Saturday, November 19, 2011

ကြၽႏု္ပ္လြတ္လပ္သြားပါၿပီ။ ( I'm free )

လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါ။ သူ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ေနပါၿပီ။ ကြၽႏု္ပ္အတြက္ မငိုပါႏွင့္ ေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ လြတ္လပ္ သြားပါၿပီဟု လွမ္းေျပာ ေနပါသည္။

ဘုရား ႐ွင္ၫႊန္ျပေသာ လမ္းကေလး အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘုရား႐ွင္၏ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္လ်က္ ေနာက္မွာ ကြၽႏု္ပ္တို႔အားလုံးကို ခ်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

ဤကမၻာေျမေပၚမွာ ေနာက္တစ္ေန႔ အထိ ကြၽႏု္ပ္ မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ အလုပ္လုပ္ရန္ အတြက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ခင္စြာ ႏွင့္ ရယ္ေမာျခင္း၊ ကစားျခင္း စသည္တို႔ကို အဆုံး မသတ္ႏိုင္ေသးခင္၊ ကြၽႏု္ပ္အားလုံးကို ထားရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ဤေန႔၏ လွပေသာ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္ေလးကို ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ ခဲ့ရေတာ့ မည္ျဖစ္သည္။

ခ်စ္ခဲ့ရသူမ်ား၊ တြယ္တာခဲ့ေသာ အၿပံဳးပြင့္မ်ား၊ ေ၀မွ်ခဲ့ေသာအၾကင္နာမ်ား အားလုံးအားလုံးကို အထူး သတိရေနမည္ ျဖစ္သည္။ ခံထမ္းခဲ့ရေသာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားကို မနက္ျဖန္ေရာက္လွ်င္ လွပေသာ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္၌ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ လိုက္ပါေတာ့မည္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ဘ၀မွာလည္း အလြန္ တန္ဖိုး ထားခဲ့ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ခ်စ္ခင္ခဲ့ရသူမ်ား၏ေမတၱာတရားမ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံခဲ့ပါၿပီ။ သတ္မွတ္ ထားေသာအခ်ိန္ ေလး ကုန္ဆုံးေတာ့မည္ျဖစ္၍ သည္အခ်ိန္ကို ေၾကကြဲစြာႏွင့္ မဆြဲဆန္႔ေစခ်င္ေတာ့ပါဟု ျမည္တမ္းရင္း ထြက္ခြာသြားေသာ သူကို ေလာက၏ေ၀ဒနာမ်ားျဖင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ လွၿပီကို သိေသာ ဘုရား႐ွင္မွ လက္ကမ္း ႀကိဳဆို ေနပါၿပီ။ သူ႔ ပခုံးေလးကို ဖက္လ်က္ ညင္သာစြာႏွင့္ ခ်စ္သား ငါႏွင့္ လိုက္ခဲ့ပါေတာ့ ဟုေခၚသြားခဲ့ပါၿပီ။ သူ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္ကို မ်က္ရည္႐ႊဲႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ရင္း၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ႏွင့္ သံေယာဇဥ္ ႀကီးမားခဲ့ပါေသာ္လည္း ဤေလာကထဲေနပါဦးဟု တားျမစ္လို႔ မရခဲ့ပါ။

ႏွလုံးသား လွပစြာႏွင့္ အနစ္နာခံတတ္ေသာ၊ အလုပ္ ႀကိဳးစားေသာ သူ႔ကို ဘုရား႐ွင္မွ နားခြင့္ေပးခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔ကို ခ်စ္ေသာ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ႏွလုံးသားမ်ား ကဲြအက္ခဲ့ရပါၿပီ။


ဘုရား႐ွင္၏နာမေတာ္အားျဖင့္
ေလးစားစြာျဖင့္
ထေရဇားျမင္႔

Read More...

ျမန္မာျပည္ကိုခ်စ္ပါ (Myanmar Christian Song)



ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ပါ။

Read More...

Friday, November 11, 2011

နည္းမွန္ေသာအလွဴဒါန

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ထုတ္ ဗိုလ္တေထာင္ သတင္းစာထဲက "လွဴတတ္လွ်င္ျမတ္ ပါသည္" ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ဖူးပါတယ္။


ဘုရားတစ္ဆူရဲ႕ ပရ၀ဏ္ တံတိုင္းႀကီးမွာ အကန္႔တိုင္း အကန္႔တိုင္း အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ နာမည္၊ ကမၺည္းေတြကို ထိုးတတ္ ၾကပါတယ္။ တစ္ေနရာမွာ ကမၺည္းစာတန္း လံုး၀ မထိုးဘဲ ကြက္လပ္ က်န္ေနတဲ့ ေနရာကိုေတြ႔ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ဒီနာမည္ မထိုးတဲ့ အလွဴရွင္ကို ပိုၿပီး အထင္ႀကီး ေလးစားသြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီအလွဴရွင္ ကေတာ့ မ႑ပ္တိုင္တက္ မျပလိုတဲ့ အလွဴရွင္ပဲ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို မလိုလားတဲ့ ေစတနာရွင္ အစစ္ပဲ" လို႔ အေတြးနဲ႔ သာဓုေခၚေနမိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အုတ္တံတိုင္းအနီးမွာ တျခား လူတစ္ ေယာက္ကိုေတြ႔လို႔ သူ႔ရဲ႕ အေတြးကို အေဖာ္စပ္ လိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ စကားစ လိုက္ပါတယ္။

