Friday, October 28, 2011

မႏုေဗဒ

လူ႕ဘ၀ . . . ၌
ျဖဴစင္ ႏွလုံးစဥ္ က်င့္သုံးလဲ
ဆူးခ်က္ခေလာက္
ျပင္းထန္စြဲမို႔
အဆုိးလဲ ေရာက္
တရားလဲ ေပ်ာက္ေပါ့.....

အၿပံဳးမပန္တဲ့ . . . လမ္း
အမုန္းေတြ အတၱေတြ
ဒႆနေတြ ေဒါသေတြနဲ႔
ထုထုေထာင္းေထာင္း
ၾကမၼာ႐ိုင္းလို
ဘက္ေျပာင္းမယ္လို႔
စိတ္ကူးသလား ....

တံတိုင္းႀကီးျခားသြားလိမ့္
ေက်းဇူးျပဳ၍
ကိုယ္ေတာ့္ေျခရင္း
တိုး၀င္ပါ ....

ေ၀လီ

Read More...

Sunday, October 23, 2011

အထီးက်န္ျခင္း

လူစည္းကားေသာ လမ္းမႀကီးတစ္ခု၏ အထပ္ျမင့္ အေဆာက္အအုံတစ္ခုေပၚ လူငယ္ေလးတစ္ဦး အိတ္ကေလးတစ္လုံး လြယ္ ၿပီး တက္သြားပါသည္။ လိပ္စာအတိုင္း တံခါး ေခါက္လိုက္ေသာအခါ အသက္ေျခာက္ဆယ္ အ႐ြယ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးမွ တံခါးလာဖြင့္ ေပးပါသည္။ သူမက လႈိက္လွဲစြာ ႀကိဳဆိုၿပီး လူငယ္ေလးကို ေကာ္ဖီပူပူ တစ္ခြက္ေဖ်ာ္တိုက္ရင္း ထိုင္ခိုင္း လိုက္ပါသည္။ ထိုလူငယ္ေလးသည္ တီဗီြျပင္ေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးႀကီ၏ ဖုန္းဆက္ေခၚျခင္းေၾကာင့္ တီဗီြျပင္ရန္ ေရာက္႐ိွလာျခင္းျဖစ္သည္။ ရာသီ ဥတုအေၾကာင္း၊ အလုပ္အကိုင္ စီးပြားေရးအေၾကာင္း၊ အနည္းငယ္ေျပာဆိုၾက ၿပီးေနာက္ ထိုလူငယ္မွ တီဗီြျပင္ရန္ေျပာေသာ အခါ အမ်ိဳးသမီးႀကီးမွ မ်က္ရည္မ်ား က်ဆင္းလာၿပီး သူမ၏ တီဗီြ မပ်က္ပါေၾကာင္း သူမ၌ စကားေျပာဆိုရန္ အေဖာ္တစ္ေယာက္မွ မ႐ွိေသာေၾကာင့္ ယၡဳကဲ့သို႔ ဖုန္းဆက္ေခၚမိေၾကာင္း ဟုေျပာျပပါသည္။ တီဗြီျပင္ခ အစား စကားေျပာခ တစ္နာရီစာ ေပးမည္ဟုေျပာျပပါသည္။ လူငယ္ေလးလည္း စိတ္မေကာင္းႀကီး စြာျဖစ္သြား ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းမေပၚ သြားလာေနရင္း လူအမ်ား ႀကီးၾကားထဲ ေစ်း၀ယ္ေနရင္း ေက်ာင္းသြားရင္း၊ ႐ုပ္႐ွင္႐ုံထ၊ဲ တစ္ေယာက္ထဲ ႐ုပ္႐ွင္ ၾကည့္ေနရင္း အထီးက်န္ေသာ ခံစားခ်က္ကို တစ္ခါတစ္ရံ ခံစားၾကရ မည္ျဖစ္သည္။ ေဖ်ာ္ေျဖစရာ မ်ားျပားလွသည့္ ဤေခတ္ႀကီးထဲတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤမွ် အထီးက်န္ ခံစားေနၾက ရသနည္း။ ဆန္းစစ္ဖြယ္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘုရား ေက်ာင္း ေန႔စဥ္ တက္ေနသူမ်ား၊ သူေတာ္စင္ ဘ၀မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားစြာလည္း ဤသို႔ အထီးက်န္ျခင္းကို ခံစားေနရသူေျမာက္ျမားစြာ ႐ွိပါသည္။ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေက်ာင္းတက္ေနေသာ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔သြား ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ လူငယ္၊ လူႀကီး အားလုံး၌ ဤခံစားခ်က္မ်ား တူညီစြာ ႐ွိၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႕သူမ်ား ဘုရားေက်ာင္းထဲ ငုိေၾကးြ ေနသူမ်ားကိုပင္ ေတြ႕ႀကံဳဖူးပါသည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ မိေ၀းဖေ၀းေနရခ်ိန္တြင္း "ကိုယ့္ကို မည္သူမွ် မသိေသာ" ဘုရားေက်ာင္း အသစ္၌ တက္ရေသာေေၾကာင့္ဟု သိရပါသည္။ ဓမၼေတးသီဆိုရင္း မိဘကုိလြမ္းေနသူ၊ ခ်စ္ခင္ခဲ့ရသူမ်ားကို သတိရေနၾကေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။

သို႕ေသာ္ အထီးက်န္ျဖစ္ေနျခင္း၌ပင္ အျပဳသေဘာေဆာင္ျခင္းကိုေတြ႔ျမင္ ရပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သခင္ခရစ္ေတာ္သည္ ကြၽႏု္ပ္တို႕ ခံစားေနၾကရခ်ိန္၌ ကြၽႏု္ပ္တို႔ဘ၀မ်ားကို ပိုမိုေစာင့္ေ႐ွာက္ေနျခင္းကို ခံစားေတြ႔႐ွိလာ ရျခင္းေႀကာင့္ျဖစ္သည္။ ဒုကၡေရာက္ေလ ဘုရားႏွင့္ နီးေလျဖစ္လာ တတ္ပါသည္။ သင့္ေ႐ွ႕ မွာ ထာ၀ရဘုရားသည္ ကိုယ္တိုင္ၾကြ၍ သင္ႏွင့္ အတူ႐ွိေတာ္မူလိမ့္မည္။ သင့္ကို စြန္႔ပစ္မထားပါ။ မစိုးရိမ္ႏွင့္။ စိတ္မပ်က္ႏွင့္ဟု အစၥေရး လူမ်ိဳးတို႔အား ဘုရား႐ွင္မွ ကတိ ထားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ (ေဟၿဗဲ-၁၃း၅) ဤကတိေတာ္ကို ယံုၾကည္ ၾကရပါမည္။ လူအမ်ားျပည့္ၾကပ္ေန ေသာ အခန္းတြင္း၊ မီးရထား (သို႔) ေလယာဥ္ပ်ံ စီးေနရင္း လူအမ်ားၾကားထဲ၌ အထီးက်န္ ဘ၀ကို ခံစားေနၾကရသူ မ်ားစြာ႐ွိပါသည္။ အိမ္ ေထာင္သည္ဘ၀၊ လင္မယား၊ မိသားစုအတြင္း၌ အထီးက်န္ေနၾကသူမ်ား ကိုေတြ႔ၾကရသည္။ မိမိေနထိုင္ သြားလာရင္းႏွီးေနက် ပတ္၀န္းက်င္မွ အေ၀းသို ႔ေျပာင္းေ႐ႊ႕ၾကရေသာအခါ အထီးက်န္ ဘ၀ကို ခံစားၾကရပါသည္။ အလုပ္အကိုင္မွ အနားယူၿပီး အၿငိမ္းစား ဘ၀၌ေရာက္ေနၾက သူမ်ားသည္လည္း ဤေ၀ဒနာကို ခံစားၾကရေပသည္။ တစ္ဦးတည္းေနထိုင္ၿပီး အထီးက်န္ဘ၀ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားၾကသူမ်ားသည္ ယင္းဒါဏ္ကို မခံစားႏိုင္ၾကဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ ေသ အဆုံးစီရင္သြားတတ္ ၾကသည္။ အထီးက်န္ ျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ေ၀ဒနာပါ ခံစားသြားရျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

