေယာက္အနက္ ဒုတိယသား ရတနာျဖစ္သည္။ (၁၉၁၈) ခု ဇႏၷ၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔တြင္ ေမြးဖြားသည္။ (၁၉၃၁) ခု မတ္လ (၄)ရက္ေန႕တြင္ ေမၿမိဳ႕ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ၀င္သည္။ (၁၉၃၅) မွ (၁၉၄၁) ခုႏွစ္ အထိ ပီနန္ ရဟန္းျဖစ္သင္ တကၠသုိလ္တြင္ ပညာ ဆည္းပူးခဲ႔သည္။ (၁၉၄၁)ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာသည္။ (၁၉၄၃) ခု မတ္လ (၂၁)ရက္ေန႕တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ မေနာ္ယမံ စိန္ဂၽြန္းေက်ာင္း၌ ဆရာေတာ္ ဖါလီးေယးလက္ေတာ္မွ ရဟန္းသိကၡာခံယူျပီးေနာက္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပုိင္း မုိးကုတ္ၿမိဳ႕နယ္ ပန္ေပါက္ေက်းရြာတြင္ ကခ်င္အမ်ိဳးသားမ်ားအား တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးရင္း ကခ်င္ ဘာသာစကား ကခ်င္လူမ်ိဳးတုိ႕၏ ဓေလ႔ ထုံးစံ ရုိးရာ မေနာအကကုိ ကၽြမ္းက်င္စြာ တတ္ေျမာက္ခဲ႔သည္။ ပန္ေပါက္မွ တဆင္႔ ခ်င္းျပည္နယ္ ထုိမွတဖန္ ျမစ္ငယ္၊ ေျမာက္ကုိင္း၊ ရြာေတာ္၊ မိတီၲလာ၊ သာစည္၊ ရမည္းသင္း၊ ျမင္းၿခံ၊ ပခုကၠဴ၊ ခ်မ္းသာရြာ စေသာေဒသမ်ားမွ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႕ရႈခဲ႔သည္။ (၁၉၅၄) ခု (၁၉၅၆) အထိ ရြာေတာ္ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႔ရႈရသည္။ စစ္ၿပီးစက ရဟန္းျဖစ္သင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ေဆာက္လုပ္ခဲ႔ေသာ ေက်ာင္းေဆာင္သည္ ခ်ပုန္းမ်ား တက္ေနသျဖင့္ ဖ်က္ျပီး လက္ရွိ ကေလးမ်ား ဘုရားစကားသင္ရန္ႏွင့္ စာသင္ရန္အတြက္ ေနာက္ဘက္တုိး၍ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ခဲ႔သည္။ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပၿမဲျဖစ္ေသာ ဘုရားေက်ာင္းပြဲေတာ္ႏွင့္ ရဟန္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ပြဲေတာ္ေန႕မ်ားတြင္ ရြာသူရြာသားမ်ား ကျပအသုံးေတာ္ခံရန္ ဇာတ္ခုံႀကီးကုိ ေက်ာင္းေရွ႕ ကြင္းျပင္တြင္ ေဆာက္လုပ္ထားခဲ႔သည္။ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း မီးပူေဇာ္ရန္အတြက္ အင္ဂ်င္မီးစက္ကုိ ေငြက်ပ္သုံးေသာင္းျဖင့္ ၀ယ္ယူၿပီး ေခါင္းေလာင္းစင္ထိပ္ထိ မီးသီး မီးေခ်ာင္းမ်ားတပ္ဆင္ကာ ညစင္ ညတုိင္း မီးထြန္းႏုိင္ခဲ႔သည္။ ညစဥ္ မီးထြန္းသျဖင့္ ခုိးသား ဓျပရန္မွလည္း ကင္းေ၀းသည္။ (၁၉၆၇) ခုႏွစ္မွ (၁၉၇၀) ခုအထိ ခ်မ္းသာရြာ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ ခ်မ္းသာရြာ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႕ရႈရသည္။ (၁၉၆၈) ခုတြင္ ရဟန္း၀ါေတာ္ (၂၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေငြရတုသဘင္ပြဲကုိ ခ်မ္းသာရြာ၌ ခမ္းနားစြာ က်င္းပခဲ႔သည္။