"ဒီ အုတ္တံတိုင္းေနရာမွာ အလွဴရွင္ နာမည္ေရးထားတာ မေတြ႔ရပါလား" လို႔ အေျပာမွာ အဲဒီလူက- "ဟုတ္ပါတယ္ဗ်၊ အလွဴရွင္ ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ပါပဲ။ တံတိုင္းေနရာက က်ဥ္းေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ မိသားစုနာမည္ အကုန္ပါေအာင္ ဘယ္လို ကမၺည္းထိုးရမွန္း မသိေသးလို႔ၾကာေနတာပါ"လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ ပါတယ္။

"ဒါနသည္ ေလာကီေလာကုတၱရာ ခပ္သိမ္းေသာ အက်ိဳးကို ၿပီးစီးေစႏိုင္သည္လို႔ အဆိုရွိတဲ့ အတုိင္း လုပ္ငန္း ကိစၥေတြကို ေဆာင္ရြက္ရာမွာ ေပးကမ္းျခင္းကို ေရွ႕သြားျပဳရင္း ေအာင္ျမင္မႈ ဆုလာဘ္ကို မလြဲမေသြ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကမွာေပးႏိုင္၊ ကမ္းႏိုင္ရင္ မ်က္ႏွာပြင့္ပါတယ္။ ေပးကမ္းျခင္းျဖင့္ ေမတၱာေႏွာင္ႀကိဳး ဖြဲ႕ခ်ည္ႏိုင္ပါတယ္။ ရွိၿပီးတဲ့ေႏွာင္ႀကိဳးကို ပိုၿပီး ခိုင္ၿမဲေစႏိုင္ပါတယ္။ မုန္းစိတ္ကို ေပ်ာက္ေစၿပီး ခ်စ္စိတ္ေရာက္ေစႏိုင္တယ္။

ေနာက္တစ္ခါ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျပဳရာမွာ "လွဴဒါန္းျခင္း"သည္ အေျခခံျဖစ္သည္ ဆိုတဲ့စကားဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ အလြန္ အင္မတန္ ရင္းႏွီးေနပါတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ အလွဴဒါနျပဳျခင္းဟာ ရဟန္း၊ သံဃာေတာ္မ်ားကို ပစၥည္းေလးပါး စသည္တို႔ကုိ လွဴဒါန္း ဆက္ကပ္ျခင္း၊ အသင္းေတာ္အား ကူညီ ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ အလွဴပြဲလာ ဧည့္သည္ ပရိတ္သတ္အား ဧည့္ခံေကြၽးေမြးျခင္း၊ မိမိရဲ႕ကုသိုလ္ ရဖို႔ အမွ် အတန္းေ၀ျခင္း ဆိုၿပီး နားလည္ ထားၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္း လွဴဒါန္းတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း အပို အလွ်ံရွိသူ၊ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ သူေတြက မရွိ ဆင္းရဲသားေတြကို စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းျခင္းဟာလည္း အက်ံဳး၀င္ ပါတယ္။ ပိုသူက လိုသူကို ျဖည့္ဆည္းေပးကမ္းျခင္းဟာလည္း ဘာသာတရားတိုင္းရဲ႕ အဆံုးအမနဲ႔ ကိုက္ညီ ပါတယ္။ ဒီထဲမွာမွ မပိုလွ်ံေပမဲ့ မိမိ အသက္ရွင္ဖို႔ရွိတာထဲက ရွိသမွ်ေလးကို ဘုရားအား လွဴဒါန္းတာ ကေတာ့ အျမတ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ခရစ္ေတာ္က မုဆိုးမရဲ႕ အလွဴအေၾကာင္း (လုကာ ၂၁း၁-၄) မွာ မိန္႔ၾကားထား ခဲ့ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ သာသနာ ထြန္းကားေရး၊ လူအမ်ားေကာင္းစားေရး၊ လူအမ်ား က်န္းမာခ်မ္းသာေရး၊ လူအမ်ားေမတၱာျပန္႔ပြားေရး တို႔ကို ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အသင္းအဖြဲ႕မ်ားကို ေစတနာ သန္႔သန္႔နဲ႔ ရက္ေရာစြာ လွဴဒါန္းျခင္း ဟာျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွဴဒါနမ်ားပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