လူတစ္ေယာက္သည္ ပစ္ပယ္ခံရျခင္း၊ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္း၊ နာက်င္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္လည္း အထီးက်န္ျခင္းျဖစ္ ၾကရပါသည္။ ေရာဂါ ေ၀ဒနာျပင္းထန္စြာ ခံစားေနရၿပီး ေသဆုံးရ ေတာ့မည္ကို သိေနေသာ လူမမာမ်ားသည္ အဆိုး၀ါးဆုံး အထီး က်န္ဘ၀ကို ခံစားေနရသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ၌ ေသဒါဏ္ ခံစားရသူမ်ားႏွင့္ အျဖစ္ျခင္း တူညီေနပါသည္။ ခင္မင္သူ၊ ခ်စ္ခင္ရသူတို႔၏ အားေပးမႈ၊ ဘုရား႐ွင္ထံ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အပ္ႏွံထားသူတို႔သာ သူတို႔ ဘ၀ကို ကိုယ္တိုင္ေဖးမ ကူညီႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ကိုယ့္ဘ၀ကို ဘုရား႐ွင္ထံ အပ္ႏွံထားသူတို႔သည္ ဘ၀၏ မည္သည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္႐ွိေနေသာ္လည္း အထီးက်န္ျခင္း မျဖစ္ၾကပါ။ မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ားရ႐ွိရန္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ဦးျဖစ္ ရေပမည္။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေပါမ်ားသူ၌ အထီးက်န္ဖို႔ အခ်ိန္ မ႐ွိေတာ့ေပ။ ဘုရားေက်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ တာ၀န္မ်ား၊ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ လႈပ္႐ွားေနသူတို႔သည္ တစ္ကိုယ္တည္း စဥ္စားေနခ်ိန္ မ႐ွိေပ။ စိတ္ရင္းေစတနာ ေကာင္းသူမ်ား၌ အထီးက်န္ေ၀ဒနာ မ႐ွိၾကေပ။ လူသားတို႔၏ အထီးက်န္ဆန္မႈ အမ်ားဆုံးေသာ စကားလုံးမ်ားမွာ လက္၀ါးကားတိုင္ေပၚတြင္ သခင္ေယဇူး၏ႏႈတ္ဖ်ားမွ ထြက္ေပၚ ခဲ့ပါသည္။ "ကြၽႏု္ပ္၏ ဘုရား အကြၽႏ္ုုပ္၏ ဘုရား အဘယ္ ေၾကာင့္ အကြၽႏု္ပ္ကို စြန္႔ပစ္ေတာ္မူသနည္း" ဟူေသာ ေၾကးေြၾကာ္ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အထီးက်န္ျခင္း မျဖစ္ၾကရ ေစရန္ ဘုရား႐ွင္၏ သမၼာက်မ္းစာကို ေန႔စဥ္ အနည္းဆုံး တစ္ပိုဒ္ႏွစ္ပိုဒ္ ဖတ္ၾကရပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ က်မ္းစာသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို ဘုရား႐ွင္ထံမွ ခ်စ္ခင္ေသာေၾကာင့္ လူတိုင္းကိုေပးထားေသာေမတၱာစာျဖစ္သည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ အတြက္ ခြန္အားရေစသည္။ က်မ္းစာ ဖတ္႐ႈျခင္းျဖင့္ ဘုရား႐ွင္၏ အနီးနားသို႔ေရာက္ သြားေစရန္ ဆြဲေဆာင္လိမ့္မည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာမ်ားစြာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ေပးမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀မ်ား သည္ လုံး၀ အထီးမက်န္ၾကေတာ့ေပ။


ဘုရား႐ွင္အားထာ၀ရအေစခံလွ်က္
ကက္သလင္းခင္

Read More...

Thursday, October 20, 2011

အေရးႀကီးဆုံးေသာ အရာ

တစ္ခါက အိႏိၵယျပည္ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ႀကီး မဟာဓမၼဂႏီၵဟာ သူ႔မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေန ထိုင္ရာ အာဖရိကႏိုင္ငံကို အလည္အပတ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ သူူငယ္ခ်င္းေနအိမ္ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ မွာေတာ့ေန၀င္ၿပီး စျဖစ္လို႔ ညေနေစာင္းေနပါၿပီ။ ကက္သလစ္ ခရစ္ယာန္မိသားစုျဖစ္တဲ့ အေလ်ာက္ အိမ္ေ႐ွ႕က မယ္ေတာ္ဂူေလးေ႐ွ႕မွာ စိတ္ပုတီးစိပ္ ဆုေတာင္း ၀တ္ျပဳေနၾကတဲ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းမိသားစုကို ၿခံထဲ၀င္လိုက္တာနဲ႔ လွမ္းျမင္လိုက္ ရတယ္။

ဂႏီၵ၀င္အလာကိုေတြ႔လိုက္ရတဲ့ သားငယ္ေလးက သူ႕အေဖကို လွမ္း
တို႔ေျပာလိုက္ ပါတယ္။ အေဖျဖစ္သူလည္း သူတို႔ရဲ႕ ဆုေတာင္း၀တ္ျပဳမႈကုိ ရပ္ဆိုင္းၿပီး ဂႏီၵကို ဆီးႀကိဳ လိုက္ပါတယ္။ ဆက္ဆိုဖို႔ က်န္ေနေသးတဲ့ စိတ္ပုတီးႏွစ္ဆယ္ကိုလည္း ေနာက္မွပဲ ဆက္ဆိုဖို႔ သေဘာတူ ထားၾကတယ္။ ဒါကို ရိပ္မိတဲ့ ဂႏီၵႀကီးက "သူငယ္ခ်င္း မင္းတို႔ ဆုေတာင္းစရာေတြ ၿပီးေအာင္ေတာင္းဆုိ လိုက္ၾကအုံး ... ငါ့ကို ဘာမွ အားနာမေနနဲ႔ ... မင္းတို႔က ငါ့ထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ ႀကီးျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို ဂုဏ္ျပဳ ေနႀကတာပဲ။ အေရးႀကီးဆုံးေသာ အရာကို ဦးစားေပး ဆက္လုပ္သင့္ပါတယ္" လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္း မိသားစုမွာ ဂႏီၵရဲ႕ စကားေႀကာင့္ အထူးအဆန္းျဖစ္မိ ၾကသလို အံ့ၾသလည္း အ့ံၾသမိၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ မိသားစု အားလုံး မယ္ေတာ္ဂူေ႐ွ႕ ဒူးေထာက္ေမတၱာ ဆက္ဆိုၾကပါေတာ့တယ္။

အခုေခတ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကက္သလစ္ ဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ ကက္သလစ္ ခရစ္ယာန္ မဟုတ္တဲ့ မဟာဓမၼဂႏီၵလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးရဲ႕ မြန္ျမတ္တဲ့ စကားဟာ အားက်စရာ၊ အတုယူစရာမ်ားျဖစ္ေနၿပီလားလို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတြး ၾကည့္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အရာရာထက္ ဘုရားသခင္ကို ဦးစားေပးဖို႔၊ အေလး အျမတ္ထား ဦးထိပ္ထားဖို႔ သတိေမ့ေပ်ာက္ တတ္ၾကလို႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ အေရးႀကီး ဆုံးေသာ အရာဟာ ဘုရားသခင္ အစား အျခားအရာေတြျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ေန႔စဥ္ လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ ၀တၱရားေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ဖန္ဆင္း႐ွင္ ဘုရားသခင္ကို ကိုယ့္ဘ၀ထဲ ၀င္ေရာက္လာဖို႔ ေနရာ မေပးၾကဘူး။ ဘုရားသခင္ကို ဒုတိယ ေနရာမွာပဲ ထားၾကတယ္။ ပဌါနျပဳသင့္တဲ့ အရာကို သာမညအျဖစ္ ထား႐ွိၿပီး သာမညျဖစ္ ေနတဲ့ေလာကီေရးရာေထြရာေလးပါးေတြကို ပဌါနအျဖစ္ မွတ္ယူထား႐ွိၿပီး တန္းဖိုးထား အေလးေပး ၾကေတာ့တယ္။

က်မ္းစာထဲက အႀကီးျမတ္ဆုံး ပညတ္ႏွစ္ခုထဲက ပထမပညတ္ ျဖစ္တဲ့ "သင္၏ အ႐ွင္ ထာ၀ရဘုရား သခင္ကို သင္၏ စိတ္ႏွလုံး အၾကြင္းမဲ့၊ စိတ္အား႐ွိသမွ်၊ ဥာဏ္စြမ္း ႐ွိသမွ်ႏွင့္ခ်စ္ေလာ့" (မာေတဦး ၂၂း၁၇) ဆိုတဲ့ က်မ္းပိုဒ္ကို မသိမသာေလးႏွင့္ သိသိသာသာေမ့ေလ်ာ့ေန မိၾကပါလိမ့္မယ္။ သင္ရဲ႕ ဦးထိပ္ထားရဆုံးေသာ အရာ၊ အေရးႀကီး ေသာ အရာဟာ ဘုရားသခင္သာျဖစ္ သင့္ပါတယ္။ သတိတရား အၿမဲထားၿပီး ဆင္ျခင္ တတ္ၾကပါစို႔။
အသက္ (ကေလး)

Read More...