    ဖါသာရ္ ယူးစေတ႔သည္ (၁၉၇၁) မွ (၁၉၈၄) အထိ ေခ်ာင္းဦး ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ႏွင္႕နဘက္္ မုံရြာဘာသာ၀င္မ်ားကုိပါ ႀကည္႕ရႈရသည္။ မုံရြာ ဘုရားေက်ာင္း ျပဳျပင္ခဲ႔သည္။ ဘုန္းႀကီးေနေက်ာင္း အဖီ ခ်ခဲ႔သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ (၁၉၈၂) ခုႏွစ္မွစ၍ က်မ္းမာေရး တစတစ ခၽြတ္ယြင္းလာခဲ႕သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မိမိ တာ၀န္၀တၲရားမ်ားကုိ ေႀကပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္။ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ ေအဦးသန္းေအာင္က မႏၲေလးသုိ႔ လာေရာက္ ေဆးကုရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဖိတ္ေခၚေသာ္လည္း ျငင္းဆန္ခဲ႔သည္။

ဖါသာရ္ ယးူစေတစ္သည္ (၁၉၈၄) ခု ဇူလုိင္လ (၁၁) ရက္ေန႕ နံနက္ (၆)နာရီတြင္ ေရာဂါ ျပင္းထန္စြာ ခံစားရသည္။ ထုိေန႕႔တြင္ ေခ်ာင္းရုိးရြာမွ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖါသာရ္ေဇးဗီးယားသည္ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ေရာက္ရွိလာၿပီး အသဲအသန္ျဖစ္ေနေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကုိ ေနာက္ဆုံး စကၠမင္တူးမ်ား ေပးသည္။ နံနက္ (၈)နာရီ (၄၅)မိိီနစ္တြင္ ပ်ံေတာ္မူသည္။ ထုိေန႕ ည(၇)နာရီတြင္ မႏၲေလးသာသနာ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေအဦးသန္းေအာင္၊ ဖါသာရ္ဖီးလစ္ႏွင့္ ကုိရင္ (၃)ပါးေရာက္ရွိလာႀကသည္။ ေနာက္ရက္တြင္ လားရွိုးမွ မြန္ဆီေညာ္ေဂ်ာ႔စလင္း၊ ကက္သလစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး (၁၂)ပါး၊ သီလရွင္ (၁၆)ပါးႏွင့္ မႏၲေလး၊ မုံရြာ၊ နဘက္၊ ေရြႊဘုိ၊ မုံလွ၊ ေခ်ာင္းရုိးမွ ဘာသာ၀င္မ်ားလည္း အခ်ိန္မီ ေရာက္လာႀကသည္။

    (၁၃.ရ.၈၄)ေန႔ ညေနသုံးနာရီတြင္ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ အာလ္ဖုန္းစ္ ဦးသန္းေအာင္ ဦးေဆာင္ကာ မြန္ဆီေညာ္ ေဂ်ာ႕စလင္းႏွင့္ ရဟန္းဘုန္းႀကီး (၁၂)ပါးျခံရံ၍ အတူတကြ မစၦားပူေဇာ္ႀကသည္။ မုံရြာသာသနာ႔ အက်ိဳးေဆာင္အဖြဲ႔မွ ဦးေဆာင္၍ မုံရြာဘာသာ၀င္မ်ားက လြမ္းသူ႔ပန္းေခြမ်ားႏွင္႔ ေရႊထီး (၄)လက္ျဖင့္ မြမ္းမံထားေသာ ပန္းရထားေပၚသုိ႔ ရုပ္ကလပ္ေတာ္ကုိ တင္၍ ပန္းရထားကုိ သီလရွင္မ်ားက ပန္းႀကိဳးျဖင့္ ဆြဲ၍ သခ်ႋဳင္းသုိ႔ ပုိ႕ေဆာင္သည္။ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕နယ္ ပါတီေကာင္စီအဖြဲ႔၀င္မ်ားႏွင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔၊ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၊ ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အားလုံး စုစုေပါင္း လူ(၂၀၀၀)ခန္႔ လုိက္ပါ ပုိ႔ေဆာင္ၾကသည္။