လွဴဒါန္းေပးကမ္းတယ္ ဆိုတာ ေမတၱာရဲ႕ ႐ုပ္သြင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေပးကမ္းျခင္းဟာ ေမတၱာတရားကို ကာယကံ၊ ၀စီကံတို႔နဲ႔ ပီပီ ျပင္ျပင္ ပံုေဖာ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာတရား ရွိမွေပးႏိုင္၊ ကမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ေကြၽးႏိုင္၊ ေမြးႏိုင္ ပါတယ္။ သူတစ္ပါးကို ေကြၽးလိုေမြးလိုစိတ္၊ ေပးလိုကမ္းလိုစိတ္ဟာ ေမတၱာတရားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ "ထိုင္ပါဦး၊ နားပါဦး၊ စားပါဦး၊ ေသာက္ပါဦး" စသျဖင့္ ေျပာဆိုျခင္းဟာ မိမိရဲ႕ ၀စီကံေမတၱာကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ေတြ႕ေပးကမ္း၊ ေထာက္ပ့ံ၊ေကြၽး ေမြးျခင္းကေတာ့ ကာယကံေျမာက္ေမတၱာကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ဘာသာတရားတိုင္းရဲ႕ အဓိက အေျခခံသြန္သင္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဘုရားကိုခ်စ္ျခင္း၊ ႐ိုေသဆည္းကပ္ျခင္း၊ လူသား အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာ တရားထားျခင္းဆိုတာဟာ အလြန္ အင္မတန္ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဒါနျပဳဖို ႔ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲတတ္ပါတယ္။ လူရဲ႕ ပင္ကိုယ္ သဘာ၀စ႐ိုက္ဟာ ပစၥည္းဥစၥာကို ပိုင္ဆိုင္ သိမ္းဆည္းထားလိုတယ္။ သူတစ္ပါးကို ေပးဖို႔ ႏွေျမာတြန္႔တို တတ္ပါတယ္။ ႏွေျမာတြန္႔တိုမႈကို အႏိုင္ယူၿပီးမွသာ အလွဴဒါနဟာ အထေျမာက္ ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ရွင္ေပါလူးက လူတိုင္းပင္ မိမိ၏ ေစတနာ စိတ္ျပဌာန္းသည့္ အတိုင္း ေပးလွဴရာ ၏။ ႏွေျမာေသာစိတ္ႏွင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ေပးလွဴရန္ တာ၀န္၀တၱရားရွိသည္ ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မေပး လွဴအပ္။ ထာ၀ရဘုရားသည္ ေစတနာႏွင့္ေပးလွဴ တတ္ေသာ သူကိုႏွစ္သက္ေတာ္မူ၏။ သင္သည္ လိုအပ္သမွ်ေသာ အရာတို႔ကို အစဥ္ပင္ ရရွိၿပီးလွ်င္ ေကာင္းမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔တြင္ ကူညီ မစႏိုင္ၾကေစရန္ ထာ၀ရဘုရားသည္ သင္တို႔ အလိုရွိသမွ်ေသာ အရာတို႔ထက္ ပို၍ေပးရန္ တတ္ႏိုင္ေတာ္မူ၏။ က်မ္းစာ ေတာ္တြင္ "သူသည္ ဆင္းရဲသူတို႔ကို ရက္ေရာစြာ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲ၏" သူ၏ သနားၾကင္နာမႈသည္ ထာ၀စဥ္တည္၏ ဟူ၍ေဖာ္ျပပါရွိ၏ လို႔ (ဒု-ေကာ္ ရိန္သု - ၉း၇-၉) မွာ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ ထား ပါတယ္။

အလွဴဒါန တစ္ခု အထေျမာက္ဖို႔ ဘယ္ ေလာက္ ခက္ခဲတဲ့အေၾကာင္း ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ လက္ထက္တုန္းက အျဖစ္ ကေလးက သင္ခန္း စာ ယူစရာပါပဲ။

ျမတ္စြာ ဘုရားလက္ထက္ သာ၀တၳိျပည္မွာ ပုဏၰား လင္မယားႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ အေပၚ႐ံုၿခံဳထည္၊ ပုဆိုးေလးသာ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဆင္းရဲသား ပုဏၰား လင္မယားရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပြဲလမ္းတစ္ခုခုရွိလို႔ လင္သြား၊ မယားက အိမ္မွာေနခဲ့ရၿပီး၊ မယားသြားရင္ လင္ကအိမ္ မွာေနခဲ့ရတယ္။ ၿခံဳထည္တစ္ခုကို တစ္လွည့္စီ ၿခံဳၿပီး ပြဲတိုး ရပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပုဏၰားႀကီးက ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာတာကို သြားေရာက္ နာယူတဲ့အခါ ေစတနာ သဒၵါတရား တဖြားဖြား ေပၚလာၿပီး အေပၚ႐ံုပုဆိုးကို ျမတ္စြာဘုရားအား လွဴဒါန္းဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ပါတယ္။ လွဴလိုက္ရင္ေတာ့ လင္ေရာ၊ မယားေရာ ပြဲတိုးစရာၿခံဳ ထည္မရွိေတာ့တာကို ႀကိဳတင္ေတြးျမင္မိလို႔ လွဴဖို႔ စိတ္ကူးကို ဖ်က္လိုက္ပါတယ္။ ထပ္လွဴခ်င္ စိတ္ျပန္ျဖစ္ေပၚလာ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွေျမာစိတ္က တားလို႔ အလွဴ စိတ္ကူးပ်က္သြား ျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညသံုးယံ ပတ္လံုး တရားပြဲ မၿပီးမခ်င္း လွဴဖို႔ စိတ္ကူး လိုက္၊ ႏွေျမာစိတ္က ေႏွာင့္ယွက္လိုက္နဲ႔ ခ်ီတံု၊ ခ်တံုျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ တရားပြဲၿပီး ခါနီးတဲ့အခါမွာေတာ့ "မရွိလို႔ မလွဴ၊ မလွဴလို႔ မရွိ" ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ထူး၊ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္နဲ႔ ႀကံဳရခိုက္မွာမွ မလွဴလိုက္ရရင္ မိုက္ရာ က်ေတာ့မယ္လို႔ ဆင္ျခင္ၿပီး အေပၚ႐ံု ပုဆိုးကိုျမတ္စြာဘုရားအား လွဴဒါန္းမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရား လက္ေတာ္အေရာက္ ကပ္လွဴၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ "ေအာင္ၿပီ၊ ေအာင္ၿပီ၊ ေအာင္ၿပီ" စစ္ပြဲႀကီးကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦးလို ၀င့္ႂကြားတဲ့ အသံနဲ႔ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ေႂကြးေၾကာ္ လိုက္တယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အလွဴ ဒါနတစ္ခုျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲ တယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ခရစ္ေတာ္ၫႊန္းခဲ့တဲ့ မုဆိုးမရဲ႕အလွဴလိုပဲ လွဴၿပီးတဲ့ေနာက္ မိမိမွာ ဘာမွကို မက်န္ ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ရက္ေရာလို႔ ရွိတာေလးကို ပဲ လွဴဒါန္း လိုက္လို႔ အလြန္ အင္မတန္ျမတ္တဲ့ အလွဴျဖစ္ပါတယ္။ အတုယူ၊ တရားရစရာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ရွင္ေပါလူးက အလွဴနဲ႔ပါတ္ သက္ၿပီး နည္းတာ မ်ားတာ မလို၊ "သင္တို႔၏ စြမ္းအားႏွင့္ အမွ်ေပး လွဴၾကေလာ့၊ သင္တို႔၏ လွဴလို ေသာေစတနာစိတ္ ရွိပါလွ်င္ ထာ၀ရဘုရားသည္ သင္တို႔၏ စြမ္းအား အရေပးလွဴေသာ အရာကို လက္ခံေတာ္မူလိမ့္မည္ မဟုတ္၊ သင္တို႔ ေပးလွဴ ႏိုင္စြမ္း မရွိေသာအရာ ကို ေတာင္းဆိုေတာ္မူ လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ" လို႔ (ဒု-ေကာ္ရိန္သု -၈း၁၁-၁၂) မွာ မိန္႔ၾကားထားပါတယ္။