Tuesday, October 18, 2011

ခ်စ္သုေ၀ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းျခင္း

ကက္သလစ္လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ အဆိုေတာ္ ထေရဇားခ်စ္သုေ၀ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းျခင္း
စာဖတ္သူ အေပါင္းတို႔႐ွင္ ဒီလသိုးထိန္း အသံစာေစာင္လူငယ္က႑ေနရာမွာ ကက္သလစ္ လူငယ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ အဆိုေတာ္ ထေရဇားခ်စ္သုေ၀နဲ ႔ေတြ႔ဆုံေမးျမန္း ထားတ့ဲ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေဖာ္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္လဲျဖစ္၊ သ႐ုပ္ ေဆာင္ အဆိုေတာ္လဲျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သုေ၀ဟာ "ထေရဇား" လို႔ သူမကိုယ္သူမ ေျပာတတ္တဲ့ ခ်စ္စရာျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြ ႐ုိက္ေနရလို႔ မအားလပ္တဲ့ၾကားက အခ်ိန္ေပးၿပီး သူမရဲ႕ လူငယ္ဘ၀ အသက္တာခံယူခ်က္နဲ႔ ဘုရားသခင္ အေပၚမွာထားတဲ့ သူမရဲ႕ယုံၾကည္ျခင္း အသက္တာ ဘ၀အားျဖင့္ က်မတို႔ စာဖတ္သူ ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာက ခြန္အားမ်ား ရ႐ွိေစဖို႔ရန္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီး မွတ္တမ္း တင္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
ေမး။ ။မဂၤလာပါထေရဇား။ ထေရဇားရဲ႕ မိသားစုအေၾကာင္းေလးနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးပါဦး။
ေျဖ။ ။မဂၤလာပါ စစၥတာရ္။ မိသားစုမွာဆိုရင္ ထေရဇားက သမီးအငယ္ ေမေမကေဒၚဒီဒီ၊ ေဖေဖက ဦးေဇာ္၀င္း၊ ထေရဇားမမက မမမာရင္းပါ၊ ထေရဇားတို႔ မိသားစုေလး မွာ ေမေမက ခရစၥယာန္၊ ေဖေဖက ဗုဒၶဘာသာပါ။ ထေရဇားတို႔ ညီမႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခရစၥယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြပါ။
ေမး။ ။ထေရဇားက ဘုရားေက်ာင္းသြားတဲ့ အခါ မိသားစုနဲ႔ အတူ သြားတတ္တဲ့ အက်င့္ေလး ႐ွိပါသလား။
ေျဖ။ ။ဟုတ္္ကဲ့။ ေမေမရယ္၊ ထေရဇားတို႔ ညီအမႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ဘုရာေက်ာင္းကို မပ်က္မကြက္ တက္ပါတယ္၊ ထေရဇားခရီးသြားတဲ့အခါေတြမွာ ကိုယ္ေရာက္ တဲ့ေနရာမွာ ဘုရားေက်ာင္းကို မျဖစ္မေနတက္ဖို႔ ေမေမက အေလ့အက်င့္ေလး လုပ္ေပးထားတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းလိုက္ပို႔ ပါတယ္။
ေမး။ ။မိသားစုနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရတဲ့ အခါ ထေရဇားရဲ႕ ခံစားခ်က္ေလးကိုလဲ သိပါရေစ။
ေျဖ။ ။ဓမၼသီခ်င္းေတြဆိုတဲ့ အခါမွာေတာ့ ထေရဇား အေပ်ာ္ဆုံးပါပဲ။ ဘုရားေက်ာင္းတက္တဲ့ အခါ ဘုရားသခင္နဲ႔ ပိုနီးစပ္သြားသလို ခံစား ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလးျဖစ္တယ္။ ထေရဇား အျပစ္ေတြ႐ွိေနရင္လဲ ဘုရား ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ တေလွ်ာက္ စိတ္ထဲက တတြတ္တြတ္ေလးေျပာေနတတ္ ပါတယ္။
ေမး။ ။ငယ္ငယ္ကတည္းက စၿပီး ထေရဇား ဒီအ႐ြယ္ေရာက္တဲ့အထိ ထေရဇားမိဘေတြဆီ က ဘယ္လို အတုယူစရာေလးေတြ ရ႐ွိခဲ့ပါသလဲ။
ေျဖ။ ။ အတုယူစရာဆိုရင္ အဓိကဘုရားၿမဲဖို႔ ကေတာ့ ေမေမ့ဆီကရခဲ့တဲ့အရာပါ။ ေမေမက ဘုရားကို ခ်စ္တတ္ေအာင္၊ ဘုရားေက်ာင္းကို မပ်က္မကြက္တက္ျဖစ္ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလး ပ်ိဳးေထာင္ခ့ဲပါတယ္။ ေဖေဖ့ဆီကေတာ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ၿပီး ႐ုိး႐ုိး သားသား ႀကိဳးစားဖို႔ဆိုတာေတြ ရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။
ေမး။ ။ထေရဇား ယခုလက္႐ွိ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဘ၀ အေျခအေနေရာက္ဖို႔ မိဘေတြဆီက ဘယ္လို အားေပး ကူူညီမူ ရ႐ွိခဲ့ပါသလဲ။
ေျဖ။ ။ အဲဒါကေတာ့ စာတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ေျပာဖိုု႔ ကေတာ့ အရမ္းခက္ခဲဲပါတယ္၊ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလုိ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ဘုရားအလိုေတာ္႐ွိခဲ့လို႔၊ ထေရဇားေဘးနားမွာ support လုပ္ ေပးတဲ့ ေမေမေရာ၊ ေဖေဖေရာ ႐ွိခဲ့လို႔ပါ။
ေမး။ ။ဒီအ႐ြယ္ထိထေရဇား မိဘေတြရဲ႕ ပဲ့ျပင္ လမ္းၫြန္မႈေတြကို ဘယ္လို စိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ ခံယူခဲ့ပါသလဲ။
ေျဖ။ ။အမွန္တိုင္း၀န္ခံရရင္ ငယ္ငယ္က ေတာ့ ေမေမတို႔ ဆုံးမပဲ့ျပင္တဲ့ အရာေလးေတြ ဆိုရင္လိုက္လုပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာၿငိဳျငင္ တာပဲေလ၊ ကေလးဆိုေတာ့။ နဲနဲသိတတ္လာတဲ့ အခါမွာ လူငယ္နဲ႔လူႀကီးဆိုေတာ့ အျမင္မတူ တာေတြျဖစ္လာတယ္။ ကေတာက္အဆေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထေရဇားအမ်ားအားျဖင့္ ေတာ့ လက္ခံံလိုက္တယ္။ ၫႇိႏႈိင္းတယ္။ ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔ ခံယူလဲဆိုေတာ့ ငါ့မိဘေတြငါ့ကိုခ်စ္လို႔ ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ခံယူပါတယ္။ ဘာျဖစ္ လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္မိဘျဖစ္မွ သိလာမဲ့အရာ ေတြမို႔ပါ။ ေမေမေျပာေနတာေတြက ခ်စ္တဲ့စိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ ဆိုၿပီး ခံယူလိုက္ပါတယ္။
ေမး။ ။ထေရဇားရဲ႕ပညာေရးအေပၚမွာ ခံယူထားတဲ့ သေဘာထားေလးကို လဲေျပာျပေပးပါဦး။
ေျဖ။ ။လူတစ္ေယာက္မွာ ဥာဏ္ပညာက အေရးႀကီးဆုံးဆိုတာကို ေမေမကက အသိေပးခဲ့တယ္။ ထေရဇားက ဒါကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ဥာဏ္ ပညာအလင္းမ႐ွိဘဲနဲ႔ ဘယ္နယ္ပယ္မွာမွ ဦးေဆာင္တဲ့သူ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ထေရဇား ဥာဏ္ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးတဲ့ ေနရာမွာလဲ ဇြဲလုံ႔လ၊ ၀ိရိယနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလးႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့တယ္။
ေမး။ ။ငယ္ငယ္က ထေရဇားျဖစ္ခ်င္တဲ့ဘ၀ ပုံစံနဲ႔လက္႐ွိျဖစ္ေနတဲ့့ ဘ၀အေျခအေနကေရာ ကိုက္ညီမႈ ႐ွိတယ္လို ႔ေျပာႏိုင္မလား။