ဖါသာရ္ ဖီးလစ္ဦးလင္း (၁၉၁၃-၁၉၉၂)
(Fr.Felix U Lin)
    ဖါသာရ္ ဖီးလစ္ ဦးလင္းသည္ (၁၉၁၃) ခု ႏုိ၀င္ဘာလ (၁၆)ရက္ေန႔တြင္ ခ်မ္းသာရြာ၌ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖႏွစ္ပါးမွာ ဦးဘုိးဇြင္ ေဒၚအန္နားတုိ႔ျဖစ္သည္။ ဖါသာရ္ ဖီးလစ္ ေမာင္ႏွမ အရင္းအခ်ာမ်ားမွာ ဆရာေတာ္ ဂ်ိဳးဇက္ဦး၀င္း၊ ေဒၚေမ၊ ေဒၚေငြ၊ ဖါသာရ္ အန္ေထာ္နီ ဦးေက်ာ္မင္းႏွင့္ ေဒၚေႂကြတုိ႔ျဖစ္သည္။
သတၲမတန္းေအာင္သည္ အထိ ခ်မ္းသာရြာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာ သင္ၾကားခဲ႔သည္။ (၁၉၂၉)တြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၀င္သည္။(၁၉၃၃) ခုတြင္ ပိီနန္ေကာလိပ္သို႕ သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ႔သည္။ (၁၉၄၉) ခု ႏုိ၀င္ဘာလတြင္ ျမန္မာနုိင္ငံ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာသည္။ (၁၉၄၆)ခု ႏုိ၀င္ဘာလ (၂၁)ရက္ေန႔တြင္ ခ်မ္းသာရြာ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း၌ ဖါသာရ္ ဂ်ကၠဆင္ ဦးေက်ာ္ဇံ၊ ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္၊ ဖါသာရ္ ဆီရီလူး ဦးခ်စ္ေမာင္တုိ႕႔ႏွင့္အတူ ရဟန္းသိကၡာ တင္ၿပီး ရြာေတာ္တြင္ တာ၀န္ထမ္းခဲ႔သည္။ (၁၉၄၈) ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလမွ (၁၉၄၉)ခုဇႏၷ၀ါရီလ အထိ ရြာေတာ္ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ၾကည္႔ရႈရသည္။ ရြာေတာ္ရြာတြင္ လူဥိီးေရမ်ားျပားလာၿပီး အိမ္ပူး အိမ္ကပ္မ်ားလည္း တုိးပြားလာသျဖင့္ ရြာႏွင့္ ဘုရားေက်ာင္းၾကားရွိ လယ္ေျမမ်ားကုိ ခီ်ပါရြာ ဦးသက္ျပန္ ထံမွ ၀ယ္ယူၿပီး ရြာသားမ်ားကုိ ေနရာ ခ်ထားေပးသည္။ ရြာႏွင့္ ဘုရားေက်ာင္း တဆက္တည္း ျဖစ္သြားသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္က (၃)ႏွစ္ (၃)မုိး စြန္႔ပစ္ထားခဲ႔ေသာ နြားရုိးမ်ားကုိ ေရာင္းခ်ၿပီး ရရွိေသာေငြမ်ားျဖင့္ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း ထုိင္ခုံမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ႔သည္။