"မိမိရဲ႕ ပိုလွ်ံတဲ့ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀မႈဟာ ခ်ိဳ႕တဲ့သူ၊ မရွိ၊ ဆင္းရဲတဲ့သူရဲ႕ပစၥည္းျဖစ္တယ္"

"သင္ သိုေလွာင္ထားတဲ့ ဆန္ေရစပါး (အစားအေသာက္သည္) ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး သူတို႔ ပိုင္ဆိုင္၏။ ေသတၱာ၊ ဘီ႐ိုမ်ားထဲတြင္ ထည့္ထားေသာ အ၀တ္အစားတို႔သည္ အ၀တ္အစား မရွိသူတို႔ႏွင့္ သက္ဆိုင္၏။ သင္ေျမႀကီးထဲတြင္ ႁမွဳပ္ထားေသာေရႊ ၊ေငြ ၊ေက်ာက္သံပတၱျမား တို႔သည္ ဆင္းရဲ၊ ခ်ိဳ႕တဲ့သူတို႔၏ ဥစၥာျဖစ္၏" လို႔ ရဟႏၲာ Basil က မိန္႔ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒီလို ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရွင္ေပါလူးက "သင္တို႔အား တာ၀န္ေလးေစ၍၊ သူတစ္ပါးတို႔အား သက္သာေစရန္ ငါအႀကံျပဳ ေနသည္ မဟုတ္ပါ။ ညီတူ ညီမွ်ျဖစ္ေစရန္ အႀကံ ျပဳျခင္းျဖစ္၏။ ယခုအခါ သင္တို႔၏ ခ်မ္းသာမႈသည္ ထိုသူတို႔၏ ခ်ိဳ႕တဲ့မႈကို ျဖည့္ဆည္းေပး သကဲ့သို႔ ေနာင္တစ္ေန႔၌ ထိုသူတို႔၏ ခ်မ္းသာမႈသည္ သင္တို႔၏ ခ်ိဳ႕တဲ့မႈကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ပါ လိမ့္မည္။

က်မ္းစာေတာ္က "မ်ားမ်ားရေသာသူ မပို၊ နည္းနည္းရေသာသူ မလို"ဟု ေဖာ္ျပ သကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္လို႔ (ဒု-ေကာ္ရန္သု -၈း၁၄-၁၅) မွာ ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲလွဴဒါန္းမႈဟာ ေပးသူေရာ၊ အေပးခံရသူပါ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳတဲ့အေၾကာင္း အႀကံေပးထားပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ နာမည္ႀကီး ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္ဇနကဘိ၀ံသက "သူ ေတာ္ေကာင္း ဓနရွင္တို႔သည္ လက္ရွိ ဓနမ်ားကို ဆင္းရဲသူမ်ားအား ျဖန္႔ျဖဴးႏိုင္မွသာ ေရွးဘ၀က ဒါနရွင္၊ ယခု ဘ၀ဓနရွင္၊ ေနာင္ဘ၀ အဆက္ဆက္ ဓနရွင္"ဟု နိဗၺာန္စံ၀င္သည့္တိုင္ေအာင္ အၿမဲဓနရွင္မ်ားျဖစ္ႏိုင္မည္။ ဒါေၾကာင့္ "တစ္ဘ၀မွ်ေခတၱ ပိုင္ဆိုင္ရေသာ ဓနကို ငါပိုင္ဟု သေဘာမထားဘဲ ဆင္းရဲသားခ်ိဳ႕တဲ့ သူအမ်ား ဆိုင္ေသာ ငါပိုင္ဟု သေဘာထား၍ လိုအပ္သူမ်ားကို ေ၀မွ်ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲရမယ္" လို႔ မိန္႔ၾကား ခဲ့ဖူးတာ အမွန္ပင္ တရားရ စရာပါပဲ။