ေျဖ။ ။ ထေရဇား ႐ွင္သန္တဲ့ဘ၀ပုံစံက ... ေန႔တိုင္းကို ဘုရားသခင္ အလိုေတာ္အတိုင္းပဲ ျဖတ္သြားတယ္။ ထေရဇား ယုံၾကည္ထားတာ တစ္ခုက ဘုရားသခင္က သူ႔သားသမီးတိုင္း အတြက္ စီမံကိန္းေတြအားလုံးခ်ထားၿပီးသားပါ။ ဘုရားရဲ႔အစီအစဥ္တိုင္းပဲ အားလုံးက မလြဲမေသ ျဖစ္လာရမယ္လို႔ ထေရဇား ခံယူထားတယ္။ ဘုရားသခင္က အခြင့္အေရးေလးေတြ ခ်ေပးမယ္။ ဒါကို တန္ဖိုးထားရင္ ထားတတ္သလို ဘုရားသခင္အလို႐ွိတဲ့ အတိုင္းျဖစ္လာမယ္။ တန္ဖိုး မထားတတ္ရင္ မထားတတ္သလို စိတ္ မေကာင္းစရာေတြျဖစ္လာမယ္လို႔ ထေရဇား ထင္တယ္။ ဒီလုိျဖတ္သန္း လာတဲ့အတြက္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ငါဘာႀကီးျဖစ္ရမယ္၊ ညာႀကီးျဖစ္ရမယ္လို႔ေတာ့ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး၊ ထေရဇား အနားမွာ ခ်စ္တဲ့ သူေတြျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတိုင္း ငယ္ငယ္ကတည္းက လိုက္လုပ္ခဲ့တယ္။ေမေမက ဆရာ၀န္မႀကီးျဖစ္ေစ ခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထေရဇား စာႀကိဳစားတယ္။ လုပ္ခ့ဲတယ္။ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေလးေတြကို ဘုရားသခင္ေပးခဲ့တယ္။ ရတဲ့အခြင့္ေရးကို ရသလိုႀကိဳးစားတယ္။ တန္းဖိုးထားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ထေရဇား ဆရာ၀န္မႀကီးျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာလည္း တန္းဖိုးထားတတ္ေအာင္ ဘုရား သခင္ေက်းဇူးေပးတဲ့ အတြက္ တန္းဖိုးထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘုရားသခင္က ထေရဇားကို အႏုပညာလမ္းေၾကာင္းကုိ ခ်ေပးတယ္။ သီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါေပမယ့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖို႔ ၀ါသနာမပါခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားသခင္ လမ္းေၾကာင္းေပးတာေလးက အရမ္းသိသာ တယ္။ ဘယ္သူမွ မရတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ထေရဇားကိုေပးတယ္။ ဘုရားသခင္အလိုေတာ္ ႐ွိတာကိုသိတယ္၊ တန္ဖိုးထားတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္။ အဲဒီတြက္ ဒီေန႔ဒီလိုအေျခအေနေလး ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔ ႐ွင္သန္ေနလဲဆိုရင္ ပစၥဳပၸန္ကိုပဲတန္ဖိုးထားတယ္။ ပစၥဳပၸန္မွာ ဘုရား သခင္အလို႐ွိတဲ့အတိုင္း တန္းဖိုး ထားႀကိဳးစား ၿပီး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ေနထိုင္ပါတယ္။
ေမး။ ။အခုလုပ္ေနတဲ့အႏုပညာ လုပ္ငန္းမွာ ေရာေက်နပ္မႈ႐ွိရဲ႕လား။
ေျဖ။ ။ထေရဇားက ဘ၀ကို မေက်နပ္ရင္ ဘာတစ္ခုမွမလုပ္ပါဘူး။
ေမး။ ။ထေရဇားအေနနဲ႔ ကက္သလစ္ သာသနာရဲ႕တိုးတက္ေရးအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ပါ၀င္ ကူညီ လုပ္ေဆာင္မႈေတြ႐ွိပါသလဲ။
ေျဖ။ ။ဘုရားသီခ်င္းေတြေတာ့ အကူအညီ လာေတာင္းရင္ဆိုေပးတယ္။ ႏွစ္ျခင္း အသင္း ေတာ္ေတြက အမ်ားဆုံး လာၾကတယ္။
ေမး။ ။ဘာသာမတူ၊ လူမ်ိဳးမတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈ မတူတဲ့ အသိုင္း၀ိုင္းႀကားမွာလိုက္ေလ်ာညီေထြ ႐ွိဖို႔ ဘယ္လို ႀကိဳးစားေနထိုင္ ပါသလဲ။
ေျဖ။ ။ဘုရားသခင္ရဲ႕ သားသမီးဆိုတဲ့စိတ္ နဲ႔ပဲ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြျဖစ္ေအာင္ ထေရဇားေန တတ္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ေျပာထားတဲ့စကား ေတြက ထေရဇားအတြက္ လုံေလာက္ပါတယ္။
ေမး။ ။ထေရဇားရဲ႕ လူမူေရးအသိုင္း၀ိုင္းမွာ အခက္ခဲေတြေတြ႕တဲ့အခါ ဘယ္လို ခြန္အားယုူၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္သြားပါသလဲ။
ေျဖ။ ။စာနာ၊ သည္းခံ၊ ခြင့္လႊတ္၊ နားလည္ ျခင္းနဲ႔ပဲေက်ာ္လႊား ပါတယ္။
ေမး။ ။ထေရဇားဘ၀မွာ သခင္ခရစ္ေတာ္ကို လူအမ်ားၾကားမွာ ဘယ္လိုေနထိုင္ သက္ေသျပ ေနပါသလဲ။
ေျဖ။ ။ထေရဇားေနထိုင္ေျပာဆို လႈုပ္႐ွားပုံ ေတြကိုၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ထေရဇားက ငါ ဘာေတြ လုပ္ေနတယ္၊ ဘာႀကီး လုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာတာထက္ ပုိၿပီး ထိေရာက္ပါတယ္။
ေမး။ ။ထေရဇားရဲ႕အားသာခ်က္ေတြကို လက္ခံဖို႔နဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြကိုဘယ္လို ေက်ာ္ျဖတ္သလဲ။
ေျဖ။ ။ထေရဇားရဲ႕အားသာခ်က္ေတြကို သူမ်ားေျပာလို႔သတိထားမိရင္ Thank You Jesus ေပါ႔။ အားနည္းခ်က္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး သတိ ထားၿပီးျပင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားသခင္ကို ကတိေပးဖို႔ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို မႏိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေန တစ္ခုမွာ ႐ွိေနေသးပါတယ္။
ေမး။ ။ရင့္က်က္တဲ့ လူငယ္ တစ္ေယာက္ဆိုတာကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ။
ေျဖ။ ။ထေရဇား သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဆိုတာ ဥာဏ္ပညာနဲ ႔ျပည့္စံုၿပီး စာနာ၊ နားလည္မႈ အရင္းခံကာ ႐ုိးသား ႀကိဳးစားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ေမး။ ။ဘ၀ကို တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြ အတြက္ အားေပး စကားေလးလဲၾကားခ်င္ပါ ေသးတယ္။
ေျဖ။ ။တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ပြဲလို ႔ေျပာၾကတယ္။ တိုက္ပြဲရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ဆိုတာ ဘုရားသခင္ အလို႐ွိသေလာက္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ ခရီးတစ္ခု။ ခရီးဆိုကတည္းက လမ္းမွာ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့၊ လူေတြ၊ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ေတြ၊ တစ္ခါ တစ္ေလ ကိုယ္တိုင္ လုပ္မိလိုက္တဲ့ အခက္အခဲ ေတြ၊ အမွားေတြ ဆိုတာလဲ႐ွိႏိုင္တယ္။ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ အမွားနဲ႔ေတာ့ ကင္းမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ႐ုိက္ခတ္တဲ့ ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ၾကဘူး။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြေပါ့။ ယခုေခတ္ ကာလက မွားယြင္းစြာျဖတ္သန္းေန ၾကေသာ၊ မွားယြင္းစြာ ခံယူေနၾကေသာ သူေတြကိုလဲ လက္ခုတ္ တီးေနၾကေသာ ေခတ္ကာလ ျဖစ္ေနတယ္။ ေဘးကလူေတြမွာ ေကာင္းတာ ဆိုးတာကို လမ္းၫႊန္ျပသူေတြက အရမ္းနည္း သြားတယ္။ မေကာင္းတာကိုလည္း လက္ခုပ္တီး ေနႀကတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတာင္ သံေယာင္လိုက္ၿပီး မေကာင္းတာလုပ္မွပဲ အစဥ္ေျပေျပျဖတ္သန္း ႏိုင္မယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးထဲေရာက္လာတယ္။ ထေရဇားေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူငယ္ ေတြကို ဘုရားတရားသိပါ၊ မိဘကို႐ုိေသပါ၊ ႐ိုးသားပါ၊ ဇြဲလုံ႔လနဲ႔ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ ဦးတည္ရာကို ခုိင္မာျပတ္သားစြာေလွ်ာက္လွမ္းပါ။ ကိုုယ္ကိုတိုင္ ခိုင္မာေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ယိုင္ ဖို႔လဲ နည္းတယ္။ ကိုယ္တိုင္ control လုပ္ၿပီး သားျဖစ္မယ္။ အဓိကေခါင္းမာ သင့္တဲ့ေနရာမွာ ဒီေခတ္ဒီအခါကေတာ့ ေခါင္းမာပစ္ျပလိုက္ပါ၊ အဲဒီအတြက္ တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ ဘုရားသခင္နဲ ႔ေနလိုက္ပါလို႔ ထေရဇားေျပာခ်င္ ပါတယ္။
ေမး။ ။ေနာက္ဆုံးေနနဲ႔ ထေရဇားဘ၀မွာ က်င့္ႀကံေနထိုင္တဲ့ က်မ္းပိုဒ္ေလးကိုလဲ သိပါရေစ။
ေျဖ။ ။က်မ္းခ်က္ထဲမွာေတာ့ ထေရဇားက အၿမဲတမ္း ပင္ပန္းေနတဲ့သူဆိုေတာ့ "၀န္ေလး၍ ပင္ပန္းေသာသူအေပါင္းတို႔ ငါ့ထံသို႔လာေလာ့၊ ငါသည္သင္တို႔အား ခ်မ္းသာေပးမည္" ဆိုတဲ့ က်မ္းခ်က္ေလးက ထေရဇားအတြက္ ခြန္အားရ ေစပါတယ္။ ခံစားရတဲ့က်မ္းပိုဒ္ေလးပါ။