    (၁၉၄၉) ခုႏွစ္တြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းသုိ႕ ေျပာင္းေရႊ႕၍ စာခ် ပုဂိၢဳလ္အျဖစ္ အမႈထမ္းရသည္။ (၁၉၄၇) ခုႏွစ္မွစ၍ ရဟန္းျဖစ္သင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား စာေပ ပုိ႕ခ်သင္ၾကားခဲ႔ရသည္။ (၁၉၅၈) ခုတြင္ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္ေသာ အီတလီ၊ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ ေလ႕လာေရး ခရီး သြားေရာက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၆၆) ခုႏွစ္မွ စ၍ (၁၉၇၁)ခုႏွစ္ အထိ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းအုပ္ အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ႔သည္။ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္းတြင္ (၂၂)ႏွစ္တုိင္ စာေပ သင္ၾကားပုိ႔ခ်ခဲ႔သည္။ မိမိ တျပည္႔မ်ားထဲမွ ဘုန္းၾကီး (၃၃)ပါး ဆရာေတာ္ (၃)ပါးျဖစ္သည္။ (၁၉၇၁)ခုႏွစ္တြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္မွ အနားယူ၍ မုံလွရြာတြင္ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းရသည္။ မုံလွရြာ၌ မိမိ ရဟန္း၀ါေတာ္ (၂၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေငြရတုသဘင္ပြဲ က်င္းပခဲ႔သည္။ (၁၉၈၃) ခု ဇႏၷ၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔တြင္ မႏၲေလးသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕၍ မႏၲေလးမွာပင္ အနားယူေတာ႔သည္။ (၁၉၈၅) ခု ဇူလုိင္လ (၁၇) ရက္ေန႔တြင္ ရဟန္းမင္းႀကီး ဒုတိယေျမာက္ ေယာဟန္ေပါလူး၏ ၀တ္ျပဳ ကုိးကြယ္ျခင္းဆုိင္ရာ ရဟန္းမင္းႀကီး၏ ကုိယ္ရံေတာ္ဘြဲ႕ ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရသည္။ (၁၉၈၆) ခု ေမလ (၁၅)ရက္ေန႕တြင္ မႏၲေလး ေရႊႏွလုံးေတာ္ဘုရားေက်ာင္း၌ ၀တ္ျပဳ ကုိးကြယ္ျခင္းဆုိင္ရာ ရဟန္းမင္းႀကီး၏ ကုိယ္ရံေတာ္ ဘြဲ႕ရရွိေသာ အခမ္းအနား က်င္းပသည္။ (၁၉၉၂) ခု ဒီဇင္ဘာလ (၂၆)ရက္ေန႔တြင္ မႏၲေလး သံ၀င္းရပ္ စိန္မုိင္ကယ္ေက်ာင္း၌ ပ်ံေတာ္မူသည္။ ဖါသာရ္ ဖီးလစ္ဦးလင္း၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ သံ၀င္းေက်ာင္းမွ ျပင္ဦးလြင္သုိ႔ သယ္ေဆာင္ၿပီး၊ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း၀င္း အတြင္း ဂူသြင္း သၿဂိဳလ္သည္။
ဖါသာရ္ ဆီရီလူးစ္ ဦးခ်စ္ေမာင္ (၁၉၁၉-၁၉၄၇)
(Fr. Cyril U Chit Maung)
    ဖါသာရ္ ဆီရီလူးစ္ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ (၁၉၁၉) ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂၄)ရက္ေန႔တြင္ ခ်မ္းသာရြာ၌ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖႏွစ္ပါးမွာ ဦးေပတလူးႏွင့္ ေဒၚလွမယ္တုိ႔ ျဖစ္သည္။ (၁၉၃၃)ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂)ရက္ေန႔တြင္ ေမၿမိဳ႕ရဟန္းျဖစ္သင္ ေက်ာင္း၀င္သည္။ (၁၉၄၆)ခု ႏုိ၀င္ဘာလ (၂၁)ရက္ေန႔တြင္ ခ်မ္းသာရြာ၌ ဆရာေတာ္ ဖါးလီးေယးလက္ေတာ္မွ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူခဲ႔သည္။ (၁၉၄၇) ခုႏွစ္ ႀသဂုတ္လ (၁၉)ရက္ေန႔တြင္ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္ သရက္ခုံရြာတြင္ ပ်ံေတာ္မူသည္။

ဖါသာရ္ ဂ်ကၠဆန္ ဦးေက်ာ္ဇံ
(Fr. Jackson U Kyaw Zan)
    ဖါသာရ္ ဂ်ကၠဆန္ ဦးေက်ာ္ဇံသည္ (၁၉၁၆)ခု ဇြန္လ (၂၅)ရက္ေန႔တြင္ ပ်ဥ္းမနား၌ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ မိဖမ်ားမွာ မစၥတာဖရန္႔ဂ်ကၠဆန္ႏွင့္ ေဒၚႏြယ္တုိ႔ ျဖစ္သည္။ (၁၉၃၄) ခု ေမလ (၈)ရက္ေန႕တြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ၀င္သည္။ ထုိမွတဆင့္ ပီနန္ရဟန္း ျဖစ္သင္တကၠသုိလ္သုိ႔ သြားေရာက္ ပညာသင္ႀကားခဲ႔သည္။ (၁၉၄၆) ခု ႏုိ၀င္ဘာလ (၂၁)ရက္ေန႕တြင္ ခ်မ္းသာရြာ၌ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူခဲ႔သည္။