ရွင္ေပါလူး မိန္႔ျမြက္သလို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္သူ႔ကိုပဲေပးေပး၊ ဘာပဲ လွဴလွဴ၊ ေပးလွဴလိုတဲ့ ေစတနာစိတ္ရွိရင္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ အသက္တာအရ ေပးလွဴတဲ့ အရာကို ဘုရားသခင္က ၾကည္ျဖဴႏွစ္သက္ လက္ခံမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အခုလို မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စီးပြားေရး က်ပ္တည္းၿပီး အစစအရာရာ ေစ်းတက္ေနတဲ့ ခက္ခဲရာကာလမွာ အဆင္ေျပရွာေဖြလုိ႔ လြယ္ကူ ေနတဲ့သူေတြက ေ၀ငွေပးကမ္းၾကမယ္ ဆိုရင္ ေရရွည္မွာ အားလံုးအတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား ပါလိမ့္မယ္။

၀ႆန္မိုး

Read More...

Tuesday, November 8, 2011

ပြန္္ေပသက္ေသ

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၉၀၀ တုန္းက အီတလီႏိုင္ငံမွာ ဗီဆူးဗီဘူးစ္ Vesuvivus ဆိုတဲ့ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲခဲ့လို႔ ပြန္ေပၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ မီးေတာင္ေခ်ာ္ရည္ေတြ ရဲ႕ေအာက္ ၁၈ေပ ျမဳပ္သြားခဲ့ၿပီးေျမပုံေပၚကေန ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရ တယ္။


ကြၽန္ေတာ္တို ႔ေခတ္သစ္ကာလမွာ ေ႐ွးေဟာင္း သုေတသနပညာ႐ွင္မ်ားက ျပန္လည္ တူးေဖာ္ၾကည့္ၾကတဲ့ အခါမွာ ေတြ႕ရတဲ့အရာေတြက လူတိုင္းကို အံ့ၾသေစခဲ့ပါတယ္။

မီးေတာင္ေခ်ာ္ရည္ရဲ႕ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဓာတ္ေၾကာင့္ ေခ်ာ္ရည္ ဖုံးသြားတဲ့ေပါင္မုန္႔ ေတြ၊ သစ္သီးေတြဟာ ႏွစ္ရာေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ေပမယ့္ အနံ႔အရသာ က်န္ေနေသးၿပီး၊ သံလြင္ဆီေတြဟာလည္း ဒီအတိုင္း ႐ွိေနတုန္းပဲလို႔ သိရပါတယ္။

ပိုၿပီး ထူးဆန္းတာကေတာ့ မီးေတာင္ ေပါက္ကြဲၿပီး ေခ်ာ္ရည္ေတြ ဖုုံးလႊမ္းတဲ့အခါ လူ ေတြ၊ တိရိစၦာန္ေတြဟာ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ႐ွိေန၊ လုပ္ေန၊ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ္ေန ကိုယ္ဟန္ အေနအထား ပုံစံအတိုင္း ေရခဲသလုိ ဖုံးအုပ္ေအးခဲ သြားခဲ့ပါတယ္။

လူျဖစ္ေစ၊ တိရစၦာန္ျဖစ္ေစ အတြင္းက ေဆြးေျမ့သြားေပမယ့္ ေခ်ာ္ေတြဟာ ခဲေနၿပီး အေနအထား၊ အမူအရာ အတိုင္း ပုံစံခြက္ သဖြယ္ အေခါင္း (ေဟာင္းေလာင္း) ႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္ ။ေ႐ွးေဟာင္း သုေတသနပညာ႐ွင္ေတြက အဲဒီ ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ပုံစံခြက္မ်ိဳးထဲကို ပလာစတာရည္ေလာင္း ထည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ ေသဆုံး သြားတဲ့လူသား (သို႔) တိရစၦာန္ေတြရဲ႕ ႐ုပ္လုံးေတြေပၚလာပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ပုံေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္လႈပ္႐ွား စရာေကာင္းတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။