အခုလိုအခ်ိန္ေပးၿပီး ေျဖၾကားေပး သြားတဲ့အတြက္ထေရဇားကို အထူးေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ ထေရဇားရဲ႕ လူငယ္ဘ၀ အသက္တာ၊ အႏုပညာဘ၀အသက္တာမွလဲ ရင့္က်က္တဲ့ ကက္သလစ္ လူငယ္ပီသစြာ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစ၊ ေတြ႔ႀကံဳရမဲ့ေအာင္ျမင္မႈ ေတြ၊ အခက္အခဲေတြကိုလဲ ဘုရား႐ွင္နဲ႔အတူ ခံစားၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းသြားႏိုင္ဖို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

ထေရဇားကလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ စစၥတာရ္။

Sr. ဧလိဇဘက္ျဖဳႏွင္းသက္

Read More...

Sunday, October 16, 2011

သင္၏ ယံုႂကည္ႁခင္းကို အစာေကြ်းပါ။

သင္၏ ယံုႂကည္ႁခင္းကို အစာေကြ်းပါ။ သံသယမၽား ကင္းေပၽာက္ပါလိမ့္မည္။

  • ၁။ သင္ ဝမ္းနည္းေသာ အခါ (ေယာဟန္ ၁၄)
  • ၂။ အႁပစ္ရွိသည္ဟု ခံစား ရပါက (ဆာလံ ၅၁)
  • ၃။ အႏ ၲရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ ရပါက (ဆာလံ ၉၁)
  • ၄။ ကၽ႐ံးသည္ဟု ခံစား ရပါက (ဆာလံ ၂၇)
  • ၅။ ဘုရားရွင္ႏွင့္ေဝးသည္ဟု ခံစား ရပါက (ဆာလံ ၁၃၉)
  • ၆။ သင္၏ ယံုႂကည္ႁခင္းတိုးပြားရန္ လိုအပ္ပါက (ေဟႃဗဲ ၁၁)
  • ၇။ တစ္ေယာက္တည္း အထီးကၽန္ႃပီး၊ ေႂကာက္ရြံ႔ႁခင္း ခံစားရပါက (ဆာ ၂၃)
  • ၈။ သင္၌ စိုးရိမ္ ပူပန္စိတ္ ရွိပါက (မႆဲ ၈း၁၉-၃၄)
  • ၉။ သင္သည္ နာကၽင္စြာေဝဖန္ အႁပစ္ရွာ ခံရေသာအခါ (၁ေကာ၁၃)
  • ၁၀။ သင္၏ ဘာသာတရားကို ယံုမွား သံသယ ရွိလာပါက(၂ေကာ ၅း၁၅-၁၈)
  • ၁၁။ ေဆြမၽိဳး မိတ္သဂၤဟမၽား၏ စြန္႔ပစ္ႁခင္း ခံရသည္ဟု ခံစားရပါက (ေရာ ၈း၃၁-၃၉)
  • ၁၂။ ႃငိမ္သက္ႁခင္းကို ရွာေဖြေသာ အခါ (မႆဲ ၁၁း၂၅-၃၀)
  • ၁၃။ ေလာကႄကီးဟာ ဘုရားထက္ႄကီးသည္ဟု ခံစားရပါက(ဆာလံ ၉၀)
  • ၁၄။ သင္သည္ ခရစ္ေတာ္ကို အာမခံခၽက္ကဲ့သို႔ လိုအပ္ပါက(ေရာမ ၈း၁-၃၀)
  • ၁၅။ သင္သည္ အိမ္ႏွင့္ေဝးကြာေသာ ခရီးတစ္ခုသို႔ ထြက္ခြာသြားရလွ်င္ (ဆာလံ ၁၂၁)
  • ၁၆။ သင့္အတြက္ သင္ ဆုေတာင္းေနပါလွ်င္ (ဆာလံ ၈၇)
  • ၁၇။ သင္၏ လုပ္ငန္းအတြက္ ခြန္အားေပးမႈ႕ လိုအပ္ပါလွ်င္(ေယာ႐ႈ ၁)
  • ၁၈။ ေငြေႂကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ရင္းႏွီးႁမဳပ္ႏွံမႈ႕မၽား သင္၏ အေတြး၌ေနရာယူေနပါက (မာကု ၁၀း၁၇-၃၁)
  •  ၁၉။ စိတ္ဓါတ္ ကၽေနပါက (ဆာလံ ၂၇)
  • ၂၀။ သင္၏ ဘဏ္ေငြစာရင္း လက္ကၽန္မရွိပါက (ဆာလံ ၃၇)
  • ၂၁။ အယံုအႂကည္ ကင္းမဲ့ႁခင္း ခံစားေနရပါက (၁ေကာ ၁၃)
  • ၂၂။ မိတ္ေဆြမၽား၏ေႏြးေထြးမႈ ႕ေလၽာ့နည္းေနပါက (ေယာ ၁၅)
  • ၂၃။ ေမွ်ာ္လင့္ခၽက္ ဆံုး႐ံးေနပါက (ဆာလံ ၁၂၆)
  • ၂၄။ ေလာကႄကီးက သင့္ကိုႂကၪ္သည္ဟု ခံစားလွ်င္ (ဆာ ၁၉)
  • ၂၅။ အသီးသီးေသာ အသက္တာ လိုခၽင္လွ်င္ (ေယာ ၁၅)
  • ၂၆။ ေပါလု၏ လွ်ိဳ႔ဝွက္ ဝမ္းေႁမာက္ႁခင္း (ေကာ ၃း၁၂-၁၇)
  • ၂၇။ ႄကီးမားေသာ အခြင့္အခါေကာင္း ရွာေဖြေတြ႔ရွိလွ်င္ (ေဟရွာ၅၅)
  • ၂၈။ အႁခားသူမၽားႏွင့္ မိႆဟာယဖြဲ႔လွ်င္ (ေရာ ၁၂) အလွည့္ကၽ ဖုန္းေခၚရန္မွာ -
  • ေႂကာက္ရြံ႔ႁခင္း ရွိလွ်င္ - (ဆာလံ ၄၇)
  • လံုၿခံမႈ႕ရွိရန္ - (ဆာလံ ၁၂၁း၃)
  • စိတ္ခၽ မႈ႕ရွိရန္ - (မာကု ၈း၃၅)
  • သံသယမၽား ကင္းေပၽာက္ေစရန္ - (ဆာလံ ၁၄၅း၁၈)
 

    Read More...