    ရဟန္းသိကၡာခံယူၿပီးေနာက္ ခ်င္းျပည္နယ္ တြန္းဇံတြင္၄င္း၊ တာဟန္းတြင္၄င္း၊ သာသနာအမႈေတာ္ကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္။ (၁၉၅၃) ခု ဇႏၷ၀ါရီလမွ(၁၉၅၄) ခု ဇႏၷ၀ါရီလအထိ ရြာေတာ္ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႔ရႈခဲ႔သည္။ ထုိေနာက္ မႏၲေလး ကာသီဒရယ္ေက်ာင္းတြင္၄င္း၊ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္ေက်ာင္းတြင္၄င္း၊ သာသနာအမႈေတာ္ကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္။ ရြာေတာ္ ဘာသာ၀င္မ်ားကုိ ႀကည္႔ရႈရစဥ္ လူမ်ိဳးဘာသာ မခဲြျခားဘဲ လူအမ်ားကုိ ေဆးကုသေပးသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ား ေသာက္သုံးရန္အတြက္ ရြာ၏ ေတာင္ဘက္တြင္ ျပည္ေတာ္သာ ေရကန္ကုိ တူးေဖၚ ေအာင္ျမင္ခဲ႔သည္။

ဖါသာရ္ ေဆဗတ္ စတိီယန္ (၁၉၁၇-၁၉၇၆)
(Fr. Sebastian)
    ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္သည္ အိႏိၵယေတာင္ပုိင္း ေကရာလာ (Kerala) တြင္ (၁၉၁၇)ခု ႀသဂုတ္လ (၁၆) ရက္ေန႔တြင္ ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ (၁၉၃၄) ခုတြင္ (၁၀)တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ ႏုိင္ငံျခား သာသနာျပဳလုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္လုိ၍ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး၊ (၁၉၃၅)ခုတြင္ ေမၿမိဳ႕ ရဟန္းျဖစ္သင္ေက်ာင္း ၀င္ေရာက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၃၈) ခုတြင္ ပီနန္ ရဟန္းျဖစ္သင္တကၠသိုလ္တြင္ ဆက္လက္ ပညာသင္ႀကားခဲ႔သည္။ (၁၉၄၆)ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီး ထုိႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ (၂၁) ရက္ေန႕တြင္ ေရႊဘုိခရုိင္ ေရဦးၿမိဳ႕နယ္ ခ်မ္းသာရြာတြင္ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူခဲ႔သည္။ ရဟန္းသိကၡာ ခံယူၿပီးေနာက္ ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္အား စိန္ေဇးဗီးယား ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ေပးေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း လက္မခံေသးဘဲ မိဘ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ရန္ (၃)လ ခြင့္ရသျဖင့္ အိႏိၵယျပည္ေတာင္ပုိင္းရွိ ေဆြမ်ိဳးမ်ားထံ အလည္အပတ္ သြားေရာက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၄၇)ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလေရာက္မွ စိန္ေဇးဗီးယား ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းႀကီးတာ၀န္ကုိ စတင္ ေဆာင္ရြက္သည္။ မ်ားမႀကာမီ ဆရာမ ေဒၚညြန္႔ခင္၊ မစၥေမရီဒါတ္စ္ႏွင့္ ဦးဒုိေရရရွ္တုိ႔၏ အကူအညီျဖင့္ မူလတန္း စာသင္ေက်ာင္း ျပန္ဖြင့္ခဲ႔သည္။

    (၁၉၄၇) ခုႏွစ္တြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ ၿပီးဆုံး၍ ျမန္မာႏုိင္ငံက ထြက္ခြာၾကမည္႕ၿဗိတိသွ် ဘုရင္ေလတပ္မေတာ္သားမ်ားထံ မွ အလွဴေငြမ်ား လက္ခံရရွိသည္႔အတြက္ ၄င္းေငြမ်ားကုိ မတည္၍ စိန္ေဇးဗီးယားဘုရားေက်ာင္း အသစ္ကုိ လက္ရွိေနရာ စိတၲရမဟီရပ္တြင္ စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ႔သည္။ ၿဗိတိသ်ွဘုရင္ ေလတပ္မေတာ္သားမ်ားအား ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္းကုိ ေက်ာက္ျပားတြင္ ကမၸည္းထုိးကာ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း နံရံတြင္ ကပ္ထားပါသည္။ ဘုရားေက်ာင္း အသစ္ကုိ (၁၉၄၉)ခု ေမလ အေစာပုိင္းတြင္ ပႏၷက္ရုိက္ အုတ္ျမစ္ခ်ျပီး (၁၉၅၀) ေအာက္တုိဘာလတြင္ ၿပီးစီးပါသည္။ (၁၉၅၀)ခု ဒီဇင္ဘာလ (၃)ရက္ စိန္ဖရန္စစ္ေဇးဗီးယားပြဲေန႔တြင္ ဘုရားေက်ာင္းသစ္ ေကာင္းႀကီးေပးျခင္း၊ႏွင့္ ခရစၥမားေပးျခင္းမ်ား အျပိဳင္တည္း က်င္းပခဲ႔သည္။ ဤဘုရားေက်ာင္းသစ္ကုိ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ၈၂-လမ္းရွိ ေရႊႏွလုံးေတာ္ဘုရားေက်ာင္း တည္ေဆာက္ေပးသူ အင္ဂ်င္နီယာ မစၥတာအာရ္ဒီရတ္နမ္းက တာ၀န္ယူတည္ေဆာက္ခဲ႔သည္။

    ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္သည္ (၁၉၅၁) ခုႏွစ္တြင္ စိန္ေဇးဗီးယား မူလတန္းေက်ာင္းကုိ အလယ္တန္းေက်ာင္း အျဖစ္သုိ႔ တုိးျမွင္႔ ဖြင့္လွစ္ခဲ႔သည္။ မာရီယား တမန္ေတာ္အသင္းကုိ (၂၃.၉.၁၉၅၉) ေန႕တြင္ စတင္ဖြဲ႔ခဲ႔သည္။ (၁၉၅၄) ခုတြင္ အေဆာက္အဦး (၂) ခု ေဆာက္လုပ္၍ စိ္န္ေဇးဗီးယား အလယ္တန္းေက်ာင္းကုိ အထက္တန္းေက်ာင္း အျဖစ္ တုိးျမွင့္ ဖြင့္လွစ္ခဲ႔သည္။ (၁၉၅၅) ခုတြင္ သီလရွင္မ်ားႏွင့္ မိဖမဲ႔ ကေလးမ်ားအတြက္ (၂)ထပ္ အေဆာက္အဦးတစ္ခု ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။ (၁၉၅၆) ခုႏွစ္တြင္ ကက္သလစ္ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ကလပ္တခု ေဆာက္လုပ္ခဲ႔သည္။ (၁၉၅၈)ခုႏွစ္တြင္ ဖါတီမာမယ္ေတာ္ ေက်ာင္းေဆာင္ကုိ တည္ေဆာက္ခဲ႕သည္။ (၁၉၆၀) ျပည္႔ႏွစ္တြင္ လက္ရွိ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းကုိ လက္ (၂) ဘက္ တုိးခ်ဲ႔၍ ျပန္လည္ မြမ္းမံ တည္ေဆာက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၆၅) ခုတြင္ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ျပည္သူပုိင္သိမ္းသျဖင့္ ဖါသာရ္ေဆဗတ္စတီးယန္၏ စိန္ေဇးဗီးယား အထက္တန္းေက်ာင္း ျပည္သုူပုိင္ အသိမ္းခံရသည္။ ျပည္သူပုိင္သိမ္းျပီးေနာက္ ဘုရားေက်ာင္းနွင္႔ စာသင္ေက်ာင္းကုိ တံတုိင္း ကာရံ၍ ပုိင္းျခားလုိက္ရသည္။ မေနာ္ယမံ စိန္ဂၽြန္းအနာႀကီး ကုေဆးရုံကုိ ျပည္သူပုိင္ သိမ္းလုိက္ေသာအခါ စိန္ဂၽြန္းဘုရားေက်ာင္းမွ ေခါင္းေလာင္းႏွင့္ သံစုံႀကီးကုိ စိန္ေဇးဗီးယားဘုရားေက်ာင္း အတြက္ ယူ၍ သုံးခဲ႔သည္။

    ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္သည္ (၁၉၅၁)ခုႏွစ္မွ စ၍ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚရွိ တကၠသုိလ္ ေကာလိပ္အသီးသီးတြင္ ပညာသင္ႀကားေနႀကေသာ ကက္သလစ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသာမ်ားအသင္းကုိ ဖြဲ႕စည္း၍ ဘာသာေရး၊ လူမႈဆက္ဆံေရးမ်ားတြင္ အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးမႈရရွိၾကျပီး၊ စည္းလုံးညီညႊတ္ေစရန္ တစ္လတႀကိမ္ တနဂၤေႏြေန႕တြင္ စုေပါင္း ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္။ တနဂၤေႏြေန႕မွအပ ေန႔စဥ္ ျပည္သူ႕ေဆးရုံႀကီးသုိ႕သြား၍ လူနာမ်ားကုိ ႀကည္႔ရႈကာ လုိအပ္သည္႔ အကူအညီမ်ားေပးသည္။ အက်ဥ္းေထာင္ကုိလည္း တလတႀကိမ္ သြားေရာက္၍ ဘာသာ၀င္ အက်ဥ္းသားတုိ႔အတြက္ မစၦားပူေဇာ္ျခင္း၊ အာပတ္ေျဖ နားေထာင္ျခင္း၊ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ေပးျခင္းမ်ား အျပင္ ထုိသူတုိ႕၏ အခက္အခဲမ်ားကုိလည္း ကူညီ ေဆာင္ရြက္ေပးသည္။ နန္းတြင္းႏွင့္ အျပင္ စစ္တပ္မ်ားသုိ႔လည္း သြားေရာက္၍ ဘာသာ၀င္ စစ္သားမ်ားအား ဘာသာ၀တၲရား ေႀကပြန္ေအာင္ ေဟာေျပာ ႏိႈးေဆာ္ေပးသည္။ ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီးယန္၏ ရဟန္း၀ါေတာ္ (၂၅)ႏွစ္ေျမာက္ ဂ်ဴဗလီပြဲကုိ (၁၉၇၁)ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ (၁၃)ရက္ေန႔တြင္ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပခဲ႔သည္။

    ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္သည္ (၁၉၇၁) ခုႏွစ္မွစ၍ က်န္းမာေရး ခ်ြတ္ယြင္းလာသျဖင့္ မႏၲေလး ေဆးရုံႀကီးရွိ သမားေတာ္ႀကီးမ်ားအား ျပသရာ အသဲႏွင္႕ေက်ာက္ကပ္ပါ ေရာဂါစြဲကပ္သည္႔ အျပင္ ဆီးခ်ိဳေရာဂါလည္း စြဲကပ္ရာ ေသြး၌ပင္ အခ်ိဳဓါတ္၀င္ေရာက္ေနသျဖင့္ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးသုိ႔ သြားေရာက္ ကုသရန္ ညႊန္ႀကားသျဖင့္ ရန္ကုန္သုိ႔ သြားေရာက္ကုသသည္။ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးတြင္ တလခန္႔ ကုသရာ ေရာဂါမွာ ေပ်ာက္ကင္းႏုိင္ရန္ အေျခအေနမရွိ ေနသာထုိင္သာ သက္သာရုံသာ ကုသေပးႏုိင္သျဖင့္ မည္သည္႕အစာကုိသာ စားရမည္။ မည္သည္႔အစာကုိ ေရွာင္ရမည္၊ သြားလာရာ၌လည္း စက္ဘီး မစီးရ၊ လမ္းေရွာက္ မသြားႏုိင္ေသာ ခရီးကုိ ကားျဖင္႔ သြားရမည္ဟု ညႊန္ႀကားလုိက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အခါခပ္သိမ္းကား မရႏုိင္သျဖင့္ ဆုိက္ကားျဖင့္ သြားရသည္က မ်ားသည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူထဲမွ နာေရးကိစၥ ေပၚေပါက္ပါက သၿဂႋဳလ္စရိတ္ အေထာက္အပံ႕ရရန္ ရည္ရြယ္၍ (၁၉၇၆) ခု မတ္လ (ရ)ရက္ေန႔တြင္ စိန္ေဇးဗီးယား နာေရးအသင္းကုိ ဖြဲ႔စည္းခဲ႔သည္။

    ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္သည္ ေရာဂါဖိစီးမႈ ဒဏ္ခံရေသာ္လည္း ဘာသာေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္။ (၁၉၇၆) ခုႏွစ္ ႀသဂုတ္လ(၂၆) ရက္ေန႕တြင္ ေရာဂါ ျပင္းထန္လာၿပီး စက္တင္ဘာလ (၂၃)ရက္ေန႕တြင္ အိပ္ရာထဲလဲေတာ႔သည္။ ေ၀ဒနာ ျပင္းထန္သျဖင့္ မအိပ္ႏုိင္ မေနႏုိင္ ခံစားရသည္။ ေအာက္တုိဘာလ (၁၅)ရက္ေန႔မွ စ၍ ေရာဂါအေျခအေန တေန႔ထက္ တေန႔ ပုိမု္ိ ဆုိးရြားလာခဲ႔သည္။ ဆရာ၀န္သမားေတာ္ႀကီးမ်ား အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားကုသေသာ္လည္း (၁၉၇၆) ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ (၄) ရက္ေန႔ ည (၁၂) နာရီအခ်ိန္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။ ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ စိန္ေဇးဗီးယားဘုရားေက်ာင္း အတြင္း ျပင္ဆင္ထား၍ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား မိတ္ေဆြ သဂၤဟ ရဟန္း ကုိရင္ သီလရွင္မ်ား ဘာသာ၀င္မ်ား လာေရာက္ ဂါရ၀ ျပဳႀကသည္။ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားက စ်ာပနေကာ္မတီဖြဲ႕၍ စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ႀကသည္။ ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ သခ်ႋဲဳင္းသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္သၿဂႋဳလ္ရန္အတြက္ သာသနာမွ ကားႀကီး အစီး(၂၀)ႏွင့္ အုတ္ဂူ၊ တမီးလ္ဘာသာ၀င္မ်ားက အေလာင္းထည္႔ရန္ေခါင္း၊ အမွတ္(၁၂) အထက ေက်ာင္းအုပ္ ေဒၚတင္တင္ခင္ႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၊ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားက ယပ္ေတာင္ (၁၅၀၀)ႏွင္႔ လြမ္းသူ႕ပန္းေခြ၊ မစၥတာဆုိက္ပယ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ ဓါတ္ပုံႏွင့္ အထိမ္းအမွတ္ကဒ္ျပား (၁၀၀၀)စသည္ျဖင့္ အသီးသီး တာ၀န္ယူႀက၍ က်န္လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ေက်ာင္းသာေဟာင္းမ်ားက တာ၀န္ယူသည္။

    (၆.၁၁.ရ၆) ေန႔ ညေန (၂)နာရီအခ်ိန္တြင္ စိန္ေဇးဗီးယားဘုရားေက်ာင္း၌ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေအဦးဘခင္၊ ဆရာေတာ္ ေအဦးသန္းေအာင္၊ ဆရာေတာ္ ေဂ်ာ႔စလင္တုိ႔ဦးေဆာင္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီး (၁၅)ပါး ျခံရံကာ စ်ာပနမစၦားပုူေဇာ္ပြဲ အခန္းအနား က်င္းပပါသည္။ မစၦားပူေဇာ္ပြဲအၿပီးတြင္ အထူး ျပင္ဆင္ထားေသာ ေရႊထီး ေလးလက္မုိးထားသည္႔ စ်ာပနယာဥ္ေပၚတြင္ ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္၏ ရုပ္ကလပ္ကုိ တင္ေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္းသား(၁၀၀) ေက်ာင္းသူ (၁၀၀)တုိ႔က ေရွ႕ကတဘက္စီ တန္း၍ ေအလမ္း သခ်ႋဳင္းသုိ႔ ဆြဲယူ ပုိ႔ေဆာင္ႀကသည္။ စ်ာပနအခန္းအနားတြင္ သာသနာမွ ကားႀကီး အစီး(၂၀) ေက်ာင္းသာေဟာင္းမ်ားမွ ကားႀကီး (၆)စီး ကုိယ္ပုိင္ယာဥ္ အစီး(၃၀) လူေပါင္း (၃၀၀၀)ခန္႕လုိက္ပါ ပုိ႕ေဆာင္ႀကသည္။

    ဖါသာရ္ ေဆဗတ္စတီယန္ ဆႏၵကုိ ရည္စူး၍ ေနပူ မုိးရြာ ေခတၲနားခုိရန္ စိန္ေဇးဗီးယားေက်ာင္းအတြင္း ေဆဗတ္စတီယန္ေဟာ အမည္ျဖင့္ အေဆာင္တခုကုိ ယၡဳရာျပည္႔ခန္းမေနရာတြင္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားက ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းခဲ႔သည္။ ရာျပည္႕ခန္းမ ေဆာက္လုပ္ေသာအခါ ယင္းအေဆာင္ကုိ ဘုရားေက်ာင္း၏ အေရွ႔ေျမာက္သုိ႔ေရႊ႕သည္။ ေနာက္ ေဆးေပးခန္း ေဆာက္လုပ္ေသာအခါ ယင္းအေဆာင္ကုိ ဘုရားေက်ာင္း ေျမာက္ဘက္သုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းထားရာ ယေန႔တုိင္ ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။

ဆက္ရန္ -
မႏၱေလးကက္သလစ္သာသနာႏွင့္ ဘုရင္ဂ်ီရြာႀကီးမ်ား (အပိုင္း ၂၃)

Read More...