ဥပမာၾကည့္ရင္ေတာ့ မိခင္တစ္ဦးဟာ မိမိရဲ႕သားငယ္ကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ၿပီး တင္းက်ပ္စြာ ဖက္တြယ္၊ ကာကြယ္ေနတဲ့ မိခင္ေမတၱာျပသ ေနပုံ၊ ေရာမ စစ္သားတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ မိမိတာ၀န္က်တဲ့ အတိုင္း လက္နက္ အျပည့္အစုံနဲ႔ မတ္မတ္ရပ္ကာ ရင္ေကာ့ေနတဲ့ အေနအထားကေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ တာ၀န္ကို ေနာက္ဆုံးထိတိုင္ သစၥာ႐ွိစြာ ထမ္းေဆာင္သြားတဲ့ ပုံစံ၊ ေနာက္တစ္ခုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဓား႐ွည္ကို လက္ထဲမွာ ကိုင္ကာ အဖိုးတန္ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံ ပတၱျမားေတြေပၚမွာ သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္ကို ၀င့္ ၾကြားစြာတင္ ထားပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေသဆုံးေနတဲ့ လူေလးငါးဦးရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာမ်ား ကိုေတြ႔ရပါတယ္။ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲတဲ့ အခ်ိန္ေျပးလႊားၾကရင္း ဥစၥာ ပစၥည္းလုယက္မႈကို ေ႐ွာေ႐ွာ႐ူ႐ူ မေပးလို႔ အသတ္ခံထားရတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး၊ ပလာစတာ ႐ုပ္ႀကီးမ်ားတို႔ ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ကေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ပလာစတာ ႐ုပ္ႀကီးေတြက စာထဲက အခ်က္ ၂ ခ်က္ကို ျမင္ေယာင္ေစပါတယ္။

ပထမ အခ်က္ကေတာ့ ႐ုတ္တရက္ အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ျခင္း၊ ခရစ္ေတာ္ဒုတိယအႀကိမ္ ၾကြလာျခင္းနဲ႔ ကမၻာကုန္ျခင္းတို႔ဟာ လွ်ပ္တစ္ျပက္၊ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ႐ုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚလာမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေသဆုံးတာဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ကမၻာကုန္တာ ပါပဲ။ (ပ-သက္သာ-၅း၂) မွာ "သခင္ဘုရား ၾကြေတာ္မူရာ ေန႔ရက္သည္ ညအခါ သူခိုးလာသကဲ့သို႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲေရာက္႐ွိ လာလိမ့္မည္" လို႔ဆိုထားပါတယ္။ သခင္ဘုရားၾကြလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာလိုက္တယ္ဆိုတာ မ႐ွိ။ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ၊ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ ထည့္တြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကီးသလား၊ ငယ္သလား ဆိုတာလဲ ထည့္သြင္း မစဥ္းစားပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ဟာ လူသိမ်ား ထင္႐ွားသလား၊ မထင္႐ွားဘူးလား ဆိုတာလဲ ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖဴသလား၊ မဲသလား၊ ညိဳသလားဆိုတာ မသိပါဘူး။ လူတိုင္းအတြက္ ေနာက္ဆုံးေသာအခ်ိန္ ကာလဟာ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ႐ုတ္တရက္သာ ျဖစ္ပါ လိမ့္မယ္။

ဒီလို အျဖစ္အေျခအေနမွာ ဒုတိယ အခ်က္ စဥ္းစားဖို႔ျဖစ္လာတာ ကေတာ့ - ေနာက္ဆုံးေသာ အခ်ိန္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ဦး တစ္ေယာက္စီရဲ ႕ျပင္ဆင္ထားမႈမ်ားပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမးစရာ႐ွိတာက သမၼာက်မ္းစာထဲမွာေဖာ္ျပတဲ့ အေျမာ္အျမင္ ပညာ႐ွိတဲ့ သတို႔သမီးေတြလို ေနာက္္ဆုံး အခ်ိန္အတြက္ ေသျခင္းတရားက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္နဲ ႔ေတြ႔မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေျမာ္ အျမင္္မ႐ွိတဲ့ သတို႔သမီးေတြလို မျပင္မဆင္ဘဲ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ႐ွိေနတဲ့ အခ်ိန္ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ေတြ႔မလား။ သူတို႔ တံခါးေခါက္တဲ့ အခ်ိန္ "သင္တို႔ကို ငါမသိ" ဆိုတဲ့ ထိတ္လန္႔စရာ ျငင္းပယ္ခံ ရတဲ့အသံကိုပဲ ၾကားရမလား။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ေနာက္ဆုံးေသာ အခ်ိန္မွာ ပြန္ေပၿမိဳ႕ မီး ေတာင္ေပါက္ကြဲမႈ ခံရတုန္းကလို လက္ထဲမွာ လူသတ္၊ ဓားကိုင္ကာ တမလြန္အတြက္ အက်ိဳးမဲ့ၿပီး တန္ဖိုးမ႐ွိတဲ့ ေ႐ႊေငြပုံေပၚမွာေျခေထာက္တင္ ေနတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးမွာပဲေတြ႔ မလား။