    Thursday, October 6, 2011

    ခရစ္ေတာ္၌ သည္းခံျခင္း

    ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ဤေလာကႀကီးတြင္ ေနထိုင္စဥ္အတြင္း လူအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ဆက္ဆံ ေပါင္းသင္းၾကပါသည္။ စကားပံုတစ္ခုပင္ ႐ွိ သည္။ "လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြ" တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ လူသားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူအဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ေနထိုင္ၾကရသည္။ ထိုေၾကာင့္လည္း ႐ုံး၊ ဌာန၊ ေက်ာင္း၊ တကၠသိုလ္၊ အသင္းအဖြဲ႕၊ အိမ္၊ ဘုရားေက်ာင္း၊ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းစသည့္ လူ႕အဖြဲအစည္းအတြင္း က်င္ လည္ေနထိုင္ၾကရသည္။ လူ႕အဖြဲ႔အစည္း အတြင္းတြင္ ေကာင္းသည့္အရာမ်ား ႐ွိသလို၊ မေကာင္းသည့္ အရာမ်ားလည္း ႐ွိၾကသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ပါေစ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ဤလူ႔ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံသည့္ အခါ ေျပလည္သည့္ဆက္ဆံေရး ႐ိွသလို မေကာင္းသည့္ အရာမ်ားလည္း ႐ွိၾကသည္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ဤလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ေ႐ွာင္လႊဲ၍မရႏိုင္ၾကပါ။ ဘာ ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ လူသားမ်ားပင္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဤလူ႕ အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းတြင္ ဆက္ဆံၾကသည့္ အခါ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး ပါ၀င္ေနေသာေၾကာင့္ ေျပလည္သည့္ ဆက္ဆံေရးမ်ား ၊ မေျပလည္သည့္ ဆက္ဆံ ေရးမ်ားကို အနည္းႏွင့္အမ်ား ႀကံဳေတြ႕ၾကရမည္။ ထိုက့ဲသို႕ ႀကံဳေတြ႕ၾကရသည့္ အခါ သည္းခံရမည္ျဖစ္သည္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းဟု ဆိုရာတြင္ လူေပါင္းစံု၊ စ႐ိုက္ေပါင္းစံု ပါ၀င္ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း စသည့္ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ ထိုက့ဲသို႕ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ဖြဲ႕စည္းထားမွလည္း လူ႕အဖြဲ႕ အစည္းသည္ လွပမည္ျဖစ္သည္။ ပန္းဥယ်ာဥ္ ႀကီးကို ပဲၾကည့္ပါ။ အျဖဴေရာင္ ပန္းတစ္မ်ဳိး တည္းသာပြင့္ေနေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးျဖစ္လွ်င္ လံုး၀ၾကည့္ေကာင္းေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္ျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။ေရာင္စံု ဖူးပြင့္ေနေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္ ႀကီးျဖစ္မွသာ အလြန္လွပၾကည့္ေကာင္းေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးျဖစ္မည္ျဖစ္သည္။ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ဖတ္႐ႈရာတြင္လည္း ရသတစ္ခုတည္း ပါ၀င္ ေသာ၀တၳဳကုိ ဖတ္ရလွ်င္ လံုး၀ ဆြဲေဆာင္မႈ မ႐ွိ၊ ဖတ္႐ႈ၍ မေကာင္းေသာ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေန မည္ျဖစ္သည္။ ရသမ်ဳိးစံုပါ၀င္ေသာ ၀တၳဳက ပင္လူတို႕ကုိ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေသာ နာမည္ေက်ာ္ ၀တၳဳေကာင္း တစ္ပုဒ္ျဖစ္မည္။ ထိုကဲ႕သို႔ပင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္လည္း လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ပါ၀င္ ေသာ အဖြဲ႕အစည္းက လူတို႕၏စစ္မွန္ေသာ ဆက္ဆံေရးကို ေပၚေပါက္ႏိုင္ေစ ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႕ လွပေသာ ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီး ကဲ႕သို႔ပင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆက္ဆံေရး မေျပလည္မႈမ်ား ႐ွိတတ္သည္။ ဤဆက္ဆံေရး မေျပလည္မႈမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သည္းခံျခင္းအားျဖင့္ ေနထိုင္ေပါင္းသင္း ဆက္္ဆံၾကရမည္။ သည္းခံျခင္းသည္ မသည္းခံ ႏိုင္ေသာအရာျဖစ္မွသာလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ကိစၥရပ္တစ္ခုခုတြင္ ဘယ္ေလာက္ သည္းခံႏိုင္တယ္၊ မသည္းခံႏိုင္ဘူးလဲ ဆိုတာ အေျဖထြက္ လာမည္။ သည္းခံျခင္းသည္ ခံရစဥ္အခါတြင္ ဘယ္လိုမွသည္းမခံႏိုင္ပါ။ ေဒါသထြက္ခ်င္သည္။ လက္တံု႕ျပန္ခ်င္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ မခံမရပ္ႏိုင္ ႏွင့္ စိတ္မ႐ွည္မႈမ်ားျဖစ္ေပၚလာသည္။ သို႔ရာတြင္ သည္းမခံႏိုင္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေသာအခါ သည္းခံၾကည့္လိုက္ပါ။ သည္းခံလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာမူ ခံရခက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သည္းခံ ၿပီးခ်ိန္တြင္ သည္းခံလိုက္သည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးကို ခံရမည္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သည္းခံလိုက္ျခင္း အားျဖင့္ တစ္ဖက္လူေရာ၊ သည္းခံလိုက္သည့္ လူပါေကာင္းမြန္ေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ခံစားရမည္ျဖစ္သည္။ ဘာႏွင့္တူသလဲဆိုရင္ ေလွကား တစ္ခုကိုတက္သည္ႏွင့္ တူသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ေလွကားကို တက္သည့္အခါတြင္ သတိမထားမိပါက တစ္ထစ္ခ်င္း တက္သည့္အခါ သိပ္ၿပီး မသိသာပါ။ တစ္ထစ္ခ်င္းတက္ၿပီး ထိပ္ဆံုးသို႕ ေရာက္သည့္အခါမွ ေလွကားထစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ကိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီးပါလား ဆိုတာ သိျမင္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သည္းခံလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ တစ္ဖက္လူပါ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ခံစားရမည္ျဖစ္သည္။ မသည္းခံလွ်င္ အမုန္းမ်ားသာ ေ၀မွ်ခံစားရမည္ျဖစ္သည္။ ဤေလာကႀကီးသည္ အမုန္းမ်ား မွ်ေ၀ခံစားရဖို႔ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း မဟုတ္။ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ၿငိမ္သက္ သာယာျခင္းမ်ားကိုသာ မွ်ေ၀ ခံစားဖို႕ျဖစ္သည္။ သည္းခံျခင္းသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႕အား ျဖင့္ လုပ္ယူ၍ မရ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ သည္းခံျခင္း မဟုတ္၊ ႀကိတ္ခံျခင္းသာ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ သည္းခံျခင္းသည္ ဘုရားက လုပ္ေပးမွသာ လွ်င္ျဖစ္လာသည္။ ဘုရားက ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏွလံုးသားမွာ ေနရာယူၿပီး သည္းခံျခင္း၊ စိတ္႐ွည္ျခင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ၿငိမ္သက္ျခင္းေတြ ကိုျဖစ္ေပၚေစၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔အားျဖင့္ သူတစ္ပါး၊ လူအမ်ားကို ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ျဖစ္ေပၚေစသည္။ သခင္ ေယဇူး ခရစ္ေတာ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွလံုးသားမွာ ယံုၾကည္ လက္ခံလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီအရာ ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွလံုးသားထဲမွာျဖစ္ေပၚ လာပါတယ္။ ဘုရားက ကြၽန္ေတာ္တို႕ မပါဘဲ ဘာမွမလုပ္ခ်င္သလို၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဘုရားမပါဘဲ ဘယ္အရာတစ္ခုကိုမွ် လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ႐ွင္ေပတ႐ူးက သခင္ေယဇူးကို သူတစ္ပါးအား ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ ခြင့္လႊတ္ရမလဲလို ႔ေမးတဲ့အခါ အႀကိမ္ခုႏွစ္ဆယ္ ခုႏွစ္လီ ခြင့္လႊတ္ရမယ္လို႔ေျပာတယ္။ သခင္ေယဇူးက သူတစ္ပါး ကိုယ့္ပါးတစ္ဖက္ကို ပုတ္လွ်င္ ေနာက္ ပါးတစ္ဖက္ကုိ ျပန္လွည့္ေပးပါလို႔ေျပာ ထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႕လူသားေတြအားလံုး အတြက္ လက္၀ါးကားတိုင္မွာ သခင္ေယဇူးျပဳခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးအႀကီးမားဆံုး လကၡဏာက ခြင့္လႊတ္ ျခင္းပါပဲ။ သူ႕ကို အသက္ေသေအာင္ ႏိွပ္စက္ခဲ့တဲ့ သူေတ၊ြ အေသသတ္ခဲ့သူေတြကိုု လက္၀ါးကားတိုင္မွာ "အိုအဖ သူတို႔ရဲ႕မသိလို႔ ျပစ္မွားမိခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြကို ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ " လို႕ ဘုရားသခင္ဆီမွာ ဆုေတာင္းေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီ အႀကီးမားဆုံး လကၡဏာအားျဖင့္ သခင္ေယဇူးဟာ စာတန္ကို ေအာင္ျမင္ၿပီး လူသားေတြကို အျပစ္ငရဲမွ ကယ္တင္ခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ သည္းခံျခင္း အားျဖင့္ ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ၾကပါစို႔လို႕ ေရးသားတင္ျပ လိုက္ပါတယ္။

    လူသား (ဆားေမွာ္)

    Read More...

    Sunday, October 2, 2011

    ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းသည္ မိမိစိတ္ ထားေပၚမူတည္သည္

    မိမိ၏သေဘာထား Attitudes သည္ မိမိကိုယ္ကို ျမင္ေသာ အျမင္ႏွင့္ အျခား လူအျမင္ေပၚမွာ မူတည္သည္။ မိဘႏွင့္သား သမီး ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္း၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ႏွင့္ အျခားလူအေပၚ လႊမ္းမိုး သက္ေရာက္မႈ ႐ွိသည္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းသည္ လူ႕အျမင္ျဖင့္ ဒုကၡျပႆနာကို ၾကည့္ပါက စိတ္ပ်က္ျခင္း၊ အားငယ္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္း ျခင္းႏွင့္ က်႐ႈံးျခင္းေတြ ေတြ႔ႀကံဳရလိမ့္မည္။

    အနႏၲတန္ခိုးေတာ္႐ွင္ ေမတၱာေတာ္႐ွင္သည္ အရာခပ္သိမ္းအေပၚ ထိန္းခ်ဳပ္စီရင္ ေၾကာင္း၊ ဘုရားသခင္ အျမင္ျဖင့္ ၾကည့္ျမင္ တတ္သူသည္ ၿငိမ္သက္ျခင္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ခံစားရလိမ့္မည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို ဘုရားသခင္ ခ်စ္ေသာေၾကာင့္ လူအားလံုးအဖို႕ အေကာင္းဆံုးကိုသာ ဘုရားသခင္ ရည္႐ြယ္ အလို႐ွိသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔အသက္တာအတြက္ အက်ဳိး႐ွိဆံုးႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ဆံုးျဖင့္ ဘုရား သခင္ႀကံစည္စီမံေတာ္မူ၏။ ဘုရားသခင္ အျမင္ျဖင့္ ၾကည့္ျမင္တတ္သူသည္ ၿငိမ္သက္ျခင္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ခံစားရလိမ့္မည္။ ကြၽႏ္ုပ္တို႕ကို ဘုရားသခင္ ခ်စ္ေသာ ေၾကာင့္ လူအားလံုးအဖို႔ အေကာင္းဆုံးကိုသာ ဘုရားသခင္ ရည္႐ြယ္ အလိုရွိသည္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ကို မည္ကဲ့သို႔ရ႐ွိသနည္း။

    ဤေလာကတြင္ ဒုကၡျပႆနာ အခက္ အခဲႀကံဳေတြ႕ရျခင္းသည္ ဓမၼတာျဖစ္သည္။ လူသားအားလံုး ဒုကၡျပႆနာထဲမွာ ေမြးဖြားလာၾကသည္။ သင္တို႕သည္ ေလာက၌ ဒုကၡဆင္းရဲ ခံၾကရလိမ့္မည္ ဟု ေယဇူးဘုရား သတိ ေပး ခဲ့သည္။

    ေပ်ာ္႐ႊင္မူ၊ ေက်နပ္သာယာ အားရမႈ ေတြကို လူေတြ အငမ္းမရ ႐ွာေဖြေနၾကသည္။ မ်က္ရည္က်ေနတဲ့ သူေတြ ၾကည့္ၿပီး၊ ေဆး႐ုံမွာ လူနာေတြျပည့္ေနတာ ၾကည့္ၿပီး၊ လမ္းေပၚမွာ အသုဘပို႕ျပန္လာၾက တာေတြၾကည့္ၿပီး သူတို႔ ႐ွာမ ေတြ႕ႏုိင္ၾကဘူး ဆိုတာ သိႏိုင္တယ္။ ေလာကရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းနဲ ႔ေက်နပ္ အားရျခင္းတို႔ဟာ လွ်ပ္တစ္ျပက္မို႕ ဘယ္သူကမွ ဆုပ္ကိုင္ မထားႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းက သင္ျပေနတဲ့ တရားက ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းကို သက္သက္ လိုက္႐ွာရင္ေတြ႕ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအရာက ဆန္႕က်င္ျခင္း သေဘာ တရားေဆာင္လို႔ပဲ။ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ရတတ္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္လို႔ အလွဴေပးတာထက္ အလွဴေပးလိုက္ရတာက မွ ခ်မ္းေျမ႕မႈ ခံစားရတတ္ပါတယ္။ ရယ္ခ်င္လို႔ ရယ္စရာ႐ွာတာထက္ ရယ္စရာတစ္ခုကို အမွတ္ မထင္ေတြ႕လိုက္ရတာက အားရပါးရ ရယ္ရတတ္ပါတယ္။ ေန႔တိုင္း ရယ္စရာပဲ ေတြ႔ေနျပန္ရင္လည္း ရယ္စရာမေကာင္း ေတာ့ဘူး။ ေပ်ာ္စရာ လုိက္႐ွာေနရင္လည္း ေပ်ာ္စရာေတြ လက္နဲ႔ တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္ ရလိမ့္ မယ္မဟုတ္။

    အနာမခံရင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းနဲ႕ ေက်နပ္ အားရျခင္းေတြကို မခံစားႏိုင္ဘူး။ အနာမခံရင္ အသာ မစံႏိုင္ဘူးတဲ့။ တိုက္ပြဲ ဒဏ္ခံႏိုင္ပါမွ ေအာင္ပဲြ အမွန္ ခံႏိုင္မယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းဟာ ကိုယ္တိုင္လုပ္ယူ ရတာျဖစ္တယ္။ ဥပမာ -ကေလးေတြဟာ လူႀကီးေတြထက္ ေပ်ာ္ေန ႏိုင္ၾကတယ္။ အသက္ႀကီးလာေလ ပို သိလာ ေလ။ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေတြ ေလ်ာ့ပါးလာေလပဲ။