တာ၀န္ကို အဆုံးအထိ သစၥာ႐ွိစြာ ထမ္းေဆာင္ေက်ျြပန္သြားတဲ့ ေရာမစစ္သားလို အေဆာင္အယာင္ အစုံအလင္နဲ႔ သတိ အေနအထားမွာ ပဲေတြ႔မလား။ ဒီေန႔ စဥ္းစားအေျဖ ႐ွာၾကည့္ရ ပါမယ္။ ေနာက္ဆုံးေသာ အခ်ိန္ဟာ လွ်ပ္တစ္ျပက္၊ ႐ုက္တရက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အဲဒီေနာက္ဆုံးေသာ အခ်ိန္ကာလ အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္စီ ရဲ႕ ျပင္ဆင္ ထားရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္(၂)ခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲေစသင့္တဲ့ အခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ိဳးေၾကာင္း ဆင္ျခင္မႈျပဳစရာ ေကာင္းတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ တရားမ်ားပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြဟာ ၾကားနာၿပီး ေမ့ပစ္လု႔ိ ေကာင္းတဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီအခ်က္ေတြဟာ (ေဟၿဗဲ ၄း၁၂-၁၃) မွာ ေျပာထားတဲ့ အသြားႏွစ္ဖက္ စြမ္းအား႐ွိတဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ ႕ႏႈတ္ေတာ္ထြက္ စကားသာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူ႔ရဲ႕ေနာက္ဆုံး နိဂုံး ပုံပမာကို ေစ့ေစ့ စဥ္းစားၾကည့္ ျပန္ရင္ လူသားေတြ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး စီရင္ စစ္ေၾကာခံရမယ့္ေန႔၊ တစ္ဦး၊ တစ္ေယာက္စီရဲ ႕ေသခ်ိန္၊ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ဆိုတာ လုံး၀ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ဟာ ဆုံးခန္းတိုင္ သြားပါၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူတုိင္းဟာ ျပင္ဆင္ၿပီး သား ျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ထဲမွာ ဗလာနတၱိနဲ႔ မျပင္ မဆင္ဘဲ ႐ွိ ေကာင္း ႐ွိေနပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခုခုပါပဲ။ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေပါ့ေလ်ာ့ ခဲ့တာေတြကို ျပန္လည္ ဖာေထးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ လစ္လပ္၊ ပ်က္ကြက္ေနတဲ့ အရာေတြ အတြက္ အစားသြင္းဖို႔ အခ်ိန္ မ႐ွိေတာ့ပါဘူူး။

ဒါေၾကာင့္ သင္ခန္းစာက အၿမဲတမ္း ျပင္ဆင္ထားပါ။ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါတဲ့။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ လုံး၀ေနာက္က်ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀ အသက္တာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြဟာ တစ္ခါပဲ လုုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ၾကည့္ရင္ေတာ့ အရာတိုင္းကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ခါပဲ ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ လုပ္သမွ်ေတြဟာ ဘုရားရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ အသစ္ ေသာ ျပဳမူခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ခုခုကို ျပဳလုပ္ေဆာင္႐ြက္တယ္။ အရမ္းကို ႀကိဳစားၿပီး လုပ္ပါတယ္ ဆိုတာလဲ မလုံေလာက္ေသး ျပန္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေပးအပ္ထားတဲ့ တာ၀န္ ၀တၱရားကို ေကာင္းမြန္စြာၿပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ ရပါမယ္။ က်မ္းစာက အတိုင္းဆိုရင္ ကညာစင္ ေတြဟာ သတို႔သားကို တစ္ညလုံးေစာင့္ေန တာပဲ။ မဂၤလာေဆာင္ပြဲကိုလည္း သူတို႔ အရမ္း တက္ခ်င္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ လုံေလာက္ေအာင္ လိုအပ္တဲ့ ဆီကို မယူ ခဲ့မိတာပါလို႔ အေၾကာင္းျပလို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အဓိက အလုပ္က သတို႔သားနဲ႕သတို႔သမီးကို ပြဲေတာ္ မီးခြက္နဲ႔ လိုက္ပါဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္မွေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ ကေတာ့ အဓိက အရာ၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို မျဖည့္ဆည္းတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ဟာ မလိုအပ္ဘဲ အပယ္ခံျဖစ္ သြားရပါတယ္။ ဥပမာ - ကြၽန္ေတာ္တို႕ဟာ ဆရာ၊ ဆရာမျဖစ္ၿပီး စာကိုေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ မ႐ွင္းျပပါက ကြၽန္ ေတာ္တို႔ရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ လစ္ဟင္း သြားပါၿပီ။ ပညာေပး၊ (Training) ေပးတဲ့သူျဖစ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္က စည္းကမ္း မလိုက္ႏိုင္ရင္ အဓိက တာ၀န္ ပ်က္ကြက္တာပါပဲ။ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေစ ရပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ေကာင္းတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိ႐ုံ၊ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ထား႐ွိ႐ုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။ တကယ့္ လက္ေတြ႕ အစစ္ အမွန္ ဦးတည္ခ်က္ ၿပီးရပါမယ္။ က်မ္းစာအတိုင္း သတို႔သားဟာ လာရမယ့္ လူထဲက တစ္၀က္သာ လာတဲ့အတြက္ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ဓါတ္က်မလဲ ဆိုတာ စဥ္းစား ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တို႔အတြက္ အားကိုး ယုံၾကည္ စိတ္ခ်ရျခင္းဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းဟာ ဘ၀အသက္တာမွာ အေကာင္းဆုံး၊ အမြန္ျမတ္ဆုံး အရည္အခ်င္း ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိရဲ႕ လုပ္ေဆာင္၊ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ တာ၀န္ ၀တၱရားမ်ားကို ေကာင္းမြန္ေက်ျြပန္စြာ ေဆာင္႐ြက္ရင္း ဦးတည္ခ်က္ကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္ကိုင္ရင္း ျပင္ဆင္ေနၾကရပါမယ္။