    အသက္ (၇၀)ေက်ာ္၊ (၈၀)ကစ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ လာတဲ့အခါမွာ သူတစ္ပါး အေပၚမွာ မွီခိုရပါတယ္။ အရင္က ေရတစ္ပံုး ဆြဲႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း အခုခ်ိန္မွာေရတစ္ခြက္ကို မႏိုင့္တစ္ႏိုင္ မရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္လိုရာ ခရီးကုိ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အတိုင္း မသြားႏိုင္ျဖစ္ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းျခင္း၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းျဖစ္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေတြေပ်ာက္ဆံုး ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္က ကုိယ့္ကို သုခေပးတဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က စိတ္ကိုေကာင္း ေကာင္းမြန္မြန္ ထိန္းေက်ာင္းတတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ စိတ္က ကိုယ့္ကိုျပန္ၿပီး ဒုကၡေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။

    ကိုယ့္မွာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြ မ႐ွိဘူူးဆိုရင္ ကိုယ္ဟာေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူူး။ ကိုယ့္မွာျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြ ႐ွိတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ အလိုလိုေပ်ာ္ေနတယ္။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္မွာ သူမ်ားအေပၚ အေကာင္းမျမင္ဘဲ မေကာင္းထင္၊ အတၱစိတ္ ေတြနဲ႔ ဖုံလႊမ္းေနျခင္းမ႐ွိလို႔ပဲေပ်ာ္တယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာ တကယ္၀ယ္လို႔ မရဘူး။ သူမ်ားဆီကလဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ေပးမွရတဲ့ အရာမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ေပးတဲ့ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေလာက္ တန္ဖိုး႐ွိတာ ဘာမွ မ႐ွိပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ေပးတဲ့ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ အသက္တာမွာ တန္ဖိုး အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ မိမိရဲ႕ဘ၀မွာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထား႐ွိေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရပါၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းေရာ၊ မေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းပါ ႏွစ္ခုစလံုးဟာ မွတ္ယူတတ္တဲ့ ကိုယ့္စိတ္မွာပဲ မူတည္ပါတယ္။ "႐ႊင္လန္းေသာ စိတ္ႏွလံုးသည္ ခ်ဳိေသာ မ်က္ႏွာကို ျဖစ္ေစတတ္၏။ ၿငိဳျငင္တတ္ေသာ သူ၏ ေန႔ရက္ ႐ွိသမွ်တို႔သည္ ၿငိဳျငင္ဖြယ္ျဖစ္၏။ စိတ္ႏွလံုး ႐ႊင္လန္းေသာ သူသည္ အစဥ္အၿမဲ ခံရတဲ့ပြဲ ႐ွိတတ္၏။" (သုတၱံ က်မ္း ၁၅း၁၅)

    မိမိကိုယ္ကုိ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ လုပ္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ ႏွလံုးသားထဲမွာ အလိုလိုနဲ႔ အၿမဲတမ္းေပ်ာ္ေနတယ္။ ထိုေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မကဘူး၊ ကိုယ္နဲ႕ထိေတြ႕ ဆက္ဆံတဲ့ သူလည္း ေပ်ာ္လာၾကတယ္။ ကိုယ္ေျပာတဲ့စကားေတြ၊ အျပဳမူေတြဟာ ျမင္တဲ့သူေတြရဲ႕ ဘ၀အတြက္ ေကာင္းတဲ့ ပံုစံျဖစ္လို႕ပဲ။ ကိုယ့္မွာစိတ္ေကာင္း ႐ွိတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္လည္းေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းသာတယ္။ ကိုယ္က စိတ္ေကာင္း ႐ွိတဲ့အခါမွာ ကိုယ္နဲ႕ထိေတြ႕တဲ့သူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ ခရစ္ေတာ္ဘုရားကုိေတြ႔ ႐ွိလာတယ္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး၊ ကိုယ္က ခရစ္ေတာ္ဘုရားကို သူမ်ားဆီသို႔ သယ္ေဆာင္ရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။

    ေလာကလူအမ်ား ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကုိဘယ္လို ႐ွာၾကသလဲဆိုရင္ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာမွ၊ အစား ေကာင္း၊ အ၀တ္ေကာင္း၀တ္မွ၊ တီဗြီ၊ ဗီြဒီယိုေ႐ွ႕ ထိုင္ၿပီးဇိမ္ခံမွ၊ ဆလြန္းကားေလး စီးၿပီး ကိုယ္လိုရာ သြားႏုိင္မွ၊ လူငယ္၊ အပ်ဳိ၊ လူပ်ဳိေတြ အိေၿႏၵမ႐ွိတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတ၊ြ Pleasure ေတြရမွ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ ရတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ သာယာၾကည္ႏူးမႈဆိုတာ သိပ္ၿပီး ဆဲြေဆာင္မႈ အားေကာင္းတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းဟာ ထာ၀ရ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း သုခစစ္ရဲ႕ အျမည္း အစမ္းျဖစ္ေနလို႔ပဲ။ ဒီကမၻာေလာကႀကီးေပၚမွာ ထာ၀ရ ခ်မ္းသာစစ္မွန္ကို မေတြ႕ေသးဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိန္ၾသဂုတ္စတင္းက ငါ၏၀ိညာဥ္သည္ ငါ၏အ႐ွင္ဘုရားသခင္၌ မနားမခို မရမျခင္း ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ မရႏိုင္ပါလားလို႔ ၿငီးတြားခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာက သူမ်ား မခိုးယူႏိုင္၊ မဖ်က္ဆီး ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္ဖ်က္မွ ပ်က္မဲ့အရာျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ရဲ႕ေပ်ာ္႐ႊင္မူဟာ တစ္ခုခုရမွမဟုတ္ဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈရမွလည္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါ တစ္ေလဆိုရင္ ဒုကၡေတြခံေနရရင္းနဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ရယူႏုိင္ပါတယ္။ ဒုကၡကို သုခလို လက္ခံၿပီး ဘုရားကို ပူေဇာ္ႏိုင္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

    ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာက သုခလမ္းစဥ္၊ ပါရမီ လမ္းစဥ္ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့ လူသားမ်ားအတြက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္း အားျဖင့္ေျပာရရင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ေကာင္းမြန္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား ရွိမွသာ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိဳ႕က ဒုကၡခံေနရတာကိုပဲ ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေ၀ဒနာဟာ ေစတနာျဖစ္လာလို႔ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိန္ေပါလ္က သူဟာ ခရစ္ေတာ္အတြက္ ဒုကၡေတြခံရေလ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ပိုၿပီးေတာ့ ခံစားရေလေလ ဆိုၿပီး ေျပာထားပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္တဲ့ အက်င့္က ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀ကိုျဖစ္ေစပါတယ္။ ထိုစိတ္ထားနဲ႔ အေလ့အက်င့္ေတြ ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အစစ္မွန္ ေပးတတ္တဲ့ လူ႔က်င့္၀တ္ေတြေပၚမွာ အေျခခံထားဖို႔လည္း လိုတယ္။ အဲဒီ အေျခခံလူ႔က်င့္ ၀တ္ဆိုတာ စိတ္ေကာင္း၊ ႏွလံုးေကာင္းထားျခင္းနဲ ႔ေထာက္ပံ့ ကူညီျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တရားက်မ္းစကားအရ ရယူျခင္းမွာထက္ ေပးဆပ္ရျခင္းမွာ ပိုၿပီး စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အားရေစလို႔ပဲ။ (တမန္ေတာ္၀တၳဳ - ၂၀း၃၅)

    မိမိ၏ ဘ၀၌ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားကို ေမြးျမဴျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ေသာ စိတ္ထားကို ထားရွိ ျခင္းတို႔သည္ ခရစ္ေတာ္ဘုရား၏ စိတ္ထားကို ခံယူျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။ (၁ ေကာ္ရင္ - ၂း၁၆ခ) ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသည္ မိမိစိတ္ထား ေပၚမွာမူတည္သည္။

    ဘာေၾကာင့္ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္သလဲ။
    ၁။ မိမိ၏ စိတ္သေဘာထားေၾကာင္ မေပ်ာ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။
    ၂။ အျခားလူကို Negative attitude အေကာင္းမျမင္၊ အဆိုးျမင္ေျပာဆိုတတ္ပါ ကလည္း မွားသည္။ ဤမွားေသာစိတ္ထား ၂မ်ိဳးေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမရွိျခင္းျဖစ္သည္။

    ဤစာေစာင္ကို "ရွင္သန္ႏိုင္ေသာ လူ႔ ဘ၀" စာအုပ္မွ မွီျငမ္းၿပီးေရးသားထားပါသည္။



    စစၥတာရ္ ဖြားဖြား ေဒဗီယားလား
    (S.J.A)

    Read More...