ေနာက္ သင္ခန္းစာ တစ္ခုကေတာ့ ဒီပုံ ပမာအားျဖင့္ ခရစ္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေရးမွာပဲျဖစ္ေစ၊ လုပ္ငန္းတာ၀န္မွာပဲ ျဖစ္ေစ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္၊ ေနာက္ဆုံး မိနစ္က်မွ ထိုးသိပ္၊ အႀကိတ္အနယ္ ျပဳလုပ္တာမ်ိဳး မလုပ္ဖို႔ သတိေပးေနပါတယ္။ ဒီလိုေနာက္ဆုံး မိနစ္၊ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္က်မွ မလွမပ မျဖစ္ဖို႔ ခရစ္ ေတာ္က မၾကာခဏ ဆိုသလို ဘုရားသခင္ရဲ႕ စကားကို ၾကားနာ၊ သတိတရားရဖို႔ သတိေပးလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အေျမာ္အျမင္ ႐ွိဖို႔ သတိေပးပါတယ္။

အေျမာ္အျမင္ ႐ွိျခင္းဟာ မွန္ကန္တဲ့ ဥာဏ္ပညာရဲ႕အစ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပညာ ႐ွိ႐ွိ၊ သတိတရား႐ွိ႐ွိနဲ႔ အသက္႐ွင္ေနထိုင္ျခင္းဟာ ေ႐ွ႕ေရးကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး နိဂုံးကို ၾကည့္ေမွ်ာ္ၿပီး ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္က်မွ မဟုတ္ဘဲ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ကာ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေျမာ္ အျမင္ ဥာဏ္ပညာ႐ွိတဲ့ သူေတြက အၿမဲတမ္း အဆင္သင့္ျပင္ ထားတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ အက်င့္၊ အစဥ္အလာ၊ သူတို႔ဘ၀ရဲ႕ အပိုင္းအစ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လိုမ်ား ျပင္ဆင္မႈေတြ ျပဳလုပ္ၾကမလဲ။ ခရစ္ေတာ္က (႐ွင္မႆဲ-၆း၂၀) မွာ သံေခ်းထိုး၍ မပ်က္မစီး၊ သူခိုး ဓားျပ မေဖာက္ မထြင္း၊ မခိုးမယူႏိုင္ေသာ ဘ႑ာကိုေကာင္းကင္ဘုံ၌ စုေဆာင္းၾကေလာ့" လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘ႑ာဆိုတာကေတာ့ အထက္က တင္ျပခ့ဲသလို ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္၊ မိမိရဲ႕ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ သစၥာ႐ွိ႐ွိ ျပဳလုပ္ျခင္း စတာေတြျဖစ္ ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ (႐ွင္မႆဲ-၂၅း ၃၁) ကေန ဖတ္ရတဲ့အတိုင္း ေနာက္ဆုံးေသာေန႔ တရားစီရင္တဲ့ အခါမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တရားမွ်တျခင္းနဲ႔ မိမိနဲ႔ နီးစပ္တဲ့သူေတြ အေပၚ ေမတၱာ က႐ုဏာ၊ ေစတနာထား ကူညီ႐ုိင္းပင္း ခ်စ္ခင္မႈ အေပၚစံထားၿပီး စစ္ေဆးမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခရစ္ေတာ္ မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလုံး ေလာကမွာ အသက္႐ွင္ လႈပ္႐ွားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ အတြက္ေပးလာတဲ့ အခြင့္ေရး်ားကို အသုံးခ်ကာ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ အနာဂတ္ ေရးကို ၾကည့္ၿပီး အၿမဲတမ္းျပင္ဆင္ ထားၾကပါစို႔။ အစဥ္အၿမဲ အသင့္ျဖစ္ေန ၾကပါစို႔။

"သို႔ျဖစ္၍ သင္တို႔သည္လည္း ထိုေန႔၊ ထိုအခ်ိန္ကို မသိၾကသျဖင့္ သတိႏွင့္ေစာင့္ေနၾက ေလာ့" (႐ွင္မႆဲ-၂၅း ၁၃)။

ဒီေန႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ကို ေမးရမယ့္ ေမးခြန္းက-"ငါ့ရဲ႕ လက္႐ွိ အေျခအေနဟာ သတိ ပညာ႐ွိတဲ့ အပ်ိဳရံေတြ လိုလား၊ သတိပညာ မ႐ွိတဲ့ အပ်ိဳရံေတြလိုလား" လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ သတိပညာ မ႐ွိတဲ့ အပ်ိဳရံေတြလို အေျခအေနမ်ိဳး ဆိုရင္ စိတ္ဓါတ္ မက်ပါနဲ႔။ ဒီအေျခအေနကို ျပဳျပင္ဖို႔ အခ်ိန္ ႐ွိပါေသးတယ္။ အခုစတင္ လႈပ္႐ွားပါ။ ဒီေန႔ခရစ္ေတာ္က သတိေပးေန ပါတယ္။ သတိပညာ႐ွိတဲ့ အပ်ိဳရံေတြလိုဆိုရင္ ေတာ့ ဥာဏ္အျမာ္အျမင္နဲ ႔ေက်းဇူးေတာ္ အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တင္ၿပီး အဆုံးတိုင္ တည္ၾကည္ဖို႔ ဆုေတာင္းရမွာ ျဖစ္ပါသည္။

ဘုန္းဘုန္း ဂါၿဗီအဲလ္ ဦးထြန္းျမင့္


Read More...